مَتر ۱.۶ با راه‌اندازی با ضربه NFC و «ساختار مشترک» برای خانه‌های هوشمند چنداکوسیستمی عرضه شد

خانه هوشمند مدت‌هاست که وعده یک آرمان‌شهر یکپارچه را داده است، اما واقعیت اغلب شامل بالا رفتن از نردبان برای اسکن کدهای QR کوچک یا درگیری با اپلیکیشن‌هایی است که از به اشتراک گذاشتن کنترل خودداری می‌کنند. سال‌هاست که کاربران با شکست‌های جفت‌سازی بلوتوث و اصطکاک ناشی از ترکیب اکوسیستم‌های اپل، گوگل و آمازون زیر یک سقف دست و پنجه نرم کرده‌اند.[5]

ائتلاف استانداردهای اتصال (CSA) قصد دارد با انتشار مَتر ۱.۶ به این اصطکاک پایان دهد. برخلاف به‌روزرسانی‌های قبلی که بر افزودن دسته‌بندی‌های جدید دستگاه مانند دوربین‌ها یا پنل‌های خورشیدی تمرکز داشتند، این نسخه کاملاً به بهبود تجربه اصلی کاربر و رفع پایدارترین مشکلات پروتکل اختصاص یافته است.[5][6]

در قلب این به‌روزرسانی، یک بازنگری ساختاری به نام «ساختار مشترک» (Joint Fabric) قرار دارد که برای حل پیچیدگی‌های خانه‌های چنداکوسیستمی طراحی شده است. پیش از این، قابلیت «مدیریت چندگانه» (Multi-Admin) مَتر به کاربران اجازه می‌داد یک دستگاه را بین پلتفرم‌های مختلف به اشتراک بگذارند، اما این کار مستلزم راه‌اندازی جداگانه دستگاه برای هر اکوسیستم بود.[2][3][5]

این رویکرد قدیمی دستگاه‌ها را مجبور می‌کرد تا شبکه‌های منطقی جداگانه‌ای، معروف به «ساختارهای مَتر» (Matter Fabrics)، برای هر پلتفرمی که به آن متصل می‌شدند، حفظ کنند. از آنجایی که دستگاه‌های تأیید شده فقط ملزم به پشتیبانی از حداقل پنج ساختار همزمان هستند، کاربران در خانه‌های پیچیده—به‌ویژه کسانی که از Apple Home استفاده می‌کنند، که دو جایگاه را برای همگام‌سازی iCloud مصرف می‌کند—اغلب با محدودیت‌های حافظه مواجه می‌شدند.[3]

«ساختار مشترک» اساساً این معماری را بازنویسی می‌کند. به جای محدود کردن دسترسی، اکنون چندین کنترل‌کننده مجاز می‌توانند یک شبکه مَتر واحد و مشترک را از طریق یک مخزن داده مرکزی (DataStore) به‌طور مشترک مدیریت کنند.[2][6]

در عمل، این بدان معناست که کاربر می‌تواند یک قفل هوشمند را تنها یک بار راه‌اندازی کند و آن قفل به‌طور خودکار و همزمان در Apple Home، Google Home و Samsung SmartThings قابل مشاهده و کنترل خواهد بود. این ویژگی فرآیند خسته‌کننده اشتراک‌گذاری متقابل دستگاه‌ها را یکی یکی حذف می‌کند و خانه هوشمند را برای خانواده‌هایی با ترجیحات مختلف تلفن هوشمند، بسیار در دسترس‌تر می‌سازد.[1][2][5]

فراتر از اشتراک‌گذاری اکوسیستم، مَتر ۱.۶ نصب فیزیکی دستگاه‌ها را از طریق راه‌اندازی NFC (ارتباط میدان نزدیک) بدون نیاز به برق، به طرز چشمگیری ساده می‌کند. در حالی که نسخه‌های قبلی به کاربران اجازه می‌دادند برای شروع راه‌اندازی، یک تگ NFC را لمس کنند، تبادل داده واقعی همچنان متکی به دست‌دهی بلوتوث کم‌انرژی (BLE) بود که مستعد قطع شدن و شکست بود.[2][4]

مشخصات جدید، نیاز به بلوتوث را به طور کامل حذف می‌کند و اجازه می‌دهد تا محموله کامل راه‌اندازی از طریق یک ضربه دوطرفه NFC منتقل شود.[3][5]

این تغییر مکانیکی یک مزیت بزرگ را فراهم می‌کند: دستگاه‌ها اکنون می‌توانند قبل از روشن شدن کامل، پیکربندی شوند. یک برقکار می‌تواند تلفن خود را قبل از اتصال برق اصلی به یک کلید هوشمند دیواری بزند، یا یک صاحبخانه می‌تواند یک لامپ هوشمند را در حالی که هنوز در جعبه خرده‌فروشی خود قرار دارد، تنظیم کند. هنگامی که دستگاه به صورت فیزیکی نصب و روشن می‌شود، فوراً به شبکه می‌پیوندد.[2][3][4][5]

این به‌روزرسانی همچنین به کشمکش قدرت آشفته بین ترموستات‌های هوشمند و روال‌های خودکار می‌پردازد. از لحاظ تاریخی، ترموستات‌ها کورکورانه هر دستور از راه دوری را که دریافت می‌کردند، اجرا می‌کردند و این امر منجر به تضادهایی می‌شد که چندین اپلیکیشن یا برنامه‌های صرفه‌جویی در انرژی سعی در کنترل یک سیستم تهویه مطبوع داشتند.[1][6]

مَتر ۱.۶ چارچوبی به نام «پیشنهادات ترموستات» را معرفی می‌کند که پویایی را از دستورات مستقیم به توصیه‌های زمینه‌ای تغییر می‌دهد. هنگامی که یک هاب خانه هوشمند می‌خواهد دما را تنظیم کند، یک پیشنهاد محدود به زمان ارسال می‌کند. سپس ترموستات این درخواست را در برابر زمینه فعلی خود، مانند تنظیمات دستی اخیر توسط کاربر یا رویدادهای پاسخ به تقاضای شرکت برق، ارزیابی می‌کند.[1][2]

اگر این پیشنهاد با ترجیحات کاربر یا اهداف انرژی در تضاد باشد، ترموستات می‌تواند دستور را رد کند و یک گزارش استاندارد شده را ثبت کند که دلیل آن را توضیح می‌دهد. این امر از لغو شدن آسایش انسانی توسط روال‌های خودکار جلوگیری می‌کند و عیب‌یابی را زمانی که خانه طبق انتظار عمل نمی‌کند، به طور قابل توجهی آسان‌تر می‌سازد.[2][6]

امنیت و آگاهی عملیاتی نیز ارتقاهای هدفمندی دریافت می‌کنند. آلارم‌های دود و مونوکسید کربن اکنون می‌توانند وضعیت «نصب نشده» را گزارش دهند و در صورت برداشته شدن یک ردیاب از دیوار یا سقف، به کاربران هشدار دهند. علاوه بر این، حسگرهای امنیتی اکنون می‌توانند تاریخچه رویدادهای خود را به صورت تعاملی به اشتراک بگذارند و به اکوسیستم‌ها اجازه دسترسی به فعالیت‌های گذشته را می‌دهند، نه فقط وضعیت لحظه‌ای.[5][6]

در بخش پشتی، مَتر ۱.۶ زیرساخت کلید عمومی پروتکل را با معرفی فهرست‌های ابطال گواهی‌نامه پارتیشن‌بندی شده (CRLs) بهبود می‌بخشد. به جای مجبور کردن دستگاه‌ها به دانلود یک فهرست عظیم از گواهی‌نامه‌های امنیتی ابطال شده، این سیستم اکنون از بخش‌های کوچک‌تر و به‌طور مستقل به‌روز شده استفاده می‌کند و تضمین می‌کند که با رشد تعداد دستگاه‌های تأیید شده به میلیاردها، شبکه مقیاس‌پذیر و امن باقی بماند.[4][6]

در حالی که مشخصات مَتر ۱.۶ اکنون برای تولیدکنندگان فعال است، این ویژگی‌ها یک شبه در خانه‌ها ظاهر نخواهند شد. کنترل‌کننده‌های پلتفرم—هاب‌ها و بلندگوهای هوشمند ساخته شده توسط اپل، گوگل و آمازون—باید به‌روزرسانی شوند تا از معماری جدید مسیریابی و «ساختار مشترک» پشتیبانی کنند، پیش از آنکه کاربران بتوانند از مزایای آن‌ها بهره‌مند شوند.[2]

با این وجود، این انتشار نقطه بلوغ حیاتی برای صنعت خانه هوشمند است. با تغییر تمرکز از گسترش به بهبود، CSA دقیقاً به نقاط اصطکاکی می‌پردازد که خانه‌های هوشمند را در قلمرو علاقه‌مندان نگه داشته بود. با «ساختار مشترک» و راه‌اندازی NFC، مَتر به وعده نهایی خود نزدیک‌تر می‌شود: فناوری‌ای که به آرامی و قابل اعتمادی وای‌فای کار می‌کند.[5]