گزارش مصدومیت‌های گلف ژوئیه ۲۰۲۶: بازگشت تاریخی هائه‌ران ریو ماه مقاومت را برجسته می‌کند

کشش طاقت‌فرسای تابستانی در گلف حرفه‌ای، محدودیت‌های جسمی بهترین ورزشکاران جهان را به چالش می‌کشد. در ژوئیه ۲۰۲۶، روایت این ورزش به شدت تحت تأثیر کسانی است که بر عوارض جسمی ناشی از بازی غلبه می‌کنند؛ بازیکنانی که پس از جراحی‌ها، حوادث باشگاهی و تصادفات عجیب، به میدان بازگشته‌اند.

پیروزمندانه‌ترین داستان تابستان متعلق به ستاره کره‌جنوبی، هائه‌ران ریو است. اوایل بهار امسال، به نظر می‌رسید که فصل امیدوارکننده ۲۰۲۶ ریو در خطر است. پس از ثبت چند نتیجه در میان ۱۰ نفر برتر در اوایل فصل، او در اواسط ماه مه به دلیل یک عمل جراحی کمر، حدود پنج هفته از میادین دور ماند.[1]

برای بسیاری از بازیکنان، یک عمل جراحی کمر در میانه فصل به معنای پایان رقابت‌پذیری آن‌ها برای آن سال است. با این حال، ریو از این زمان برای استراحت و توانبخشی استفاده کرد و با چنان قدرتی به تور LPGA بازگشت که دنیای گلف را شگفت‌زده کرد.[1]

در اواخر ژوئن، او قهرمانی KPMG Women's PGA Championship را به دست آورد و ثابت کرد که آمادگی جسمانی او به سطح نخبه بازگشته است. اما او به همین جا بسنده نکرد. در مسابقات Amundi Evian Championship در ژوئیه، ریو جایگاه خود را به عنوان داغ‌ترین بازیکن این ورزش تثبیت کرد.[1]

ریو که در راند نهایی پرفشار در Evian Resort Golf Club مبارزه می‌کرد، برای کشاندن بازی به پلی‌آف مقابل بروک هندرسون، نیاز به یک «بردی» (Birdie) در سوراخ ۷۲ داشت. او تحت فشار موفق شد و در نهایت هندرسون را در اولین سوراخ اضافی شکست داد تا دومین عنوان بزرگ خود را در طول سه هفته کسب کند.[1]

قهرمانی‌های متوالی ریو در مسابقات بزرگ، اولین باری است که یک بازیکن از سال ۲۰۱۳ به چنین موفقیتی در تور LPGA دست می‌یابد. تسلط او پس از جراحی، یک هشدار جدی برای بقیه بازیکنان تور است و ثابت می‌کند که استراحت استراتژیک و توانبخشی هدفمند گاهی اوقات می‌تواند کاتالیزوری برای یک دوره حرفه‌ای تعیین‌کننده باشد.[1]

در حالی که ریو در فرانسه جشن می‌گرفت، واقعیت تلخ مصدومیت‌های گلف در رویال بیرکدیل (Royal Birkdale) به نمایش گذاشته شد، جایی که صد و پنجاه و چهارمین دوره مسابقات اوپن قهرمانی (The Open Championship) استقامت جسمی شرکت‌کنندگان مرد را به چالش کشید.

برای جیمز نیکولاس، بازیکن ۲۹ ساله آمریکایی، صرف رسیدن به مسابقات اوپن یک دستاورد بزرگ بود. نیکولاس با موفقیت در یک مرحله انتخابی نهایی طاقت‌فرسای ۳۶ سوراخه در برنهام و برو در ماه گذشته، جایگاه خود را در میان ۱۵۶ بازیکن تثبیت کرد و رویای مادام‌العمر خود برای رقابت برای جام کلارت (Claret Jug) را محقق ساخت.[4]

با این حال، فاجعه یک هفته قبل از مسابقات رخ داد. نیکولاس در حالی که در مایورکا، اسپانیا، تمرین می‌کرد، اوایل صبح بدون دسترسی به ماشینش، پشت در هتل ماند. او در تلاش برای یافتن یک «مسیر جایگزین»، از روی دیواری بالا پرید و با پای صاف فرود آمد و دچار مصدومیت شدید پا شد.[2]

نیکولاس با ناراحتی آشکار به رویال بیرکدیل رسید و در شبکه‌های اجتماعی فاش کرد که تمام هفته پاهایش را در آب خیس کرده تا ورم را کنترل کند. با وجود درد، او حاضر نشد زمان شروع بازی خود را از دست بدهد.[2]

نیکولاس که در راند اول در کنار متیو بالدوین و توماس دتری بازی می‌کرد، به وضوح برای حرکت در زمین‌های مواج «لینکس» (Links) مشکل داشت. او با تحمل درد، راند خود را با امتیاز ۷۵ (پنج ضربه بالاتر از پار) به پایان رساند و نتوانست حتی یک بردی ثبت کند.[3][7]

متأسفانه، این تلاش بسیار پرهزینه بود. صبح روز جمعه، مقامات مسابقات تأیید کردند که نیکولاس قبل از راند دوم خود انصراف داده است. نیکولاس در بیانیه‌ای صمیمانه، ضمن تشکر از کادر پزشکی که تلاش کردند رویای او را زنده نگه دارند، گفت: «تمام هفته با مصدومیت دست و پنجه نرم می‌کردم و دیروز هم آن را تحمل کردم، اما متأسفانه این کار فقط اوضاع را بدتر کرد.»[3][6]

نیکولاس تنها بازیکنی نبود که در رویال بیرکدیل با محدودیت‌های جسمی شدید دست و پنجه نرم می‌کرد. پونگساپاک «فیفا» لائوپاکدی، آماتور ۲۱ ساله تایلندی که با قهرمانی در مسابقات آماتور آسیا-اقیانوسیه ۲۰۲۵ جایگاه خود را کسب کرده بود، با بحران پیش از مسابقات خود مواجه شد.[5]

لائوپاکدی که تقریباً دو هفته زودتر برای آماده‌سازی به بریتانیا رسیده بود، هنگام انجام حرکت اسکات با وزنه در یک باشگاه ورزشی در لندن، دچار آسیب شدید کمر شد. اسپاسم‌های عضلانی به قدری شدید بودند که او کاملاً قادر به انجام حرکت برگشت (Backswing) نبود.[5]

این مصدومیت لائوپاکدی را مجبور کرد تا راندهای تمرینی برنامه‌ریزی شده خود را در زمین‌های لانکاشایر کنار بگذارد. او به جای مطالعه بانکرهای خطرناک رویال بیرکدیل، روزهای حیاتی آماده‌سازی خود را روی تخت‌های درمانی گذراند.[5]

لائوپاکدی توضیح داد: «خوش‌شانس بودم که یک فیزیوتراپ خوب در لندن و همچنین چند فیزیوتراپ اینجا در ساوت‌پورت پیدا کردم. بدون آن‌ها، احتمالاً مجبور می‌شدم این هفته انصراف دهم.»[5]

به طرز معجزه‌آسایی، درمان فشرده به اندازه‌ای مؤثر بود که او توانست در سوراخ اول بازی کند. اگرچه او راند اول خود را با امتیاز ۷۵ (بدون بردی) به پایان رساند، اما صرف اینکه توانست ۱۸ سوراخ را در یک مسابقه بزرگ تکمیل کند، گواهی بر سرسختی او و تخصص تیم پزشکی‌اش است.[5]

با ادامه یافتن برنامه مسابقات تابستانی، این داستان‌های متضاد یک حقیقت جهانی را در گلف حرفه‌ای برجسته می‌کنند. چه نتیجه آن یک قهرمانی تاریخی مانند ریو باشد و چه یک انصراف دلخراش مانند نیکولاس، نبرد با بدن اغلب سخت‌ترین رقابتی است که این ورزشکاران با آن روبرو هستند.