پنجره دیپلماسی در واشنگتن؛ چگونه انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا می‌تواند ترمز جنگ با ایران را بکشد

انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا در سوم نوامبر ۲۰۲۶، واقع‌بینانه‌ترین مسیر خروج از بن‌بست نظامی فعلی با ایران را ارائه می‌دهد. اگر حزب دموکرات بتواند کنترل مجلس نمایندگان یا سنا را به دست بگیرد، بن‌بست سیاسی ناشی از آن در کنگره، احتمالاً دولت دونالد ترامپ را مجبور خواهد کرد تا تشدید تنش‌های نظامی را به نفع یک توافق دیپلماتیک کنار بگذارد.[1][2]

رأی‌دهندگان در سراسر ایالات متحده امروز به پای صندوق‌های رأی می‌روند تا سرنوشت ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان، ۳۵ کرسی سنا و ۳۶ فرمانداری را تعیین کنند. در حالی که مسائل اقتصادی داخلی معمولاً بر چرخه‌های میان‌دوره‌ای تسلط دارند، هزینه‌های مالی و سیاسی درگیری با ایران به شکلی خاموش به یک عامل تعیین‌کننده برای میلیون‌ها آمریکایی تبدیل شده است.

بر اساس نظرسنجی اخیر رویترز/ایپسوس که توسط شورای روابط خارجی نقل شده است، ۵۴ درصد از آمریکایی‌ها معتقدند که این جنگ ارزش جنگیدن نداشته است و تنها ۳۴ درصد از حملات نظامی حمایت می‌کنند. این خستگی عمومی، مأموریتی قدرتمند به حزبی که کنترل کنگره را در دست می‌گیرد، می‌دهد تا اختیارات جنگی قوه مجریه را مهار کند.[3]

امید معماریان، تحلیلگر اندیشکده «داون»، در گفتگو با شبکه دویچه‌وله تأکید کرد که تغییر در توازن قدرت کنگره، هزینه‌های مالی این درگیری را بیشتر در معرض دید قرار خواهد داد. او خاطرنشان کرد: «لحظه کنونی بهترین فرصت را برای پایان دادن به این بن‌بست پیش از خروج ترامپ از قدرت در ژانویه ۲۰۲۹ فراهم می‌کند.»[1]

اهرم‌های فشار کنگره جدید

مکانیسم این تغییر در قدرت قانون اساسی برای کنترل بودجه نهفته است. اکثریت دموکرات در مجلس نمایندگان، که در حال حاضر تنها به کسب سه کرسی بیشتر برای غلبه بر برتری ۲۱۹ بر ۲۱۴ جمهوری‌خواهان نیاز دارد، می‌تواند تأمین مالی برای عملیات نظامی بیشتر را مسدود کند.

فراتر از بحث بودجه، افزایش نظارت کنگره، دولت را مجبور می‌کند تا استراتژی خود را به طور علنی توجیه کند. پایگاه خبری فرارو گزارش می‌دهد که رقابت در سنا فشرده‌تر است و جمهوری‌خواهان باید از اکثریت ۵۳ کرسی خود دفاع کنند، اما حتی یک پیروزی شکننده دموکرات‌ها نیز چشم‌انداز سیاسی واشنگتن را اساساً تغییر خواهد داد.

مؤسسه «کوک پلیتیکال ریپورت» هفت رقابت سنا را در محدوده غیرقابل پیش‌بینی قرار داده است؛ به این معنی که توازن قدرت می‌تواند به چند هزار رأی در ایالت‌هایی مانند اوهایو و میشیگان بستگی داشته باشد. در اوهایو، رقابت میان شرود براون، سناتور دموکرات، و جان هستد، نامزد جمهوری‌خواه، به عنوان یک شاخص مهم برای سنجش احساسات طبقه کارگر نسبت به جنگ‌های خارجی دیده می‌شود.

به نظر می‌رسد تهران نیز تحرکات خود را دقیقاً بر اساس همین تقویم انتخاباتی تنظیم کرده است. مقامات ایرانی عمداً مذاکرات را طولانی کرده‌اند، با این پیش‌بینی که دولت تضعیف‌شده ترامپ پس از انتخابات میان‌دوره‌ای، تمایل بیشتری به دادن امتیازات دیپلماتیک خواهد داشت.[1]

همان‌طور که معماریان به دویچه‌وله می‌گوید، تهران درگیر یک «قمار بزرگ با کسی است که مانند یک سیاستمدار متعارف رفتار نمی‌کند.» این استراتژی بر این فرض استوار است که فشارهای سیاسی داخلی در آمریکا، بر تمایل دولت برای کسب یک پیروزی قاطع نظامی غلبه خواهد کرد.[1]

اقتصاد و امنیت انرژی

تبعات اقتصادی این درگیری نیز در حال شکل دادن به رفتار رأی‌دهندگان است. شورای روابط خارجی اشاره می‌کند که اختلالات در تنگه هرمز، جایی که ۲۵ درصد از تجارت دریایی نفت جهان از آن عبور می‌کند، به تورم و نگرانی‌های انرژی در ایالات متحده دامن زده است.[3]

با وجود ۲۱۰ میلیون آمریکایی ثبت‌نام‌شده برای رأی دادن، طبق داده‌های نقل شده توسط ایسنا، نگرانی‌های اقتصادی گره‌خورده به سیاست خارجی، مشارکت را در ایالت‌های کلیدی هدایت می‌کند. کالیفرنیا با ۲۳.۲ میلیون رأی‌دهنده ثبت‌نام‌شده در صدر قرار دارد و پس از آن تگزاس با ۱۷.۴ میلیون نفر است؛ موضوعی که نشان می‌دهد فضای ملی تا چه حد به قیمت بنزین وابسته است.

الیوت آبرامز، نماینده ویژه پیشین آمریکا در امور ایران، با تأکید بر این پویایی، به «فقدان اشتیاق برای ادامه مداخله در جنگ‌های خاورمیانه» حتی در میان رأی‌دهندگان محافظه‌کار اشاره کرد. این احساسات می‌تواند قانون‌گذاران جمهوری‌خواه را نیز در صورت حفظ کنترل کنگره، به سمت حمایت از کاهش تنش‌ها سوق دهد.[3]

سناریوهای پس از انتخابات

با این حال، مسیر دیپلماسی تضمین‌شده نیست. اگر جمهوری‌خواهان اکثریت خود را در هر دو مجلس حفظ کنند، دولت ممکن است این نتیجه را به عنوان تأییدی بر موضع تهاجمی خود و چراغ سبزی برای حملات بیشتر تفسیر کند.[1][2]

در چنین سناریویی، فقدان مخالفت کنگره می‌تواند کاخ سفید را برای تشدید فشارهای نظامی جسورتر کند. این وضعیت به‌ویژه در صورتی محتمل است که تهران به تأخیر در مذاکرات هسته‌ای ادامه دهد و بر خواسته‌های خود برای لغو پیشاپیش تحریم‌ها پافشاری کند.[1]

هسته اصلی اختلافات همچنان برنامه هسته‌ای است. واشنگتن خواستار امتیازات اولیه پیش از آغاز مذاکرات است، در حالی که تهران بر لغو تحریم‌ها و آزادسازی دارایی‌های مسدودشده به عنوان پیش‌شرطی برای گفتگوهای اساسی تأکید دارد.[1]

یک دولت تقسیم‌شده در واشنگتن ممکن است در واقع پوشش سیاسی لازم برای یک مصالحه را فراهم کند. رئیس‌جمهوری که با یک کنگره متخاصم روبه‌رو است، اغلب به سمت میراث‌سازی در سیاست خارجی متمایل می‌شود، که این امر یک پیشرفت دیپلماتیک را جذاب‌تر از یک بن‌بست طولانی‌مدت می‌سازد.[2]

نشریه نشنال گزارش می‌دهد که شخص رئیس‌جمهور ترامپ پیشنهاد کرده است که جنگ پس از انتخابات میان‌دوره‌ای پایان خواهد یافت و درها را برای مذاکره باز نگه داشته است. این لفاظی‌ها نشان‌دهنده آگاهی از این موضوع است که سودمندی سیاسی این درگیری تاریخ انقضا دارد.[2]

در نهایت، نتیجه رأی‌گیری امروز به طور آنی به درگیری پایان نخواهد داد، اما مرزهای آنچه را که از نظر سیاسی ممکن است، تعریف خواهد کرد. ایستگاه قابل راستی‌آزمایی بعدی، آغاز به کار کنگره جدید در ژانویه ۲۰۲۷ خواهد بود که تعیین می‌کند آیا ایالات متحده به دنبال یک راه‌حل مذاکره‌شده است یا یک جنگ فرسایشی طولانی‌مدت.[1][3]