گزارش مصدومیت‌های ورزش‌های رزمی: بازگشت مک‌گرگور در UFC 329 و مشکلات یوکا و اسمیت

چشم‌انداز ورزش‌های رزمی اساساً توسط فرسایش و آسیب‌پذیری تعیین می‌شود. با رسیدن برنامه تابستان ۲۰۲۶ به اوج خود، تأییدیه‌های پزشکی مبارزان برتر به طور فعال در حال تغییر شکل اکوسیستم هنرهای رزمی ترکیبی (MMA) و بوکس جهانی است. در حالی که تبلیغات بر خصومت و مهارت تمرکز دارند، واقعیت بازی مبارزه این است که سالم رسیدن به میدان نبرد، نیمی از راه است.

این آخر هفته، صنعت شاهد هر دو سوی طیف پزشکی است: یک بازگشت تاریخی و سال‌ها در انتظار در UFC، و مجموعه‌ای از تلفات اردوهای تمرینی که مبارزات بزرگ قهرمانی بوکس در سراسر اروپا را به هم ریخته است.

کانون توجه بی‌چون و چرای این آخر هفته، لاس وگاس است، جایی که کانر مک‌گرگور امشب در رویداد اصلی UFC 329، بازگشت بسیار مورد انتظار خود را به قفس انجام می‌دهد. مک‌گرگور در یک مبارزه نمایشی در وزن ولترویت، مقابل مکس هالووی، رقیب سابق خود در وزن پروزن، پس از یک وقفه بی‌سابقه پنج ساله به رقابت باز می‌گردد.

این دوری ۱۸۲۷ روزه یکی از طولانی‌ترین غیبت‌های ناشی از مصدومیت برای یک ستاره بزرگ در تاریخ مدرن MMA است و مبارزه امشب را به آزمونی بزرگ برای پزشکی ورزشی مدرن و انعطاف‌پذیری ورزشی تبدیل کرده است.[1]

دوران برزخ طولانی مک‌گرگور در ژوئیه ۲۰۲۱ در UFC 264 و تحت شرایط فاجعه‌بار آغاز شد. در ثانیه‌های پایانی راند اول مبارزه سه‌گانه او مقابل داستین پویریه، مچ پای مک‌گرگور پیچ خورد و منجر به شکستگی ترکیبی وحشتناکی در استخوان‌های درشت‌نی و نازک‌نی ساق پای او شد. این آسیب نیاز به جراحی ترمیمی فوری و گسترده داشت و بلافاصله این شک را ایجاد کرد که آیا بزرگترین چهره بین‌المللی این ورزش، از نظر فیزیکی قادر به دریافت یا اجرای مجدد ضربات پا خواهد بود یا خیر.[1]

روند توانبخشی طاقت‌فرسا و همراه با شکست‌های متعددی بود. جراحان یک میله تیتانیومی را در طول استخوان درشت‌نی او قرار دادند و آن را در زانو و مچ پا محکم کردند تا استخوان خرد شده را تثبیت کند.

مک‌گرگور علناً از این ابزار جراحی استقبال کرده و اخیراً اظهار داشته که این میله باعث می‌شود احساس یک «ترمیناتور» را داشته باشد و اصرار دارد که پایش اکنون از نظر ساختاری قوی‌تر از قبل از شکستگی است. با این حال، کارشناسان بیومکانیک خاطرنشان می‌کنند که بازگشت از چنین آسیب شدید، نیازمند سال‌ها آموزش مجدد سیستم عصبی است تا در طول حرکات پر هرج و مرج و پرفشار، به آن اندام اعتماد کند.[1]

حتی زمانی که پا بهبود یافت، مشکل مصدومیت همچنان ادامه داشت. مک‌گرگور در ابتدا قرار بود در ژوئن ۲۰۲۴ مقابل مایکل چندلر، در مبارزه‌ای که در طول یک فصل از برنامه «مبارز نهایی» (The Ultimate Fighter) تبلیغ شده بود، بازگردد.

تنها چند هفته قبل از رویداد، مک‌گرگور دچار شکستگی انگشت کوچک پا شد و برای اولین بار در دوران حرفه‌ای خود در UFC، مجبور به کناره‌گیری از یک مسابقه برنامه‌ریزی شده شد. این شکستگی به ظاهر جزئی نیاز به بی‌حرکتی کامل داشت، که برنامه زمانی او را دو سال دیگر به عقب انداخت و UFC را مجبور کرد تا به طور مکرر برنامه‌ریزی‌های بزرگ خود را تغییر دهد.

اکنون، انتظار رسماً به پایان رسیده است. هر دو مبارز با موفقیت در وزن‌کشی رسمی روز جمعه، وزن مجاز را کسب کردند؛ مک‌گرگور ۱۷۰.۵ پوند و هالووی دقیقاً ۱۷۰ پوند وزن داشت. حرکت به سمت محدودیت وزن ولترویت (۱۷۰ پوند) یک اقدام استراتژیک است که به هر دو مرد – که در ابتدا در سال ۲۰۱۳ در وزن ۱۴۵ پوند با هم مبارزه کردند – اجازه می‌دهد تا از کاهش وزن طاقت‌فرسایی که می‌تواند دوام فیزیکی آن‌ها را به خطر اندازد، اجتناب کنند.[2]

در حالی که دنیای MMA یک بهبودی موفقیت‌آمیز را جشن می‌گیرد، مدار جهانی بوکس در حال حاضر با ماهیت شکننده اردوهای تمرینی سنگین وزن دست و پنجه نرم می‌کند. امشب در مسکو، قرار بود مراد گاسیف، قهرمان سنگین وزن روسیه، از کمربندهای خود در انجمن جهانی بوکس (WBA) و انجمن بین‌المللی بوکس (IBA) در برابر تونی یوکا، مدعی فرانسوی، دفاع کند. با این حال، این برخورد بسیار مورد انتظار در مراحل پایانی آماده‌سازی از مسیر خارج شد.[3]

تنها چند روز قبل از رویداد، یوکا مجبور شد رسماً از مبارزه کناره‌گیری کند، زیرا در طول سنگین‌ترین مرحله اردوی تمرینی خود، دچار آسیب شدید کمر شده بود. آسیب‌های کمر برای سنگین وزن‌ها به طور خاص مشکل‌ساز هستند، زیرا گشتاور خالصی که برای تولید قدرت ضربه لازم است، کاملاً به ثبات چرخشی ستون فقرات کمری متکی است. تیم پزشکی یوکا، مبارزه با کمر آسیب‌دیده در برابر یک ضربه‌زننده قوی مانند گاسیف را یک ریسک غیرقابل قبول دانست.[3]

برای نجات رویداد مسکو، پیتر کادیرو، سنگین وزن شکست‌ناپذیر آلمانی، موافقت کرد که در کوتاه‌ترین زمان ممکن جایگزین شود. گاسیف علناً از کادیرو به خاطر پذیرش مبارزه تشکر کرد و ماهیت غیرقابل پیش‌بینی این ورزش را تصدیق نمود. گاسیف خاطرنشان کرد: «بوکس غیرقابل پیش‌بینی است و قهرمانان باید خود را وفق دهند»، و ابراز امیدواری کرد که هر دو مرد بدون آسیب فیزیکی بیشتر از مبارزه جایگزین خارج شوند.[3]

مشکل مصدومیت گریبان‌گیر اوزان سبک‌تر نیز شده و حرکت یکی از ستاره‌های نوظهور بریتانیا را متوقف کرده است. دالتون اسمیت، قهرمان شکست‌ناپذیر WBC در وزن جونیور ولترویت، قرار بود اولین دفاع از عنوان قهرمانی جهان خود را در اوایل تابستان امسال در برابر آلبرتو پوئلو، مدعی اجباری، انجام دهد. با این حال، اسمیت در طول یک جلسه تمرینی دچار آسیب دیدگی جدی آرنج شد و به تعویق فوری مبارزه خانگی در شفیلد منجر شد.

آسیب‌های آرنج برای بوکسورها بسیار مختل‌کننده هستند، زیرا اغلب شامل کشیدگی بیش از حد یا آسیب رباط می‌شوند که پرتاب یک ضربه جب سریع یا جذب ضربه روی گارد را به شدت دردناک می‌کند. WBC به جای سلب کمربند ۱۴۰ پوندی که اسمیت در ژانویه به دست آورده بود، به او مهلت پزشکی داد و به قهرمان زمان لازم را برای انجام فیزیوتراپی بدون از دست دادن جایگاه به سختی به دست آمده‌اش اعطا کرد.

اکنون که آرنج اسمیت به خوبی به توانبخشی پاسخ می‌دهد، مبارزه قهرمانی رسماً برای ۲۴ اکتبر برنامه‌ریزی مجدد شده است. در این فاصله، پوئلو یک مبارزه «فعال ماندن» در جمهوری دومینیکن رزرو کرده است تا آمادگی خود را حفظ کند، مشروط بر اینکه بتواند از مبارزه آماده‌سازی خود بدون متحمل شدن آسیبی که ممکن است شانس او برای کسب عنوان قهرمانی در پاییز را به خطر اندازد، خارج شود.

در همین حال، فضای بوکس کراس‌اوور (مبارزات میان سلبریتی‌ها و ورزشکاران) در حال دست و پنجه نرم کردن با پیامدهای طولانی مدت یک آسیب دیدگی شدید صورت است. جیک پال، یوتیوبر تبدیل شده به بوکسور، که در دسامبر ۲۰۲۵ در مقابل آنتونی جاشوا، قهرمان سابق سنگین وزن، با ناک‌اوت ویرانگری شکست خورد، همچنان با عواقب فیزیکی شکستگی فک دست و پنجه نرم می‌کند.[4]

شش ماه پس از مبارزه، پال فاش کرد که فک او هنوز به طور کامل بهبود نیافته و او هنوز مجوز پزشکی برای از سرگیری تمرینات مبارزه‌ای (اسپارینگ) را دریافت نکرده است. او قرار است این هفته برای دور جدیدی از اسکن‌های تصویربرداری برود تا مشخص شود که آیا استخوان به درستی جوش خورده است یا خیر.

هنگامی که از او پرسیده شد که آیا آینده بوکس او به دلیل آسیب ساختاری باقی‌مانده در هاله‌ای از ابهام است، پال اعتراف کرد که بازنشستگی «قطعاً» یک احتمال است، و خطرات فیزیکی شدیدی را که ذاتاً هنگام ورود ورزشکاران کراس‌اوور به رینگ با قدرت نخبگان سنگین وزن وجود دارد، برجسته کرد.[4]

از پای تقویت شده با تیتانیوم مک‌گرگور گرفته تا ستون فقرات شکننده یوکا و فک خرد شده پال، چرخه خبری فعلی ورزش‌های رزمی یادآوری تلخی از بهای سنگین این ورزش است. کلیپ‌های برجسته فقط ناک‌اوت‌ها و دست‌های بالا رفته را نشان می‌دهند، اما معیار واقعی حرفه یک مبارز اغلب توسط ماه‌های آرام و دردناکی تعیین می‌شود که در کلینیک‌های فیزیوتراپی سپری شده و او فقط برای بازگشت به خط شروع مبارزه می‌کند.