مکانیسم اتحادیه جهانی پست: عوارض پایانی، اظهارنامه‌های گمرکی و پیمان یو.پی.یو. چگونه پست جهانی را مدیریت می‌کنند

اکثر مردم تصور می‌کنند که وقتی بسته‌ای از شنژن به شیکاگو می‌رود، یک شرکت لجستیک جهانی واحد آن را از ابتدا تا انتها مدیریت می‌کند، یا اینکه ایالات متحده و چین صرفاً برای آن مسیر خاص یک پیمان سفارشی مذاکره کرده‌اند. واقعیت بسیار متمرکزتر و قدیمی‌تر است. سیستم پست جهانی توسط یک آژانس تخصصی ۱۵۰ ساله سازمان ملل متحد به نام اتحادیه جهانی پست (UPU) اداره می‌شود.[1]

اگر محصولات را به صورت برون‌مرزی می‌فروشید یا از بازارهای بین‌المللی خرید می‌کنید، یو.پی.یو. حاشیه سود شما را تعیین می‌کند. یو.پی.یو. کنوانسیون جهانی پست را ایجاد می‌کند، یک معاهده واحد که ۱۹۲ کشور عضو را به یک قلمرو پستی واحد متصل می‌کند. این معاهده همه چیز را استاندارد می‌کند، از بارکد روی برچسب حمل و نقل گرفته تا کسر دقیق یک سنت که یک کشور برای تحویل یک نامه به کشور دیگر می‌پردازد.[1]

مهم‌ترین مکانیسم در یو.پی.یو. سیستم «عوارض پایانی» (Terminal Dues) است. وقتی بسته‌ای را به صورت بین‌المللی پست می‌کنید، فقط هزینه پست را به اداره پست محلی خود می‌پردازید. اما اداره پست محلی شما آن را به آدرس نهایی تحویل نمی‌دهد؛ خدمات پستی کشور مقصد کار تحویل «مایل آخر» را انجام می‌دهد. عوارض پایانی هزینه‌هایی است که کشور مبدأ به کشور مقصد می‌پردازد تا هزینه آن بخش نهایی را جبران کند.[2][5]

برای دهه‌ها، عوارض پایانی بر اساس وزن کل محاسبه می‌شد، نه تعداد اقلام، و به شدت طبقه‌بندی شده بود تا از کشورهای در حال توسعه حمایت کند. هدف این بود که اطمینان حاصل شود شهروندان در کشورهای فقیرتر توانایی ارسال نامه به خارج از کشور را دارند. با این حال، ظهور تجارت الکترونیک این مدل را در هم شکست. بسته‌های سبک حاوی کالاهای مصرفی ارزان قیمت از مراکز تولیدی در حال توسعه به بازارهای غربی سرازیر شدند.