تاج‌گذاری الیکس ای. هارو و جان اسکالزی در شب جوایز هوگو ۲۰۲۶

یکشنبه شب در مراسم جوایز هوگو ۲۰۲۶، رمان عاشقانه و زمان‌گریز «جاودانه» (The Everlasting) اثر الیکس ای. هارو جایزه بهترین رمان را قاپید و «جنگ پیرمرد» (Old Man's War) از جان اسکالزی برنده بهترین مجموعه شد. هشتاد و چهارمین کنوانسیون جهانی داستان‌های علمی‌تخیلی در آناهایم، همچنین از امل المختار برای بهترین رمان کوتاه تقدیر کرد و جایزه‌ای پس از مرگ را برای اقتباس گرافیکی «جادوگر دریای زمین» (A Wizard of Earthsea) به اورسولا کی.

لو گویین افسانه‌ای اختصاص داد. مجری مراسم، تی. کینگ‌فیشر (T. Kingfisher) نویسنده، در حالی که با یک سری کلاه‌های مضحک و عجیب‌وغریب روی صحنه جولان می‌داد، با مهارت از پس مشکلات فنی برآمد تا مراسم LAcon V به یک تصویر زنده و تمام‌عیار از جایگاه امروز ادبیات ژانر تبدیل شود.[1][3][4]

پیروزی هارو برای «جاودانه»، نقطه عطف بزرگی برای این نویسنده است که پیش از این در سال ۲۰۱۹ هم یک هوگو برای بهترین داستان کوتاه دشت کرده بود. این رمان که توسط انتشارات Tor Books چاپ شده، توانست در یک رقابت نفس‌گیر، غول‌هایی مثل رابرت جکسون بنت و ندی اوکورافور را کنار بزند. این برد، گذار هارو را از یک ستاره نوظهور داستان‌های کوتاه به یک قدرت بلامنازع در فانتزی‌های بلند تثبیت می‌کند؛ آن هم در حالی که خوانندگان حسابی شیفته هسته احساسی و پیچیده کتاب شده‌اند.[1][4]

در بخش رمان کوتاه، امل المختار موشک نقره‌ای را برای «رودخانه ریشه دارد» (The River Has Roots) که توسط Tordotcom منتشر شده، به چنگ آورد. دسته‌های داستان‌های کوتاه‌تر هم شاهد پیروزی اچ.اچ.

پاک برای «سبزیجات هرگز خورده نشده» (Never Eaten Vegetables) در بخش بهترین داستان نیمه‌بلند و توماس ها برای «در کشور من» (In My Country) در بخش بهترین داستان کوتاه بودند. جالب اینجاست که هر دوی این داستان‌های برنده، ابتدا در مجله Clarkesworld چاپ شده بودند؛ موضوعی که جایگاه تاج‌بخش و پادشاه‌ساز این مجله را در اکوسیستم علمی‌تخیلی به رخ می‌کشد.[1][4]

جایزه بهترین مجموعه هم به جان اسکالزی برای «جنگ پیرمرد» رسید؛ یک فرنچایز علمی‌تخیلی نظامی و بنیادین که از زمان انتشارش در سال ۲۰۰۵، پای ثابت این ژانر بوده است. جایزه بهترین مجموعه که از سال ۲۰۱۷ به راه افتاد، بیشتر برای قدردانی از روایت‌های پیوسته و کلان است تا قسمت‌های تک‌جلدی. برد اسکالزی در واقع ادای احترامی است به دو دهه جذب مخاطب وفادار و جهان‌سازی بی‌نظیر؛ و البته ثابت می‌کند که یک اپرای فضایی کلاسیک هنوز هم می‌تواند رای‌دهندگان را مسحور خود کند.[1][4]

یکی از احساسی‌ترین و ماندگارترین لحظات شب، در زمان اعلام برنده بخش بهترین داستان گرافیکی یا کمیک رقم خورد. فرد فوردهام برای اقتباس بصری‌اش از «جادوگر دریای زمین»، رمان فانتزی کلاسیک ۱۹۶۸ اثر زنده‌یاد اورسولا کی. لو گویین، برنده شد. فوردهام که از طریق ویدیو جایزه‌اش را می‌پذیرفت، از پسر لو گویین، تئو داونز-لو گویین، تشکر کرد که این اثر محبوب و ارزشمند را به او سپرده است.[2]

این پیروزی، اولین نامزدی و برد فوردهام در جوایز هوگو به حساب می‌آید، اما برای لو گویین، نهمین هوگوی کلی و سومین جایزه پس از مرگش از سال ۲۰۱۸ تاکنون است. نکته جالب و شاید کمی تلخ ماجرا اینجاست که نسخه اصلی و متنی «دریای زمین» هرگز نامزد هوگو نشده بود؛ بنابراین این برد در سال ۲۰۲۶، یک قدردانی دیرهنگام اما شیرین از یکی از متون پایه‌ای فانتزی مدرن محسوب می‌شود.[2]

فراتر از صفحات چاپ‌شده، هوگو به رسانه‌های بصری هم روی خوش نشان می‌دهد و بازتاب‌دهنده فضایی است که در آن اقتباس‌ها به اندازه آثار اصلی بحث‌برانگیزند. فیلم «گناهکاران» (Sinners) اثر رایان کوگلر برنده بهترین نمایش دراماتیک فرم بلند شد، هرچند خود کارگردان برای دریافت جایزه حضور نداشت.

بخش فرم کوتاه هم به اقتباس اپل تی‌وی از «ربات قاتل: همه سیستم‌ها قرمز» (Murderbot: All Systems Red) رسید. مارتا ولزِ نویسنده و دیوید دستمالچیانِ بازیگر، همراه با تیم تولیدشان روی صحنه غوغا به پا کردند و با دریافت این جایزه، پلی بین جامعه ادبی و هالیوود زدند.[4][5]

جوایز هوگو در میان جوایز ادبی معتبر، یک تافته جدابافته است، چرا که کاملاً با رای طرفداران و توسط اعضای ثبت‌نام‌شده کنوانسیون جهانی داستان‌های علمی‌تخیلی تعیین می‌شود. به گفته تامی کاکسن، مدیر جوایز هوگو، سرنوشت چند دسته در سال ۲۰۲۶ تنها با اختلاف یک رای مشخص شد. این حاشیه مویی و نفس‌گیر، نشان‌دهنده درگیری و اشتیاق شدید پایگاه رای‌دهندگان است و ثابت می‌کند که در این رقابت‌ها، تک‌تک آرا واقعاً سرنوشت‌سازند.[3][4]

در طول این مراسم سه‌ساعته، حال‌وهوای سالن مدام بین فرار از واقعیتِ جشن‌گونه و کنشگریِ واقع‌گرایانه در نوسان بود. چندین برنده از سخنرانی‌های دریافت جایزه خود برای پرداختن به اضطراب‌های سیاسی و اجتماعی دنیای واقعی استفاده کردند؛ بازتابی از جامعه‌ای که داستان‌های علمی‌تخیلی را نه به عنوان پناهگاهی برای فرار از واقعیت، بلکه به عنوان لنزی برای نقد آن می‌بیند. همان‌طور که وب‌سایت Literary Hub در جمع‌بندی صبح دوشنبه خود از نتایج نوشت: «چه دوران فوق‌العاده‌ای برای خوانندگان ژانر است!»[1][4]