چگونه نرم‌افزار خودکار یوفا قرعه‌کشی لیگ قهرمانان ۳۶ تیمی را اجرا می‌کند

در شب ۲۷ آگوست ۲۰۲۶، درون تالار عظیم «گریمالدی فروم» در موناکو، تئاتر سنتی فوتبال اروپا دستخوش تحولی بنیادین شد. هنگامی که نماینده یوفا دست خود را به داخل گوی شیشه‌ای گلدان ۱ برد و توپ اینتر میلان را بیرون کشید، دیگر گوی دومی برای تعیین سرنوشت آن‌ها در کار نبود. در عوض، یک صفحه نمایش دیجیتال عظیم بالای صحنه چشمک زد.

در کمتر از یک چشم به هم زدن، یک سیستم نرم‌افزاری خودکار، هشت حریف مرحله لیگ قهرمان ایتالیا—چهار بازی خانگی و چهار بازی خارج از خانه—را به آن‌ها اختصاص داد و جایگاهشان را در جدول تثبیت کرد. دوران جابجایی بی‌پایان توپ‌های دستی به پایان رسیده و مغز سیلیکونی جایگزین آن شده بود.

اهمیت این واگذاری دیجیتال بسیار زیاد است و کاملاً ناشی از وزن ریاضیاتی فرمت جدید است. در مرحله گروهی قدیمی ۳۲ تیمی، مدیران ۴۵ دقیقه وقت صرف می‌کردند تا به صورت دستی توپ‌ها را برای تعیین تقویم پاییزی بیرون بکشند. اما «مدل سوئیسی» توسعه‌یافته ۳۶ تیمی، که مستلزم بازی هر باشگاه با هشت حریف مختلف در چهار گلدان سیدبندی است، محدودیت‌های فیزیکی یک قرعه‌کشی دستی را در هم شکست.

اجرای قرعه‌کشی فصل ۲۰۲۷/۲۰۲۶ به صورت دستی تقریباً به ۱۰۰۰ توپ، ۳۶ گلدان مجزا و تا چهار ساعت زمان طاقت‌فرسای روی صحنه نیاز داشت. یوفا که با یک کابوس لجستیکی غیرقابل پخش مواجه بود، چاره‌ای جز سپردن کلیدها به یک الگوریتم اختصاصی نداشت.[3]

سیستم ترکیبی حاصل، بر اساس یک توالی دقیق و لحظه‌ای عمل می‌کند. بیرون کشیدن دستی توپ از گلدان اصلی، جذابیت تلویزیونی و توهم تصادفی بودن فیزیکی را که هواداران انتظار دارند، حفظ می‌کند. اما لحظه‌ای که نام یک باشگاه در سالن اعلام می‌شود، نرم‌افزار کنترل تصمیم‌گیری واقعی را به دست می‌گیرد.

دستورالعمل‌های رسمی یوفا بیان می‌کنند: «قرعه‌کشی به صورت بخشی دستی و بخشی خودکار با استفاده از نرم‌افزار انجام خواهد شد.» «نرم‌افزار به طور خودکار هشت حریف مختلف، دو حریف از هر گلدان، را انتخاب می‌کند و همچنین تعیین می‌کند که کدام مسابقات خانگی و کدام خارج از خانه خواهند بود.» دست انسان محرک را فراهم می‌کند؛ ماشین پاسخ را می‌دهد.

برای تولید این مسابقات بدون اینکه ساختار تورنمنت مختل شود، الگوریتم باید در زمان واقعی از میدان مین محدودیت‌های سخت عبور کند. قانون اصلی، «حفاظت داخلی» است: تیم‌های یک اتحادیه نمی‌توانند مقابل یکدیگر قرار بگیرند، به این معنی که باشگاهی مانند اینتر میلان نمی‌تواند در مرحله لیگ با یوونتوس یا آتالانتا روبرو شود.

علاوه بر این، نرم‌افزار یک محدودیت تمرکز سختگیرانه را اعمال می‌کند و سقف حریفان یک باشگاه از هر کشور دیگر را حداکثر دو تیم تعیین می‌کند. اگر یک تیم اسپانیایی منچستر سیتی و آرسنال را قرعه بکشد، الگوریتم بلافاصله مانع از قرعه‌کشی لیورپول یا استون ویلا برای آن تیم می‌شود.

ملاحظات ژئوپلیتیکی یک لایه پیچیدگی غیرقابل مذاکره دیگر به کد اضافه می‌کند. نرم‌افزار به گونه‌ای کدگذاری شده است که به جفت‌های ممنوعه یوفا احترام بگذارد و اطمینان حاصل کند که باشگاه‌هایی از کشورهای متخاصم—مانند ارمنستان و آذربایجان، یا کوزوو و صربستان—تحت هیچ شرایطی با هم همگروه نشوند.

هر بار که نرم‌افزار حریفی را به یک باشگاه اختصاص می‌دهد، باید فوراً محاسبه کند که آیا آن انتخاب خاص، مسیر معتبر و مطابق با قوانین را برای ۳۵ باشگاه باقی‌مانده که منتظر قرعه‌کشی هستند، باز می‌گذارد یا خیر. این یک معمای منطقی عظیم است که به صورت زنده روی صحنه حل می‌شود.[2]

این چالش در علوم کامپیوتر به عنوان مشکل «بن‌بست» شناخته می‌شود. اگر نرم‌افزار صرفاً حریفان معتبر را به صورت تصادفی برای چند تیم اول انتخاب کند، به ناچار به وضعیتی می‌رسد که چند باشگاه نهایی هیچ حریف معتبری برای بازی نداشته باشند—که باعث می‌شود کل قرعه‌کشی متوقف شده و نیاز به شروع مجدد داشته باشد.

برای جلوگیری از این شکست فاجعه‌بار، سیستم از یک «جابجایی فیشر-ییتس» محدود استفاده می‌کند. قبل از اینکه یک جفت‌سازی را روی صفحه قفل کند، الگوریتم به جلو نگاه می‌کند و تأیید می‌کند که حداقل یک قرعه‌کشی کامل و معتبر برای بقیه جدول از نظر ریاضی امکان‌پذیر باقی بماند.[1]

سپردن پرسودترین رقابت باشگاهی جهان به یک جعبه سیاه، به طور طبیعی نگرانی‌های شدیدی در مورد شفافیت در میان هواداران ایجاد کرد. یک قرعه‌کشی مطلوب می‌تواند ده‌ها میلیون یورو پاداش صعود به همراه داشته باشد، که این امر، یکپارچگی الگوریتم را حیاتی می‌سازد.

برای ایجاد اعتماد، یوفا نرم‌افزار را توسط شرکت «ارنست اند یانگ» ممیزی کرد، در حالی که توسعه‌دهندگان مستقل بلافاصله شبیه‌سازهای وب خود را برای تأیید محاسبات ریاضی ساختند. این ابزارهای عمومی دقیقاً همان منطق و محدودیت‌های گلدان‌ها را اجرا می‌کنند و به هواداران شکاک ثابت می‌کنند که این محدودیت‌ها هستند که نتایج را دیکته می‌کنند، نه یک دست پنهان.[1][2]

نتیجه این کار سنگین الگوریتمی، یک تقویم فشرده و پرمخاطره است که زمستان اروپا را تعریف خواهد کرد. ۳۶ باشگاه در هر روز مسابقه، ۱۸ بازی را انجام خواهند داد که از ۸ سپتامبر ۲۰۲۶ آغاز می‌شود. از آنجا که هر تیم به جای گروه‌های مجزا، در یک جدول لیگ واحد قرار می‌گیرد، مجوزهای صعود با هر گلی که در سراسر قاره به ثمر می‌رسد، به طور مداوم تغییر خواهد کرد.

همه چیز در ۲۷ ژانویه ۲۰۲۷ به اوج خود می‌رسد، زمانی که طرح نهایی نرم‌افزار محقق می‌شود: یک روز پایانی بی‌سابقه که در آن هر ۱۸ بازی به طور همزمان آغاز می‌شوند و جدول حذفی را در زمان واقعی تعیین می‌کنند.[1]