درگذشت ویلفردو گومز در ۶۹ سالگی؛ پایان افسانه «بازوکا» و قهرمان سه وزن بوکس جهان

بسیاری از تحلیل‌گران مدرن ادعا می‌کنند که دوران پادشاهی مشت‌زنان بی‌رحم و متکی بر قدرت خالص ناک‌اوت به پایان رسیده و بوکس امروز تنها به دفاع و امتیازگیری محدود شده است. اما کارنامه خیره‌کننده ویلفردو گومز، اسطوره پورتوریکویی که روز شنبه دهم اکتبر در ۶۹ سالگی درگذشت، خط بطلانی بر این ادعا می‌کشد. او نماد دورانی بود که قدرت مشت‌ها سرنوشت مبارزه را تعیین می‌کرد.[1]

گومز که در دنیای بوکس با لقب ترسناک «بازوکا» شناخته می‌شد، پس از دو هفته بستری بودن در بیمارستان به دلیل عوارض حاد تنفسی جان خود را از دست داد. پاکو والکارسل، رئیس پیشین سازمان جهانی بوکس، با تایید این خبر اعلام کرد که بوکس بین‌المللی یکی از بزرگترین قهرمانان ابدی خود را از دست داده است.[1]

پاکو والکارسل در پیام تسلیت خود نوشت: «او کسی بود که من ورودم به خانواده بزرگ بوکس بین‌المللی را مدیونش هستم؛ در آرامش بخواب قهرمان ابدی من، ویلفردو بازوکا گومز.» این پیام نشان‌دهنده جایگاه عمیق و دست‌نیافتنی این مبارز در قلب جامعه بوکس پورتوریکو و جهان است.[1]

آمار و ارقام ثبت شده توسط گومز در تاریخ این ورزش بی‌سابقه و حیرت‌انگیز است. او دوران حرفه‌ای خود را با رکورد ۴۴ پیروزی، ۳ شکست و یک تساوی به پایان رساند که ۴۲ مورد از این پیروزی‌ها با ناک‌اوت به دست آمد. اما شاهکار اصلی او، ثبت ۱۷ دفاع متوالی از عنوان قهرمانی با ناک‌اوت در دسته فوق‌خروس‌وزن بود.[1][2][3]

این رکورد تاریخی که هنوز در هیچ‌یک از دسته‌های وزنی بوکس شکسته نشده است، گومز را به یکی از مخوف‌ترین مبارزان دهه هفتاد و هشتاد میلادی تبدیل کرد. او در سال ۱۹۷۷ و در حالی که تنها ۲۰ سال داشت، با ناک‌اوت کردن دونگ-کیون یوم از کره جنوبی در راند دوازدهم، اولین کمربند قهرمانی جهان خود را تصاحب کرد.[2]

یکی از درخشان‌ترین لحظات دوران ورزشی او در سال ۱۹۷۸ رقم خورد، زمانی که در برابر کارلوس زاراته مکزیکی قرار گرفت. زاراته با رکورد وحشتناک ۵۲ پیروزی بدون شکست پا به میدان گذاشته بود، اما گومز در مقابل چشمان تماشاگران خودی در سان‌خوان، او را در راند پنجم در هم کوبید و متوقف کرد.[1]

جاه‌طلبی‌های این بوکسور پورتوریکویی تنها به یک دسته وزنی محدود نشد و او توانست در دسته‌های پروزن و فوق‌پروزن نیز به مقام قهرمانی جهان دست یابد. پیروزی‌های مقتدرانه او در برابر نام‌های بزرگی همچون خوان لاپورته و راکی لاکریج، جایگاه او را به عنوان قهرمان سه وزن مختلف تثبیت کرد.[1][2]

مائوریسیو سلیمان، رئیس شورای جهانی بوکس، در واکنش به درگذشت او تأکید کرد که گومز یکی از بزرگترین نمادهای تاریخ این ورزش است. سلیمان او را یک مبارز بی‌رحم و افسانه‌ای خواند که میراثی پاک‌نشدنی در داخل و خارج از رینگ از خود به جای گذاشته است.[1]

گومز پیش از ورود به دنیای حرفه‌ای نیز استعدادی استثنایی بود؛ او در ۱۵ سالگی در المپیک ۱۹۷۲ مونیخ شرکت کرد و دو سال بعد در مسابقات جهانی آماتور هاوانا به مدال طلا رسید. او که در سال ۱۹۹۵ به تالار مشاهیر بوکس بین‌المللی راه یافت، اکنون به عنوان یک گنجینه ملی در تاریخ پورتوریکو جاودانه شده است.[1][2]

پس از بازنشستگی در سال ۱۹۸۹، گومز با چالش‌های متعددی در زندگی شخصی و سلامتی خود روبرو شد، اما هرگز جایگاه خود را به عنوان قهرمان ملی از دست نداد. درگذشت او پایان یک عصر طلایی در بوکس است، اما نام «بازوکا» برای همیشه به عنوان نماد قدرت و شجاعت در تاریخ این ورزش باقی خواهد ماند.[1][2]