دعاوی کپی‌رایت ایتن کلاین علیه استریمرها، آزمونی تعیین‌کننده برای «استفاده منصفانه»

مدافع برجسته اینترنت در زمینه «استفاده منصفانه» اکنون در حال آزمایش محدودیت‌های آن از سوی دیگر دادگاه است. ایتن کلاین، خالق امپراتوری عظیم h3h3Productions، موجی از دعاوی نقض کپی‌رایت را علیه چندین استریمر زنده مشهور آغاز کرده است. این شکایات ادعا می‌کنند که این پخش‌کنندگان با پخش کامل ویدئوهای اصلی او در پلتفرم‌هایی مانند توییچ و یوتیوب، بدون افزودن تفسیر معنادار، به طور غیرقانونی از محتوای او سود می‌برند.[1][2]

این کارزار حقوقی برای ناظران قدیمی اقتصاد تولیدکنندگان محتوا، حس عمیقی از کنایه را به همراه دارد. در سال ۲۰۱۷، کلاین در پرونده «حسین‌زاده علیه کلاین» (Hosseinzadeh v. Klein) یک پیروزی حقوقی تعیین‌کننده کسب کرد که حق تولیدکنندگان محتوا برای استفاده از مطالب دارای کپی‌رایت به منظور نقد و هجو را به طور قاطع تثبیت کرد. آن حکم به سنگ بنای دفاعی برای نسلی از تولیدکنندگان محتوای یوتیوب تبدیل شد. اکنون، تقریباً یک دهه بعد، کلاین استدلال می‌کند که این اکوسیستم آن حمایت را به مجوزی برای سرقت عمده تبدیل کرده است.[1][7]

در مرکز این اختلاف، «متا»ی واکنشی (Reaction Meta) قرار دارد؛ یک ژانر بسیار سودآور از استریم زنده که در آن پخش‌کنندگان، ویدئوهای دیگران را به صورت زنده با مخاطبان خود تماشا می‌کنند. در حالی که ویدئوهای واکنشی اولیه شامل ویرایش سنگین، توقف و نقد بودند، نسخه مدرن استریم زنده اغلب بسیار منفعل‌تر است. استریمرها مکرراً مستندها یا مقالات ویدئویی کامل ۳۰ دقیقه‌ای را پخش می‌کنند در حالی که مشغول غذا خوردن، چک کردن تلفن یا حتی ترک اتاق هستند و گهگاه سر تکان می‌دهند یا واکنش‌های کوتاهی نشان می‌دهند.[3]

برای درک مکانیسم‌های حقوقی دعاوی کلاین، باید به نحوه تعریف استفاده منصفانه در قانون کپی‌رایت ایالات متحده نگاه کرد. طبق بخش ۱۰۷ قانون ۱۷ ایالات متحده، استفاده منصفانه یک حق مطلق نیست، بلکه یک دفاع اثباتی است که در چهار عامل متمایز ارزیابی می‌شود. اولین و حیاتی‌ترین عامل، «هدف و ماهیت استفاده» است؛ به طور خاص، اینکه آیا اثر جدید «دگرگون‌کننده» است یا صرفاً جایگزین اثر اصلی می‌شود.[4][6]

تیم حقوقی کلاین استدلال می‌کند که واکنش‌های مدرن استریم زنده کاملاً در آزمون دگرگون‌کنندگی شکست می‌خورند. با پخش یک ویدئو از ابتدا تا انتها با حداقل وقفه، استریمر یک اثر جدید نقد یا هجو خلق نمی‌کند؛ بلکه صرفاً اثر اصلی را برای مخاطبان جدید بازپخش می‌کند. عوامل دوم و سوم – ماهیت اثر دارای کپی‌رایت و میزان استفاده شده – نیز زمانی که یک استریمر ۱۰۰ درصد یک ویدئوی تولید شده با کیفیت را پخش می‌کند، به شدت به نفع تولیدکننده اصلی است.[4][7]

با این حال، این عامل چهارم استفاده منصفانه – تأثیر استفاده بر بازار بالقوه اثر اصلی – است که هسته استدلال مالی کلاین را تشکیل می‌دهد. تولیدکنندگان محتوای اصلی به درآمد AdSense و حمایت‌های مالی مرتبط با معیارهای بازدید متکی هستند. هنگامی که یک استریمر با ۵۰,۰۰۰ بیننده زنده، ویدئوی یک تولیدکننده مستقل را پخش می‌کند، عملاً ۵۰,۰۰۰ بازدید بالقوه را از بارگذاری اصلی منحرف می‌کند و بازار اثر اصلی را جایگزین می‌سازد.[4][6]

استریمرهای هدف قرار گرفته و مدافعان آنها در جامعه استریم زنده، با تفسیری متفاوت از ارزش دگرگون‌کننده مقابله می‌کنند. آنها استدلال می‌کنند که «چت» – متن متحرک و زنده واکنش‌های مخاطبان – همراه با شخصیت استریمر، یک تجربه تماشای مشترک ایجاد می‌کند که اساساً با تماشای تنها یک ویدئو متفاوت است. از این منظر، استریمر میزبان یک مهمانی تماشای دیجیتال است، نه اینکه یک پخش را سرقت کند.[1][3]

استریمرها همچنین مکرراً از استدلال «معرفی» (Exposure) استفاده می‌کنند و ادعا می‌کنند که واکنش نشان دادن به ویدئوهای تولیدکنندگان کوچک‌تر، آن تولیدکنندگان را به مخاطبان جدید و عظیمی معرفی می‌کند. در حالی که این امر گاهی اوقات می‌تواند منجر به افزایش مشترکین برای تولیدکننده اصلی شود، ائتلافی رو به رشد از انیماتورها، روزنامه‌نگاران و مقاله‌نویسان مستقل استدلال می‌کنند که «معرفی، اجاره خانه را نمی‌پردازد» و زیان فوری درآمد تبلیغاتی بسیار بیشتر از هر رشد مخاطب بلندمدت احتمالی است.[2][3]

سهام مالی دعاوی کلاین عمداً شدید است. او برای هر نقض ۱۵۰,۰۰۰ دلار درخواست کرده است، رقمی مشخص که حداکثر خسارت قانونی مجاز تحت قوانین ایالات متحده برای نقض کپی‌رایت «عمدی» را نشان می‌دهد. کلاین با درخواست خسارت قانونی به جای خسارت واقعی – که محاسبه آن در دنیای مبهم معیارهای استریم دشوار است – از تهدید مجازات‌های مالی ویرانگر برای اجبار به یک تسویه حساب حقوقی قطعی استفاده می‌کند.[5][7]

تحلیلگران صنعت معتقدند که کلاین موقعیت منحصر به فردی برای انجام این نبرد دارد. برخلاف مقاله‌نویسان ویدئویی مستقلی که سرمایه لازم برای پیگیری دعوای فدرال را ندارند، کلاین هم منابع مالی و هم سرمایه فرهنگی لازم برای ادامه یک نبرد حقوقی طولانی مدت را در اختیار دارد. او عملاً به عنوان نماینده‌ای برای طبقه گسترده‌تری از تولیدکنندگان محتوای اصلی عمل می‌کند که مدت‌هاست احساس می‌کنند توسط «متا»ی واکنشی مورد سوءاستفاده قرار گرفته‌اند اما ابزاری برای مبارزه نداشته‌اند.[2][7]

پلتفرم‌های اصلی، توییچ و یوتیوب، خود را در موقعیت متزلزلی می‌بینند. هر دو شرکت از لحاظ تاریخی رویکردی غیرمداخله‌جویانه نسبت به محتوای واکنشی زنده داشته‌اند، عمدتاً به این دلیل که این محتوا مقادیر عظیمی از زمان تماشای قابل کسب درآمد را تولید می‌کند. اگر یک قاضی فدرال حکم دهد که واکنش‌های زنده منفعلانه، استفاده منصفانه محسوب نمی‌شوند، پلتفرم‌ها ممکن است مجبور شوند سیستم‌های شناسایی محتوای خودکار و تهاجمی را برای پخش‌های زنده پیاده‌سازی کنند و چشم‌انداز استریمینگ را به طور اساسی تغییر دهند.[3][7]

اکثر اختلافات کپی‌رایت در اقتصاد تولیدکنندگان محتوا با توافق‌های بی‌سروصدا و قراردادهای عدم افشا به پایان می‌رسند. با این حال، موضع علنی کلاین نشان می‌دهد که او به دنبال یک سابقه حقوقی الزام‌آور است تا یک پرداخت سریع. با پیشروی پرونده‌ها به سمت مرحله کشف، اقتصاد تولیدکنندگان محتوا با مهم‌ترین آزمون حقوقی خود در یک دهه اخیر روبرو است – آزمونی که سرانجام مشخص خواهد کرد که آیا محبوب‌ترین قالب اینترنت یک شکل هنری مشروع است یا یک سازوکار پیچیده برای نقض کپی‌رایت.[1][7]