فراری از «لوسه» رونمایی کرد: مهندسی اولین خودروی برقی مارانلو

برای بیش از هفت دهه، رمز و راز فراری به طور ناگسستنی با غرش هیجان‌انگیز موتورهای احتراق داخلی گره خورده بود. اما در ماه مه ۲۰۲۶، این خودروساز مستقر در مارانلو از «روبیکون» عبور کرد و از «لوسه» (Luce) رونمایی کرد—اولین خودروی تمام برقی تولیدی خود. «لوسه» که در زبان ایتالیایی به معنای «نور» است، یک انحراف رادیکال از خط تولید خودروهای اسپرت موتور وسط این برند محسوب می‌شود و به عنوان یک سدان لیفت‌بک پنج‌در با ظرفیت پنج سرنشین معرفی شده است.[1][2][6]

رونمایی در مجموعه ورزشی «ولا دی کالاتراوا» در نزدیکی رم بلافاصله طوفانی از بحث و جدل را برانگیخت. «لوسه» با قیمت سرسام‌آور ۵۵۰,۰۰۰ یورو (تقریباً ۶۴۰,۰۰۰ دلار)، فرم سنتی و کم‌ارتفاع سوپرکارها را کنار گذاشته و به سمت یک شکل آیرودینامیک‌تر و مرتفع‌تر «مونو باکس» رفته است. در حالی که برخی از سنت‌گرایان صنعت خودرو، از دست دادن سبک طراحی خاص فراری و موتورهای V12 را محکوم کردند، این خودرو برای برندی که در حال حرکت در مسیر الزامات سختگیرانه جهانی آلایندگی است، یک جهش حساب‌شده و ضروری به سوی عصر برقی محسوب می‌شود.[1][3][4][6]

برای اجرای این چرخش، فراری به خارج از خانه‌های طراحی تاریخی خود نگاه کرد و با «لاو فرام» (LoveFrom)، گروه خلاقی که توسط جانی آیو، رئیس سابق طراحی اپل، و مارک نیوسون، طراح صنعتی، تأسیس شده، همکاری کرد. زیبایی‌شناسی حاصل از این همکاری بسیار بحث‌برانگیز است. «لوسه» ۱۹۸ اینچ طول دارد—دو اینچ بلندتر از شاسی‌بلند «پوروسانگوئه» (Purosangue) فراری—و دارای درهای کالسکه بازشونده از مرکز، یک درب عقب لیفت‌گیت و کابینی با موقعیت جلوتر است. طراحی، کارایی آیرودینامیکی و حجم داخلی را بر خطوط تهاجمی و عضلانی اولویت داده است.[1][3][6]

شکل غیرمتعارف این خودرو تا حد زیادی توسط معماری زیربنایی آن دیکته شده است. «لوسه» بر روی یک پلتفرم برقی اختصاصی ۸۰۰ ولتی ساخته شده که از یک بسته باتری ۱۲۲ کیلووات ساعتی ساخت شرکت SK On استفاده می‌کند. فراری به جای اینکه صرفاً باتری را در یک قاب موجود قرار دهد، آن را به عنوان یک عنصر ساختاری شاسی مهندسی کرده است. این ادغام، استحکام پیچشی خودرو را در مقایسه با مدل‌های چهاردر قبلی، ۳۵ درصد افزایش می‌دهد و عملاً باتری سنگین را به جای یک نقطه ضعف دینامیکی، به یک نقطه قوت اساسی تبدیل می‌کند.[5][6]

با وجود وزن ۴,۹۸۲ پوندی (۲,۲۶۰ کیلوگرم)—که آن را به سنگین‌ترین فراری تولیدی تاریخ تبدیل می‌کند—معیارهای عملکرد «لوسه» همچنان در قلمرو هایپرکارها باقی می‌ماند. پیشرانه شامل چهار موتور الکتریکی سنکرون مغناطیس دائم با جریان شعاعی است که هر کدام به یک چرخ اختصاص داده شده‌اند. این موتورها در مجموع ۱۰۳۵ اسب بخار قدرت و ۵۹۰۰ پوند فوت گشتاور در چرخ‌های عقب تولید می‌کنند.[1][3][6]

این تنظیمات چهار موتوره به «لوسه» اجازه می‌دهد تا در ۲.۵ ثانیه از صفر به ۶۲ مایل بر ساعت (۱۰۰ کیلومتر بر ساعت) برسد و حداکثر سرعت آن از ۱۹۳ مایل بر ساعت فراتر رود. اما پیشرفت مهندسی واقعی در نحوه مدیریت این قدرت نهفته است. یک واحد کنترل خودرو (VCU) جدید، اهداف کشش و قدرت را ۲۰۰ بار در ثانیه به‌روزرسانی می‌کند و کنترل مستقل بی‌سابقه‌ای بر هر چرخ ارائه می‌دهد. این سیستم به شدت متمایل به عقب است، به طوری که موتورهای عقب ۸۳۱ اسب بخار و موتورهای جلو ۲۸۲ اسب بخار تولید می‌کنند، که به رانندگان اجازه می‌دهد تا مانند یک فراری سنتی دیفرانسیل عقب، بیش‌فرمانی کنترل‌شده‌ای را القا کنند.[1][4][6]

با این حال، بحث‌برانگیزترین چالش برقی‌سازی یک فراری، نبود صدای موتور است. مهندسان فراری به جای پخش زمزمه‌های مصنوعی و سنتز شده شبیه سفینه‌های فضایی از طریق بلندگوهای کابین، یک راه‌حل مکانیکی را انتخاب کردند. «لوسه» از یک شتاب‌سنج دقیق که روی محور عقب نصب شده، استفاده می‌کند تا ارتعاشات فیزیکی واقعی موتورهای الکتریکی و قطعات دوار را ثبت کند.[1][5]

سپس این فرکانس مکانیکی خام، متعادل و تقویت می‌شود—فرآیندی که فراری آن را به پیکاپ گیتار الکتریک تشبیه می‌کند—و صدایی معتبر و کاربردی تولید می‌کند که با دور موتور (RPM) افزایش می‌یابد. این یک پروفایل صوتی کاملاً متفاوت از موتور V12 است، اما بازخورد شنیداری واقعی را در اختیار راننده قرار می‌دهد که مستقیماً به تلاش فیزیکی خودرو مرتبط است.[1][3][5]

در داخل کابین، همکاری با «لاو فرام» منجر به چیزی شده که برخی منتقدان آن را لمسی‌ترین و سنجیده‌ترین فضای داخلی در تاریخ فراری می‌نامند. «لوسه» با فاصله گرفتن از روند رایج صنعت که نصب صفحه‌نمایش‌های لمسی بزرگ روی داشبورد است، دارای یک صفحه ابزار متحرک است که با فرمان تنظیم می‌شود و دید کامل را برای رانندگان با هر قدی تضمین می‌کند. کنترل‌های فیزیکی، از جمله دکمه نمادین «مانتینو» (Manettino)، از آلومینیوم آنودایز شده ساخته شده‌اند و این خودرو از یک نمایشگر E-Ink (جوهر الکترونیکی) استفاده می‌کند که برای اولین بار در جهان در یک کلید شیشه‌ای مقاوم در برابر خش تعبیه شده است.[1]

پایداری (Sustainability) نیز یک هدف اصلی مهندسی بود. شاسی و بدنه «لوسه» از ۷۵ درصد آلومینیوم بازیافتی ساخته شده است؛ اقدامی که فراری ادعا می‌کند انتشار کربن مرتبط با تولید را تقریباً ۷۰ درصد کاهش می‌دهد. برای مدیریت وزن عظیم باتری و حفظ کیفیت سواری، خودرو از یک زیرشاسی جداگانه استفاده می‌کند که توسط بوش‌های الاستومری—پلیمرهای با ویسکوزیته بالا—متصل شده‌اند که کابین را از ارتعاشات شدید جاده جدا می‌کنند.[1][5]

با وجود مهندسی چشمگیر، عدم قطعیت‌های قابل توجهی در مورد کارایی واقعی «لوسه» باقی مانده است. فراری ادعا می‌کند که برد این خودرو در چرخه اروپایی WLTP، ۳۲۹ مایل (۵۲۹ کیلومتر) است، اما انتظار می‌رود تخمین‌های EPA ایالات متحده نزدیک به ۲۸۰ مایل باشد. برخی تحلیلگران صنعت، با توجه به باتری عظیم ۱۲۲ کیلووات ساعتی و شکل بسیار آیرودینامیک خودرو، از این ارقام کارایی ابراز ناامیدی کرده‌اند و خاطرنشان می‌کنند که رقبا برد بیشتری را از بسته‌های کوچک‌تر استخراج می‌کنند.[2][4][6]

حکم نهایی بازار در مورد «لوسه»، کشش و انعطاف‌پذیری برند فراری را خواهد آزمود. در حالی که مفسران اینترنتی به شدت از سبک سدان این خودرو انتقاد کرده‌اند، شاخص‌های اولیه فروش نشان‌دهنده تقاضای قوی در میان خریداران اولیه فوق‌ثروتمند است. هنگامی که «لوسه» در اواخر ژوئن ۲۰۲۶ در چین عرضه شد، سهمیه اولیه ۸۸ واحدی آن بلافاصله به فروش رفت.[4][6]

مدیران فراری به سرعت به سنت‌گرایان اطمینان می‌دهند که «لوسه» نه یک بدعت است و نه نشان‌دهنده مرگ فوری موتورهای احتراق داخلی. این شرکت تا زمانی که مقررات اجازه دهند، به توسعه و فروش موتورهای شش، هشت و دوازده سیلندر ادامه خواهد داد. در عوض، «لوسه» به عنوان یک گسترش افزایشی در خط تولید عمل می‌کند—یک پرچم‌دار فناورانه با ریسک بالا که ثابت می‌کند مارانلو می‌تواند یک تجربه رانندگی جذاب را بدون حتی یک قطره بنزین مهندسی کند.[1][3]