چطور سنجش مبتنی بر قصد، افسانه تکمیل دوره‌های MOOC را تغییر می‌دهد

برای مربیان سنتی و منتقدان سیاست‌گذاری، دوره‌های آنلاین باز گسترده (MOOC) یک آزمایش شکست‌خورده در مقیاس دیجیتال است که با نرخ تکمیل ناامیدکننده ۶.۵٪ تعریف می‌شود؛ این یعنی ۹۳ نفر از هر ۱۰۰ یادگیرنده به سادگی تسلیم می‌شوند. اما برای معماران پلتفرم و محققان آموزش دیجیتال، همین رقم ۶.۵٪ یک دستاورد بی‌معنی از سنجش نادرست است—معادل محاسبه نرخ شکست یک کتابفروشی با شمردن هر کسی که وارد می‌شود، چند عنوان را مرور می‌کند و بدون خرید رمان خارج می‌شود.[3]

اگر در حال ارزیابی یک پلتفرم آموزش آنلاین برای خود یا نیروی کارتان هستید، معیاری که واقعاً اهمیت دارد، تکمیل مبتنی بر قصد است. هنگامی که محققان زیرمجموعه‌ای از یادگیرندگانی را که صراحتاً در زمان ثبت‌نام قصد دریافت گواهینامه را اعلام می‌کنند، جدا می‌کنند، نرخ تکمیل به ۲۲.۱٪ می‌رسد و در مدل‌های مبتنی بر گروه (cohort-based)، اغلب از ۵۰٪ نیز فراتر می‌رود. درک نحوه سنجش موفقیت توسط این پلتفرم‌ها تعیین می‌کند که چه انتظاری باید از آن‌ها داشته باشید، برای چه چیزی باید هزینه کنید و زمان یادگیری خود را چگونه ساختاربندی نمایید.[1]

رقم تکمیل سنتی از تقسیم تعداد گواهینامه‌های صادر شده بر کل تعداد آدرس‌های ایمیل منحصربه‌فردی که در دوره ثبت‌نام کرده‌اند، به دست می‌آید. در محیط دانشگاهی سنتی، که ثبت‌نام مستلزم شهریه، پیش‌نیازها و حضور فیزیکی است، این محاسبه منطقی به نظر می‌رسد. اما پلتفرم‌های دیجیتالی مانند اِدکس (edX) و کورسرا (Coursera) در هنگام ورود هیچ اصطکاکی ندارند. یک گزارش مشترک در سال ۲۰۱۷ از دانشگاه هاروارد و مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) که ۲۹۰ دوره را تحلیل کرده بود، نشان داد که روزانه ۱,۵۵۴ کاربر جدید ثبت‌نام می‌کنند. آیزاک چوانگ، معاون ارشد دانشکده آموزش دیجیتال MIT و یکی از نویسندگان این مطالعه، خاطرنشان کرد: «همکاری قوی محققان MIT و هاروارد را قادر ساخته است تا تقریباً ۳۰ میلیون ساعت رفتار یادگیرنده آنلاین و رشد فضای MOOC را به طور مشترک بررسی کنند.» میلیون‌ها نفر از این کاربران صرفاً در حال «خرید» بودند—با کلیک بر روی «ثبت‌نام» فقط برای مشاهده سرفصل یا تماشای یک ویدیوی سخنرانی.

این پویایی در تحلیل‌های یادگیری به عنوان «قیف مشارکت» شناخته می‌شود، مفهومی که توسط داگ کلو، محقق دانشگاه آزاد (Open University)، در سال ۲۰۱۳ رسمیت یافت. این قیف یک کاهش شدید و مرحله‌ای را توصیف می‌کند که مشخصه شبکه‌های باز است. در بالای قیف، کل ثبت‌نام‌کنندگان قرار دارند. لایه بعدی «کاوشگران فعال» هستند که حداقل با نیمی از محتوا درگیر می‌شوند. در پایین‌ترین قسمت، دریافت‌کنندگان گواهینامه قرار دارند. تحقیقات کلو نشان داد که این کاهش شدید لزوماً یک شکست آموزشی نیست، بلکه توزیع طبیعی توجه انسان در محیطی بدون موانع ورود است.[2]

برای به دست آوردن تصویر دقیق‌تری از کارایی دوره، محققان شروع به نظرسنجی از یادگیرندگان در لحظه ثبت‌نام کردند. مطالعه‌ای که در مجله EDUCAUSE Review منتشر شد، داده‌های نظرسنجی و لاگ ۹ دوره هاروارد اِکس (HarvardX) را برای جداسازی «مرورکنندگان» از «تکمیل‌کنندگان» تحلیل کرد. نتایج اساساً خط مبنا را تغییر داد. در میان دانشجویانی که فقط قصد مرور داشتند، تنها ۶٪ گواهینامه کسب کردند. اما در میان کسانی که صراحتاً قصد اتمام دوره را اعلام کردند، ۲۲.۱٪ موفق شدند. در دوره‌های خاص با تعهد بالا، این عدد به نزدیک به ۳۶٪ رسید.[1]

معرفی دیوار پرداخت برای گواهینامه‌ها، نقش قصد را بیشتر روشن کرد. هنگامی که پلتفرم‌ها از ارائه گواهینامه‌های رایگان فاصله گرفتند، اصطکاک مالی به عنوان فیلتری برای انگیزه عمل کرد. طبق داده‌های هاروارد و MIT، در میان یادگیرندگانی که برای تأیید هویت به عنوان بخشی از فرآیند صدور گواهینامه هزینه پرداخت کردند، متوسط نرخ تکمیل به ۶۰٪ رسید. یک دریافت‌کننده معمولی گواهینامه در این محیط‌ها ۲۹ ساعت را صرف تعامل با نرم‌افزار دوره می‌کند—تعهد زمانی قابل توجهی که نیازمند یک هدف خاص و هدفمند است.

این چارچوب مبتنی بر قصد، مفهوم «ترک تحصیل» را نیز بازتعریف می‌کند. بسیاری از یادگیرندگان بزرگسال در یک MOOC ۱۰ هفته‌ای علم داده ثبت‌نام می‌کنند تا صرفاً یک کتابخانه خاص پایتون (Python) را که در هفته سوم پوشش داده می‌شود، بیاموزند. به محض کسب آن مهارت، دوره را ترک می‌کنند. تحت معیار سنتی، آن‌ها به عنوان شکست ثبت می‌شوند. اما تحت معیار مبتنی بر قصد، آن‌ها دقیقاً به آنچه قصد داشتند دست یافتند. مطالعه‌ای بر روی پورتال MOOC بیلگه‌ایش (Bilgeİş) در ترکیه این پدیده را در زمینه‌های فرهنگی مختلف تأیید کرد و نشان داد که نرخ‌های تکمیل بر اساس قصد یادگیرنده به طور قابل توجهی از محاسبات سنتی و ارزیابی‌های یادگیرنده فعال فراتر می‌رود.[3]

برای طراحان آموزشی، این تغییر در سنجش، نحوه ساخت دوره‌ها را تغییر می‌دهد. اگر هدف دیگر این نباشد که هر ثبت‌نام‌کننده‌ای را به خط پایان برسانیم، پلتفرم‌ها می‌توانند برای یادگیری ماژولار و قابل جستجو بهینه‌سازی کنند. این بدان معناست که مفاهیم حیاتی را در ابتدا قرار دهند، مدارک خرد (micro-credentials) ارائه دهند و ماژول‌های مستقل طراحی کنند که ارزش فوری ارائه دهند. موفقیت یک دوره آنلاین با تعداد افرادی که آن را به پایان می‌رسانند تعریف نمی‌شود، بلکه با این تعریف می‌شود که آیا یادگیرندگانی که به دانش نیاز داشتند، توانستند آن را استخراج کنند یا خیر.