دالی پارتن، اسطوره موسیقی کانتری و نیکوکار بزرگ، در ۸۰ سالگی درگذشت

برای نزدیک به شصت سال، تصور چشم‌انداز فرهنگی آمریکا بدون آن کلاه‌گیس‌های بلوند بلند، لباس‌های سرتاسر نگین‌دوزی شده و شوخ‌طبعی‌های تیز و برنده دالی پارتن غیرممکن بود. حالا، جهان باید یاد بگیرد که بدون او ادامه دهد. این خواننده و ترانه‌سرای پیشگام، که فقر دوران جوانی‌اش در آپالاچیا را به یک امپراتوری جهانی موسیقی و نیکوکاری تبدیل کرد، روز سه‌شنبه در ۸۰ سالگی درگذشت. پارتن در مرکز سرطان واندربیلت-اینگرام در نشویل، تنسی، پس از یک دوره کوتاه مبارزه با سرطان، در آرامش از دنیا رفت. برادرزاده‌اش، برایان سیور، این خبر را در یک ویدیوی صمیمانه اعلام کرد و به سادگی گفت که او «در نور زندگی کرد». این اعلامیه بلافاصله موجی عظیم از اندوه را برانگیخت—لحظه‌ای نادر از توافق جهانی در دنیایی که از هم گسسته است.[2][3][5][6][7]

این اسطوره موسیقی کانتری، طبق معمول، در مورد مواجهه با چالش‌های سلامتی اخیرش که او را مجبور کرده بود طی سال گذشته از فشارهای طاقت‌فرسای کانون توجه فاصله بگیرد، بسیار صریح بود. او در ماه مه ۲۰۲۶، اقامت برنامه‌ریزی شده خود در لاس وگاس را لغو کرد و دلیل آن را مشکلات سیستم ایمنی و گوارشی عنوان کرد، و اخیراً نیز به دستور اکید پزشکان، حضور در پارک تفریحی محبوبش، «دالی‌وود» (Dollywood)، را از دست داد. با این حال، حتی زمانی که سلامت جسمی‌اش رو به ضعف می‌رفت، او همچنان فعالانه درگیر کارهای نیکوکارانه و برنامه‌ریزی دقیق برای میراثش بود تا مطمئن شود ماشین عظیم خیریه و سرگرمی‌اش بدون او نیز به کار خود ادامه خواهد داد.[1][4][5][7]

پارتن که در یک کلبه تک‌اتاقه در لاکست ریج روستایی، تنسی، به دنیا آمد، با اراده خود به نماد تمام‌عیار ستاره بودن در موسیقی کانتری تبدیل شد. او سختی‌های دوران کودکی‌اش را گرفت و آن‌ها را به داستان‌سرایی‌های زنده و عاطفی تبدیل کرد که فراتر از جنوب آمریکا طنین‌انداز شد. در طول یک حرفه تقریباً شش دهه‌ای، او بیش از ۱۰۰ میلیون صفحه موسیقی در سراسر جهان فروخت، ۵۵ نامزدی جایزه گرمی کسب کرد و رکورد ۲۵ تک‌آهنگ شماره ۱ کانتری در بیلبورد را به نام خود ثبت کرد. او، به بیان ساده، یک نیروی طبیعت مهارنشدنی بود.[2][3][5][7]

قدرت ترانه‌سرایی او چنان خارق‌العاده بود که به مرز افسانه می‌رسد؛ او به طور مشهوری دو تا از بزرگترین آهنگ‌های قرن بیستم—«جولین» (Jolene) و «من همیشه تو را دوست خواهم داشت» (I Will Always Love You)—را در همان یک بعدازظهر در سال ۱۹۷۳ نوشت. او به راحتی با آهنگ‌هایی مانند «۹ تا ۵» (9 to 5)، که در سال ۱۹۸۰ به صدر جدول آمریکا رسید و حرفه بازیگری تحسین‌شده‌اش را نیز آغاز کرد، به جریان اصلی پاپ راه یافت. پارتن تسلط موسیقایی خود را با حضوری قدرتمند در سینما متعادل کرد و با بازی در فیلم‌هایی مانند «ماگنولیاهای فولادی» (Steel Magnolias) نامزدی گلدن گلوب را کسب کرد و زمان‌بندی کمدی دقیق و عمق دراماتیک خود را به اثبات رساند.[2][4][7]

با این حال، با وجود تمام مهارت‌های موسیقایی و زرق و برق نمایشی‌اش، ماندگارترین میراث پارتن شاید همان نیکوکاری بی‌سابقه او باشد. او بی‌سروصدا میلیون‌ها دلار را صرف اموری کرد که مستقیماً زندگی مردم را بهبود بخشید، که مهم‌ترین آن‌ها تأسیس «کتابخانه تخیل» (Imagination Library) بود. این پروژه سوادآموزی که با الهام از بی‌سوادی پدرش شکل گرفت، بیش از ۳۰۰ میلیون کتاب رایگان را برای کودکان در سراسر جهان پست کرده و آموزش دوران کودکی را در قاره‌های مختلف متحول کرده است. این یک دستاورد لجستیکی عظیم بود که بدون هیچ ادعایی به انجام رسید.[5][7]

سخاوت مالی او به طور حیاتی به حوزه بهداشت عمومی جهانی نیز گسترش یافت و ثابت کرد که نیکوکاری او به همان اندازه که از ته دل است، استراتژیک نیز هست. در سال ۲۰۲۰، کمک ۱ میلیون دلاری او به مرکز پزشکی دانشگاه واندربیلت، به سرمایه اولیه حیاتی برای واکسن کووید-۱۹ مدرنا تبدیل شد—کمکی که به وضوح مسیر همه‌گیری جهانی را تغییر داد. او همچنین کمک‌های مالی بی‌سروصدای متعددی به تحقیقات سرطان کودکان و صندوق‌های امدادرسانی بلایای طبیعی انجام داد و پیوسته از ثروت هنگفت خود برای حمایت از آسیب‌پذیران استفاده می‌کرد، بدون اینکه نیازی به جلب توجه یا تمجید عمومی داشته باشد.[5][7]

در دورانی که با قطب‌بندی عمیق و فرسایشی تعریف می‌شود، پارتن یک گنجینه ملی نادر و وحدت‌بخش باقی ماند که جذابیتش فراتر از جغرافیا، نسل‌ها و سیاست بود. او به دلیل حمایت بی‌دریغ و اخلاق فراگیرش، به شدت مورد استقبال جامعه دگرباشان جنسی (LGBTQ+) قرار گرفت و به طور مشهوری اظهار داشت که حرفه‌اش بر پایه «عشق و احترام به همه» بنا شده است. در عین حال، او همچنان مورد تحسین عمیق مخاطبان محافظه‌کار، مذهبی و روستایی بود که مبارزات و پیروزی‌های خود را در داستان‌سرایی اصیل او منعکس می‌دیدند. او تنها چیزی بود که همه می‌توانستند بر سر آن توافق کنند.[2][3][5]

پیام‌های تسلیت از هر گوشه صنعت سرگرمی سرازیر شد که نشان‌دهنده گستره نفوذ او در نسل‌های مختلف هنرمندان بود. چهره‌های سرشناس موسیقی کانتری مانند وینس گیل و ریبا مک‌اینتایر از این فقدان ابراز دلشکستگی عمیق کردند، و مک‌اینتایر در بیانیه‌ای تأثیرگذار نوشت: «هرگز، هرگز دیگری مثل تو نخواهد آمد.» لیندا رانستات، که با پارتن در آلبوم افسانه‌ای «تریو» (Trio) در سال ۱۹۸۷ همکاری داشت، او را یکی از فوق‌العاده‌ترین تجربیات موسیقایی تمام زندگی‌اش خواند و افزود که «جهان بدون او جای فقیرتری است.»[5][6]

سوگواری فراتر از صنعت موسیقی گسترش یافت. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده، دستور داد پرچم‌ها به مدت یک هفته به حالت نیمه‌افراشته درآیند و میراث او را «انسانیت» نامید، نه صرفاً شهرت. کایل یانگ، مدیر عامل تالار مشاهیر موسیقی کانتری، اشاره کرد که او ثروت خود را برای خیر همگان به اشتراک گذاشت و «روح خود را در هر نتی که می‌خواند، سهیم کرد.» طرفداران در سراسر جهان به صورت آنلاین و حضوری گرد هم آمدند تا حکایت‌هایی از گرمی، شوخ‌طبعی و تأثیر عمیق و شخصی موسیقی او را به اشتراک بگذارند.[3][6]

در حالی که جهان عزادار است، ردپای فرهنگی عظیم پارتن همچنان در حال گسترش است. قرار است یک موزیکال برادوی بر اساس زندگی او اواخر امسال افتتاح شود و پارک تفریحی او، دالی‌وود، روز چهارشنبه با دستوری از خود پارتن بازگشایی شد که باید مکانی برای «خنده، موسیقی و رویاهای مشترک» باقی بماند. خانواده و تیم مدیریتی او متعهد شده‌اند که نور او را به جلو ببرند و اطمینان حاصل کنند که درهایی که او برای نسل‌ها رویاپرداز باز کرد، هرگز بسته نخواهند شد. ملکه کانتری شاید رفته باشد، اما امپراتوری همدلی او باقی است.[3][4][5][7]