چگونه نرم‌افزار خودکار یوفا قرعه‌کشی لیگ قهرمانان ۳۶ تیمی را اجرا می‌کند

در شب ۲۷ آگوست ۲۰۲۶، درون تالار عظیم «گریمالدی فروم» در موناکو، تئاتر سنتی فوتبال اروپا دستخوش تحولی بنیادین شد. هنگامی که نماینده یوفا دست خود را به داخل گوی شیشه‌ای گلدان ۱ برد و توپ اینتر میلان را بیرون کشید، دیگر گوی دومی برای تعیین سرنوشت آن‌ها در کار نبود. در عوض، یک صفحه نمایش دیجیتال عظیم بالای صحنه چشمک زد. در کمتر از یک چشم به هم زدن، یک سیستم نرم‌افزاری خودکار، هشت حریف مرحله لیگ قهرمان ایتالیا—چهار بازی خانگی و چهار بازی خارج از خانه—را به آن‌ها اختصاص داد و جایگاهشان را در جدول تثبیت کرد. دوران جابجایی بی‌پایان توپ‌های دستی به پایان رسیده و مغز سیلیکونی جایگزین آن شده بود.

اهمیت این واگذاری دیجیتال بسیار زیاد است و کاملاً ناشی از وزن ریاضیاتی فرمت جدید است. در مرحله گروهی قدیمی ۳۲ تیمی، مدیران ۴۵ دقیقه وقت صرف می‌کردند تا به صورت دستی توپ‌ها را برای تعیین تقویم پاییزی بیرون بکشند. اما «مدل سوئیسی» توسعه‌یافته ۳۶ تیمی، که مستلزم بازی هر باشگاه با هشت حریف مختلف در چهار گلدان سیدبندی است، محدودیت‌های فیزیکی یک قرعه‌کشی دستی را در هم شکست. اجرای قرعه‌کشی فصل ۲۰۲۷/۲۰۲۶ به صورت دستی تقریباً به ۱۰۰۰ توپ، ۳۶ گلدان مجزا و تا چهار ساعت زمان طاقت‌فرسای روی صحنه نیاز داشت. یوفا که با یک کابوس لجستیکی غیرقابل پخش مواجه بود، چاره‌ای جز سپردن کلیدها به یک الگوریتم اختصاصی نداشت.[3]

سیستم ترکیبی حاصل، بر اساس یک توالی دقیق و لحظه‌ای عمل می‌کند. بیرون کشیدن دستی توپ از گلدان اصلی، جذابیت تلویزیونی و توهم تصادفی بودن فیزیکی را که هواداران انتظار دارند، حفظ می‌کند. اما لحظه‌ای که نام یک باشگاه در سالن اعلام می‌شود، نرم‌افزار کنترل تصمیم‌گیری واقعی را به دست می‌گیرد. دستورالعمل‌های رسمی یوفا بیان می‌کنند: «قرعه‌کشی به صورت بخشی دستی و بخشی خودکار با استفاده از نرم‌افزار انجام خواهد شد.» «نرم‌افزار به طور خودکار هشت حریف مختلف، دو حریف از هر گلدان، را انتخاب می‌کند و همچنین تعیین می‌کند که کدام مسابقات خانگی و کدام خارج از خانه خواهند بود.» دست انسان محرک را فراهم می‌کند؛ ماشین پاسخ را می‌دهد.