ممنوعیت قانونی برای سیستم تشخیص چهره HYBE، غول کی‌پاپ، در ورودی کنسرت‌ها به دلیل نگرانی‌های حریم خصوصی

گیت‌های ورودی بزرگترین سالن‌های کنسرت کره جنوبی به خط مقدم نبردی پرمخاطره بر سر حریم خصوصی دیجیتال تبدیل شده‌اند. قانونگذاران در مجلس ملی (National Assembly) در حال پیشبرد اصلاحیه‌ای بر قانون حفاظت از اطلاعات شخصی هستند که استفاده از جمع‌آوری داده‌های بیومتریک در رویدادهای سرگرمی را به شدت محدود می‌کند. هدف اصلی این قانون، شرکت HYBE، آژانس چند میلیارد دلاری پشت گروه‌های بزرگ کی‌پاپ مانند BTS و SEVENTEEN است که اخیراً یک سیستم ورودی مبتنی بر تشخیص چهره را برای مبارزه با دلال‌بازی گسترده بلیت‌ها راه‌اندازی کرده است.[1][6]

این ممنوعیت پیشنهادی، که توسط نماینده لی سو-جین (Lee Soo-jin) از حزب اصلی اپوزیسیون دموکراتیک کره رهبری می‌شود، قصد دارد گسترش فناوری «فیس پَس» (Face Pass) شرکت HYBE را متوقف کند. این سیستم که در یک مشارکت سه‌جانبه با غول فین‌تک Toss و پلتفرم بلیت‌فروشی InterparkTriple توسعه یافته است، به طرفداران اجازه می‌دهد تا با ثبت داده‌های چهره خود در یک اپلیکیشن و عبور ساده از مقابل دوربین در گیت‌های ورودی، بررسی‌های سنتی هویت را دور بزنند. در حالی که HYBE این فناوری را به عنوان راه‌حلی بدون اصطکاک برای یک معضل پایدار در صنعت ستایش می‌کند، مدافعان حریم خصوصی هشدار می‌دهند که این اقدام تجاوزی خطرناک به شمار می‌رود.[1][2][3]

چرخش صنعت سرگرمی به سمت بیومتریک ناشی از یک استیصال لجستیکی واقعی بود. دلال‌بازی بلیت‌ها مدت‌هاست که بخش کنسرت‌های زنده کی‌پاپ را فلج کرده است، به طوری که گزارش‌های رسمی تجارت غیرقانونی بلیت از تنها ۳۵۹ مورد در سال ۲۰۲۰ به ۲,۱۶۱ مورد در سال ۲۰۲۳ افزایش یافته است. دلالان از نرم‌افزارهای ربات خودکار برای انباشت بلیت‌ها استفاده می‌کنند و آن‌ها را در بازارهای ثانویه با قیمت‌های گزاف می‌فروشند. در پاسخ، آژانس‌ها پروتکل‌های سختگیرانه تأیید هویت دستی را اجرا کردند که طرفداران را ملزم می‌کردند کارت‌های شناسایی دولتی و سوابق خرید بلیت مطابق با آن را در غرفه‌های فیزیکی ارائه دهند.[2]

این بررسی‌های دستی به سرعت به یک کابوس روابط عمومی تبدیل شدند. در چندین حادثه مهم طی دو سال گذشته، طرفداران قانونی از ورود به کنسرت‌ها – از جمله نمایش‌های IU و گروه راک DAY6 – به دلیل مغایرت‌های جزئی در مدارکشان منع شدند. برخی از طرفداران گزارش دادند که توسط کارکنان مورد بازجویی قرار گرفته‌اند، از آن‌ها گواهی‌های بانکی دیجیتال خواسته شده یا به دلیل اینکه کارت‌های دانشجویی به اندازه کافی رسمی تلقی نشده‌اند، رد شده‌اند. واکنش‌های شدید ناشی از این مسائل، آژانس‌های بزرگ را مجبور به عذرخواهی‌های عمومی تحقیرآمیز کرد و جستجو برای یک جایگزین خودکار و مطمئن را تسریع بخشید.[1][6]

«فیس پَس» طراحی شده بود تا همان راه‌حل نهایی باشد. با گره زدن مستقیم بلیت به امضای بیومتریک کاربر از طریق اپلیکیشن مالی Toss، این سیستم از لحاظ تئوری انتقال بلیت در بازار ثانویه را غیرممکن می‌سازد. InterparkTriple این نرم‌افزار را در فرآیند بلیت‌فروشی خود ادغام کرد و به کاربران ثبت‌نام شده اجازه داد بلیت بخرند و بدون نیاز به ارائه هیچ مدرک فیزیکی وارد محل برگزاری شوند. HYBE این سیستم را در یک فن میتینگ برای گروه پسرانه تازه‌کار TWS معرفی کرد و آن را به عنوان یک گزینه انتخابی (opt-in) در کنار صف‌های بررسی هویت دستی ارائه داد.[2][3][4]

با این حال، واکنش قانونی سریع و شدید بوده است. اصلاحیه نماینده لی استدلال می‌کند که چارچوب قانونی فعلی، داده‌های بیومتریک را صرفاً به عنوان «اطلاعات حساس» تحت یک فرمان اجرایی در نظر می‌گیرد و فاقد حمایت‌های قانونی صریح برای جمع‌آوری و مدیریت آن است. قانونگذاران به نقض‌های اخیر داده‌های داخلی اشاره می‌کنند که بیش از ۷۸۰,۰۰۰ سابقه شخصی را افشا کرده است و استدلال می‌کنند که متمرکز کردن داده‌های چهره میلیون‌ها شرکت‌کننده در کنسرت، هدفی مقاومت‌ناپذیر برای هکرها و سارقان هویت ایجاد می‌کند.[1][6]

واقعیت جمعیتی طرفداران کی‌پاپ این نگرانی‌های اخلاقی را تشدید کرده است. کارشناسان صنعت، از جمله لی جونگ-ایم (Lee Jong-im) از دانشگاه علم و فناوری سئول، به شدت از شرکت‌های سرگرمی انتقاد کرده‌اند که از وفاداری شدید طرفداران برای استخراج داده‌های بیومتریک از پایگاه کاربری که به شدت به سمت نوجوانان متمایل است، سوءاستفاده می‌کنند. منتقدان استدلال می‌کنند که طرفداران جوان، که برای دیدن هنرمندان مورد علاقه خود مشتاق هستند، نمی‌توانند به طور معناداری با خطرات بلندمدت سپردن هندسه چهره خود به یک شرکت خصوصی موافقت کنند.[1][6]

این بحث در سئول بازتابی از واکنش جهانی رو به رشد علیه نظارت بیومتریک در سرگرمی‌های زنده است. در اسپانیا، آژانس حفاظت از داده‌ها (AEPD) اخیراً باشگاه فوتبال اوساسونا (Osasuna) در لالیگا را به دلیل استفاده از یک سیستم تشخیص چهره انتخابی در استادیوم ۲۳,۰۰۰ نفری «ال سادار» (El Sadar) خود، ۲۰۰,۰۰۰ یورو جریمه کرد. این نهاد نظارتی به باشگاه دستور داد فوراً استفاده از این فناوری را متوقف کرده و تمام داده‌های بیومتریک جمع‌آوری شده را حذف کند، با این استدلال که این استقرار، قوانین سختگیرانه حریم خصوصی اروپا را نقض کرده است.[5]

جنجال‌های مشابهی در ایالات متحده نیز رخ داده است. شرکت سرگرمی مدیسون اسکوئر گاردن (Madison Square Garden Entertainment) پس از استفاده از فناوری تشخیص چهره برای شناسایی و اخراج وکلایی که درگیر دعوی حقوقی علیه این شرکت بودند، با بررسی شدید و تهدیدات قانونی مواجه شد. این حادثه ائتلافی از موسیقیدانان و گروه‌های حقوق بشری را برانگیخت تا با موفقیت به بیش از ۴۰ جشنواره بزرگ موسیقی، از جمله کوچلا (Coachella) و بونارو (Bonnaroo)، فشار بیاورند تا متعهد شوند هرگز از تشخیص چهره برای شرکت‌کنندگان استفاده نکنند.[5][6]

موضع متناقض خود دولت کره جنوبی در مورد بیومتریک، روایت را پیچیده‌تر می‌کند. حتی در حالی که مجلس ملی در حال بحث در مورد ممنوعیت تشخیص چهره در کنسرت‌ها است، وزارت علوم و فناوری اطلاعات و ارتباطات اخیراً احراز هویت چندعاملی – از جمله تشخیص چهره – را برای تمام ثبت‌نام‌های جدید تلفن همراه از ژوئیه ۲۰۲۶ اجباری کرده است. دولت استدلال می‌کند که بیومتریک برای ریشه‌کن کردن تلفن‌های همراه جعلی (burner phones) که در کلاهبرداری‌های صوتی (voice phishing) استفاده می‌شوند، ضروری است و پارادوکسی ایجاد می‌کند که در آن دولت همان فناوری را که به دنبال محدود کردن آن در بخش خصوصی است، مطالبه می‌کند.[7]

HYBE و Toss به شدت از زیرساخت خود دفاع کرده‌اند و تأکید می‌کنند که سیستم «فیس پَس» عکس‌های واقعی را ذخیره نمی‌کند. در عوض، نرم‌افزار مقادیر ویژگی‌های ریاضی را از چهره استخراج می‌کند، داده‌ها را رمزگذاری کرده و بلافاصله تصویر اصلی را دور می‌اندازد. این شرکت‌ها ادعا می‌کنند که این رویکرد رمزنگاری، خطر سوءاستفاده از دیپ‌فیک (deepfake) یا سرقت هویت بصری را، حتی در صورت نقض سرور، از بین می‌برد.[1][2][7]

با وجود این تضمین‌های فنی، اصلاحیه پیشنهادی چشم‌انداز بلیت‌فروشی را به طور اساسی تغییر خواهد داد. این قانون شامل مقرراتی است که جمع‌آوری‌کنندگان داده را ملزم می‌کند تا روش‌های غیربیومتریک را برای ارائه کالاها و خدمات در اولویت قرار دهند، که می‌تواند زیرساخت «فیس پَس» را از نظر قانونی غیرقابل اجرا سازد. در صورت تصویب، این ممنوعیت صنعت سرگرمی زنده را مجبور می‌کند تا به نقطه شروع بازگردد و به دنبال راهی برای شکست دادن ربات‌های دلال خودکار باشد، بدون اینکه با هر طرفدار به عنوان یک تهدید امنیتی بالقوه رفتار کند.[1][5][6]