محققان نقص‌های امنیتی حیاتی در پروتکل «متر» را کشف کردند؛ اعتماد به خانه‌های هوشمند زیر سوال رفت.

«متر» به عنوان راه‌حل نهایی برای خانه‌های هوشمند به بازار عرضه شد—یک استاندارد یکپارچه و امن که توسط اپل، گوگل و آمازون پشتیبانی می‌شود و قرار بود بالاخره گجت‌های متفرقه را با هم سازگار کند. وعده اصلی، قابلیت همکاری بی‌نقص همراه با اعتماد رمزنگاری‌شده بود. اما موج اخیر افشاگری‌های امنیتی توسط محققان مستقل، این روایت بازاریابی را خدشه‌دار کرده و نقص‌های حیاتی را هم در طراحی زیربنایی پروتکل و هم در نحوه پیاده‌سازی آن توسط فروشندگان بزرگ، آشکار ساخته است.[6][7]

برای درک دامنه مشکل، باید به نحوه کشف آسیب‌پذیری‌ها توجه کرد. در دانشگاه کنکوردیا، محققان امنیتی با استفاده از یک فازر (fuzzer) مبتنی بر هوش مصنوعی و مجهز به GPT-4، آزمایش‌های دستی سنتی را دور زدند. این سیستم بیش از ۱۲۰۰ صفحه از مستندات سنگین «متر» را پردازش کرد و ساختارهای داده پیچیده‌ای را که معمولاً از دید آزمایش‌کنندگان انسانی پنهان می‌مانند، نقشه‌برداری کرد.[5]

نتایج، توهم یک پروتکل مستحکم را از بین برد. ابزار خودکار ۱۴۷ آسیب‌پذیری جدید در سراسر اکوسیستم، از جمله ۶۱ آسیب‌پذیری روز صفر (zero-day) ناشناخته قبلی را کشف کرد. اینها اشکالات جزئی نبودند؛ این نقص‌ها به مهاجمان اجازه می‌دهند دستگاه‌ها را از کار بیندازند، اطلاعات حساس شبکه را فاش کنند و به طور بالقوه کدهای دلخواه را روی سخت‌افزارهایی که کاربران در اتاق نشیمن خود به آن‌ها اعتماد دارند، اجرا کنند.[5]

در حالی که ائتلاف استانداردهای اتصال‌پذیری (CSA) اغلب معماری «امن از طریق طراحی» «متر» را تبلیغ می‌کند، واقعیت آنچه به دست مصرف‌کنندگان می‌رسد اغلب کاملاً متفاوت است. محققانی که در سمپوزیوم NDSS مقاله ارائه دادند، این موضوع را با شکستن پیاده‌سازی خاص اپل هوم (Apple Home) از این استاندارد نشان دادند و ثابت کردند که حتی شرکت‌های تریلیون دلاری نیز برای ایمن‌سازی این پروتکل با مشکل مواجه هستند.[4]

محققان NDSS دریافتند که با تغییر شناسه فروشنده (VendorID) یک دستگاه در طول فرآیند جفت‌سازی، مهاجم می‌تواند یک کانال کنترل مخفی ایجاد کند که در داخل برنامه اپل هوم کاملاً نامرئی باقی می‌ماند. به دلیل نحوه مدیریت اعتبارنامه‌های «متر» توسط سرویس «کی‌چین» (Keychain) اپل، صاحب خانه نمی‌تواند دسترسی مهاجم را به طور کامل لغو کند، حتی اگر دستگاه آسیب‌دیده را از رابط کاربری خود حذف کند.[4]

این موضوع، تنش اصلی در اکوسیستم «متر» را برجسته می‌کند: استاندارد نحوه ارتباط دستگاه‌ها را دیکته می‌کند، اما پیاده‌سازی‌های امنیتی حیاتی را به عهده تولیدکنندگان منفرد می‌گذارد. این پروتکل به شدت به گواهی‌های تأیید دستگاه (DACs) متکی است—اثبات رمزنگاری‌شده‌ای که نشان می‌دهد یک پریز یا قفل هوشمند قانونی و تأیید شده است.[3]

در تئوری، DACها از پیوستن دستگاه‌های متقلب به شبکه شما جلوگیری می‌کنند. در عمل، آزمایشگاه‌های شبکه نوزومی (Nozomi Networks Labs) کشف کردند که تولیدکنندگان در محافظت از کلیدهای خصوصی فیزیکی مرتبط با این گواهی‌ها کوتاهی می‌کنند. محققان با استفاده از حملات استاندارد تزریق خطا (fault injection)، رابط‌های اشکال‌زدایی قفل‌شده روی دستگاه‌های تجاری «متر» را دور زدند و فریم‌ور خام را استخراج کردند.[3]

محققان با مهندسی معکوس ابهام‌سازی سفارشی فروشنده، کلیدهای خصوصی DAC را مستقیماً از حافظه فلش خارج کردند. با در دست داشتن این کلیدها، مهاجم می‌تواند دستگاه را شبیه‌سازی کند، در شبکه هویت آن را جعل کند و دروازه‌های رمزنگاری را که مواد تبلیغاتی «متر» وعده می‌دهند مزاحمان را بیرون نگه می‌دارند، دور بزند.[3]

بلوک‌های سازنده اساسی دستگاه‌های «متر»—کیت‌های توسعه نرم‌افزار (SDKs) ارائه شده توسط سازندگان تراشه—نیز در حال ترک خوردن هستند. شرکت امنیت سایبری SentinelOne اخیراً جزئیات CVE-2026-0619 را منتشر کرد، یک نقص حیاتی منع سرویس (denial-of-service) که در SDK «متر» شرکت سیلیکون لبز (Silicon Labs) پنهان شده است.[2]

این آسیب‌پذیری ناشی از یک خطای اساسی «بسته‌شدن عدد صحیح» (integer wraparound) است. هنگامی که یک بسته شبکه بدشکل خاص از طریق شبکه محلی به دستگاه داده می‌شود، پردازنده دستگاه وارد یک حلقه بی‌نهایت می‌شود. سخت‌افزار کاملاً از کار می‌افتد و کاربر را ملزم می‌کند که شخصاً به سمت دستگاه برود و آن را به صورت فیزیکی ریست سخت‌افزاری کند. از آنجا که «متر» از طریق IP کار می‌کند، هر بدافزاری که وارد شبکه وای‌فای خانگی شود، می‌تواند تجهیزات هوشمند آسیب‌پذیر را به صورت انبوه از کار بیندازد.[2]

ائتلاف CSA فعالانه در تلاش است تا این حفره‌های ساختاری را وصله کند. مشخصات اخیر «متر» نسخه ۱.۴.۲ به طور نامحسوس تأیید سخت‌گیرانه‌تر شناسه فروشنده (VendorID) را معرفی کرد، که به کنترل‌کننده‌ها اجازه می‌دهد به صورت رمزنگاری تأیید کنند که مدیر یک دستگاه واقعاً متعلق به تولیدکننده ادعا شده است—این یک پاسخ مستقیم به تکنیک‌های جعل هویتی است که محققان از آن‌ها استفاده کرده‌اند.[1]

با این حال، یک مشخصات وصله‌شده به طور خودکار یک خانه آسیب‌پذیر را ایمن نمی‌کند. صنعت خانه هوشمند به دلیل رها کردن سخت‌افزار بدنام است، و ارسال به‌روزرسانی‌های فریم‌ور برای میلیون‌ها پریز هوشمند با حاشیه سود کم، متکی به فروشندگانی است که ممکن است دیگر از محصول پشتیبانی نکنند. «متر» با موفقیت خانه هوشمند را یکپارچه کرده است، اما همانطور که محققان ثابت می‌کنند، سطح حمله را نیز یکپارچه کرده است.[1][7]