ماراتن لندن در سال ۲۰۲۷ دو روزه می‌شود؛ ظرفیت شرکت‌کنندگان به ۱۰۰ هزار نفر افزایش می‌یابد

ماراتن لندن برای اولین بار در تاریخ خود، در سال ۲۰۲۷ به یک رویداد دو روزه گسترش می‌یابد و ظرفیت خود را دو برابر کرده تا پذیرای ۱۰۰ هزار دونده شگفت‌انگیز باشد. این اقدام بی‌سابقه که برای آخر هفته ۲۴ و ۲۵ آوریل ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده است، نقطه عطفی برای ورزش‌های با مشارکت انبوه و جامعه جهانی دویدن محسوب می‌شود. با تقسیم مسابقه بین شنبه و یکشنبه، برگزارکنندگان در حال ایجاد بزرگترین رویداد ماراتن واحد در تاریخ هستند و اساساً قواعد لجستیکی میزبانی رویدادهای ورزشی بزرگ در شهرهای اصلی را بازنویسی می‌کنند. این گسترش، مسابقه سنتی یکشنبه را به یک جشنواره آخر هفته‌ای تبدیل می‌کند و هدف آن کاهش ازدحام شدید دوندگانی است که مشتاق عبور از خط پایان معروف در «مال» (The Mall) هستند.[1][5][6]

برگزارکنندگان مجبور شدند در قالب سنتی تک‌روزه تجدید نظر کنند، زیرا تعداد بی‌سابقه‌ای معادل ۱.۳۳ میلیون نفر برای قرعه‌کشی (سیستم لاتاری تصادفی که برای تخصیص ورودی‌ها استفاده می‌شود) ماراتن ۲۰۲۷ ثبت‌نام کردند. برای درک بهتر این رقم، تعداد متقاضیان بیشتر از کل جمعیت شهر دالاس در تگزاس است. این رقم نشان‌دهنده افزایش ۱۸ درصدی نسبت به ۱.۱۳ میلیون نفری است که برای مسابقه ۲۰۲۶ درخواست داده بودند و جهشی عظیم نسبت به ۴۱۰ هزار متقاضی تنها سه سال قبل است. با وجود افزایش ظرفیت به ۱۰۰ هزار جایگاه، واقعیت ریاضی برای متقاضیان امیدوارکننده همچنان تلخ است: این مسابقه همچنان بیش از ۹۰ درصد از متقاضیان را رد خواهد کرد، که نشان‌دهنده تقاضایی است که حتی از این افزایش ظرفیت تاریخی نیز فراتر می‌رود.[2][3]

طرح لجستیکی «دوبل» (Double)، عنوانی که برگزارکنندگان به صورت داخلی به آن داده‌اند، بر تکرار تجربه دقیق مسابقه در روزهای متوالی متکی است. هر ۱۰۰ هزار شرکت‌کننده در همان مسیر نمادین ۴۲.۲ کیلومتری (۲۶.۲ مایلی) خواهند دوید که از گرینویچ (Greenwich) تا وست‌مینستر (Westminster) امتداد دارد، از پل تاور (Tower Bridge) عبور می‌کند و در نزدیکی کاخ باکینگهام به پایان می‌رسد. به جای ایجاد یک روز «درجه ب»، این رویداد قول می‌دهد که پشتیبانی مسیر، کنترل جمعیت و زیرساخت‌های یکسانی را برای هر دو موج شنبه و یکشنبه فراهم کند. این امر تضمین می‌کند که هر دونده، صرف نظر از اینکه به کدام روز اختصاص داده شده است، تجربه اصیل ماراتن لندن را که دهه‌ها این مسابقه را به مقصدی آرزویی تبدیل کرده، دریافت کند.[5]

یک تغییر عمده که همراه با گسترش مشارکت انبوه رخ می‌دهد، تفکیک بخش‌های مسابقه نخبگان است. تحت قالب جدید، زنان نخبه، ورزشکاران پارا-نخبه زن، و دوندگان زن «مناسب سن» (Good for Age) – آماتورهایی که با کسب استانداردهای زمانی سخت‌گیرانه برای گروه سنی خود واجد شرایط می‌شوند – در یک روز، تیتر اصلی رویداد انبوه خواهند بود. مردان نخبه، ورزشکاران پارا-نخبه مرد، و واجدین شرایط مرد «مناسب سن» در روز دیگر در مرکز توجه قرار خواهند گرفت. اگرچه برگزارکنندگان هنوز تأیید نکرده‌اند که کدام جنسیت در شنبه و کدام در یکشنبه مسابقه خواهد داد، اما تصمیم برای جدا کردن بخش‌های نخبگان، یک معضل دیرینه پخش تلویزیونی در این ورزش را حل می‌کند.[1][5]

تحلیلگران دویدن این جداسازی را به عنوان یک پیروزی بزرگ برای دیده شدن ورزش زنان ستایش می‌کنند. از لحاظ تاریخی، ماراتن‌های بزرگ با یک دینامیک «تقسیم صفحه» مواجه بوده‌اند، جایی که حرکات محوری در مسابقه زنان اغلب تحت‌الشعاع گروه پیشتاز مردان قرار می‌گرفت که تقریباً در همان زمان به پایان می‌رسیدند. با اختصاص دادن یک روز کامل پخش تلویزیونی به زنان نخبه، ماراتن لندن این اصطکاک را از بین می‌برد و تمرکز بی‌وقفه بر روی شرکت‌کنندگان زن تضمین می‌کند. این اقدام یک بستر مستقل فراهم می‌کند که مدافعان معتقدند مدت‌هاست که باید ایجاد می‌شد و به طور بالقوه استاندارد جدیدی را برای نحوه پخش رویدادهای «بزرگ ماراتن‌های جهانی» (World Marathon Majors) – یک مدار قهرمانی از مشهورترین مسابقات جهان – تعیین می‌کند.[7]

فراتر از مسیر مسابقه، ماراتن لندن به عنوان یک موتور عظیم بشردوستانه عمل می‌کند و گسترش ۲۰۲۷ به طور خاص برای تقویت این سازوکار طراحی شده است. این مسابقه در حال حاضر رکورد جهانی گینس را برای بزرگترین رویداد سالانه جمع‌آوری کمک مالی یک‌روزه در جهان در اختیار دارد، به طوری که شرکت‌کنندگان ۲۰۲۶ بیش از ۹۰ میلیون پوند برای اهداف مختلف جمع‌آوری کردند. بخش قابل توجهی از ۱۰۰ هزار جایگاه به شرکای خیریه اختصاص داده خواهد شد و به سازمان‌ها اجازه می‌دهد تا تیم‌های بزرگتری از جمع‌آوری‌کنندگان کمک مالی نسبت به همیشه به میدان بفرستند. این مدل «خیریه اول» مدت‌هاست که ستون فقرات اهمیت فرهنگی ماراتن لندن در بریتانیا بوده است.[5]

با دو برابر کردن تعداد شرکت‌کنندگان، برگزارکنندگان پیش‌بینی می‌کنند که رویداد ۲۰۲۷ در یک آخر هفته شگفت‌انگیز ۱۵۰ میلیون پوند (تقریباً ۱۹۰ میلیون دلار) برای اهداف خیریه جمع‌آوری کند. علاوه بر این، انتظار می‌رود این جشنواره دو روزه ۴۰۰ میلیون پوند به اقتصاد بریتانیا تزریق کند و رونق عظیمی به بخش‌های محلی مهمان‌نوازی، خرده‌فروشی و حمل و نقل بدهد. صادق خان، شهردار لندن، به سرعت حمایت سیاسی خود را از این طرح اعلام کرد و به مزایای اجتماعی و اقتصادی بی‌نظیر آن اشاره کرد. مقیاس عظیم این سود مالی عامل مهمی در متقاعد کردن مقامات شهری برای چراغ سبز نشان دادن به این اختلال بی‌سابقه در زیرساخت‌های پایتخت بود.[1][5]

این گسترش منعکس‌کننده یک تغییر گسترده‌تر در چشم‌انداز جهانی تناسب اندام است: انفجار «رانکیشن‌ها» (Runcations)، اصطلاحی در صنعت سفر برای ماراتن‌های مقصد محور. دوندگان به طور فزاینده‌ای اهداف ورزشی خود را با سفرهای بین‌المللی ترکیب می‌کنند و یک مسابقه چهار ساعته را به یک غوطه‌وری فرهنگی یک هفته‌ای تبدیل می‌کنند. پس از ماه‌ها اختصاص دادن به بلوک‌های تمرینی سخت، شرکت‌کنندگان مسابقه را به عنوان نقطه کانونی یک تعطیلات بزرگتر می‌بینند که درآمد گردشگری عظیمی را به همراه دارد. این پدیده در دوران پس از همه‌گیری تقویت شده است، زیرا ورزشکاران تفریحی، هزینه‌های تجربی و دستاوردهای «لیست آرزوها» را بر سفرهای تفریحی سنتی اولویت می‌دهند.[2]

این تقاضای فزاینده تنها محدود به لندن نیست؛ بلکه یک ویژگی تعیین‌کننده از رونق کنونی جهانی دویدن است. در سراسر «بزرگ ماراتن‌های جهانی» – که اخیراً مدار معتبر خود را گسترش داده و ماراتن سیدنی و ماراتن کیپ تاون را نیز شامل شده است – نرخ پذیرش لاتاری به ارقام تک‌رقمی کاهش یافته است. مسابقات بزرگ ایالات متحده در بوستون، شیکاگو و نیویورک همگی در سال‌های اخیر به طور پیوسته اندازه میدان خود را افزایش داده‌اند تا ازدحام متقاضیان را در خود جای دهند، اما هیچ‌کدام گام رادیکال افزودن یک روز دوم را برنداشته‌اند. اقدام لندن اولین تغییر پارادایم ساختاری در نحوه مدیریت تقاضای نامحدود توسط این رویدادهای بزرگ را نشان می‌دهد.[4]

اجرای یک ماراتن دو روزه در یک کلان‌شهر بزرگ، یک بندبازی لجستیکی است که نیازمند همکاری مدنی بی‌سابقه‌ای است. پیشنهادات اولیه برای «دوبل» با تردیدهای قابل توجهی از سوی سازمان حمل و نقل لندن (Transport for London) و سایر ذینفعان شهرداری در مورد امکان‌پذیری بستن شریان‌های مرکزی برای یک آخر هفته کامل مواجه شد. یک مسیر ماراتن عملاً یک شهر را دو نیم می‌کند، حمل و نقل سطحی را فلج کرده و نیازمند استقرار گسترده پلیس و تیم‌های پزشکی است. برای تضمین مجوزهای لازم، برگزارکنندگان باید ثابت می‌کردند که تزریق ۴۰۰ میلیون پوندی اقتصادی بر اختلالات شدید برای میلیون‌ها نفر از ساکنان لندن که در مسابقه شرکت نمی‌کنند، برتری دارد.[1]

برای کاهش تراکم و به حداکثر رساندن جشن، این رویداد یک جشنواره طولانی‌مدت یک هفته‌ای از دویدن را پایه‌گذاری خواهد کرد. ماراتن سنتی کوچک TCS لندن (TCS Mini London Marathon) – بزرگترین رویداد زمان‌بندی شده کودکان در جهان، که انتظار می‌رود ۲۰ هزار شرکت‌کننده جوان را جذب کند – و مسابقه ۵ کیلومتری «چراغ‌های شب جمعه» (Friday Night Lights 5K) به روز جمعه، ۲۳ آوریل منتقل خواهند شد. این امر یک آخر هفته سه روزه از برنامه‌های ورزشی پیوسته ایجاد می‌کند و جمعیت و تأثیر اقتصادی را در یک پنجره زمانی گسترده‌تر پخش می‌کند. همچنین به هر مدرسه در لندن دو ورودی تضمین‌شده ماراتن برای کارکنان اهدا خواهد شد که ادغام این رویداد در جامعه محلی را عمیق‌تر می‌کند.[5]

به طور رسمی، هیو براشر (Hugh Brasher)، مدیرعامل رویدادهای ماراتن لندن، «دوبل» ۲۰۲۷ را به عنوان یک «بازتصور یک‌بار برای یک نسل» از مسابقه معرفی کرده است. این سازمان اصرار دارد که هیچ برنامه‌ای برای دائمی کردن قالب دو روزه وجود ندارد و آن را به عنوان یک جشن منحصر به فرد ورزش و جامعه ارائه می‌دهد. این چارچوب‌بندی به کاهش واکنش فوری ساکنانی که نگران بسته‌شدن دائمی جاده‌ها در آخر هفته هستند، کمک می‌کند، در حالی که به برگزارکنندگان اجازه می‌دهد تا امکان‌سنجی لجستیکی یک رویداد ۱۰۰ هزار نفری را بدون تعهد دائمی به آن آزمایش کنند.[4][5]

با این حال، تحلیلگران صنعت و رسانه‌های دویدن ذاتاً نسبت به برچسب «یک‌بار مصرف» بودن این رویداد تردید دارند. اصطکاک لجستیکی سازماندهی یک رویداد دو روزه بسیار زیاد است و منتقدان استدلال می‌کنند که یک سازمان چنین تغییر عملیاتی عظیمی را تنها برای رها کردن آن یک سال بعد انجام نخواهد داد. اگر رویداد ۲۰۲۷ با موفقیت چالش‌های ترافیکی را پشت سر بگذارد، ایمنی دوندگان را تضمین کند و ۴۰۰ میلیون پوند سود اقتصادی وعده داده شده را محقق سازد، فشار مالی و سیاسی برای حفظ این قالب بسیار زیاد خواهد بود. خیریه‌ها نیز که طعم درآمد حاصل از دو برابر شدن میدان مسابقه را چشیده‌اند، احتمالاً به شدت برای جلوگیری از کاهش مجدد مسابقه به ۵۰ هزار دونده لابی خواهند کرد.[7]

عدم قطعیت گسترده‌تر در این است که آیا حرکت جسورانه لندن، سایر ماراتن‌های بزرگ را مجبور به اقدام خواهد کرد یا خیر. شهر نیویورک، که در حال حاضر رکورد بزرگترین ماراتن تک‌روزه با تقریباً ۶۰ هزار نفر فینیشر را در اختیار دارد، با فشارهای لاتاری و تنگناهای لجستیکی مشابهی روبرو است. اگر لندن ثابت کند که یک رویداد بزرگ دو روزه نه تنها ممکن است، بلکه بسیار سودآور است، شوراهای شهر و مدیران مسابقه در سراسر جهان ممکن است شروع به ارزیابی قالب‌های «دوبل» خود کنند. رویداد ۲۰۲۷ به عنوان یک آزمون بتا با ریسک بالا برای آینده ورزش‌های استقامتی شهری عمل خواهد کرد.[4][7]

صرف نظر از اینکه «دوبل» به یک رویداد دائمی تبدیل شود یا یک نمایش منحصر به فرد باقی بماند، ماراتن لندن ۲۰۲۷ اساساً مقیاس ورزش‌های با مشارکت انبوه را بازتعریف کرده است. این ثابت می‌کند که رونق جهانی دویدن از یک موج موقت پس از همه‌گیری به یک تغییر فرهنگی دائمی تبدیل شده است. لندن با باز کردن درهای خود به روی ۱۰۰ هزار دونده، تنها میزبان یک مسابقه نیست؛ بلکه اذعان می‌کند که ماراتن از یک آزمون استقامتی خاص به یکی از قدرتمندترین موتورهای مشارکت مدنی و جمع‌آوری کمک‌های خیریه در دنیای مدرن تبدیل شده است.[4][5]