گزارش مصدومیت‌های والیبال جهانی: بوشکوویچ از شکستگی نجات یافت؛ رچینه و کامپوس مسیر بهبودی را آغاز کردند

فشار فیزیکی والیبال سطح بالا در طول مسابقات جهانی این ماه کاملاً مشهود بوده است، به طوری که چندین ورزشکار برجسته به دلیل حوادث شدید درون بازی خانه‌نشین شده‌اند. از مسابقات قهرمانی جهان زنان FIVB در بانکوک گرفته تا لیگ‌های داخلی ایتالیا و برزیل، تیم‌ها با فقدان ناگهانی پرسنل کلیدی دست و پنجه نرم می‌کنند. با این حال، آخرین به‌روزرسانی‌های پزشکی موجی از آسودگی را برای هواداران و باشگاه‌ها به ارمغان آورده است، زیرا چندین ستاره از بدترین سناریوهای ممکن دوری کرده و مسیر توانبخشی خود را آغاز کرده‌اند.[1][2]

مهم‌ترین نگرانی در سطح جهانی در مسابقات قهرمانی جهان زنان FIVB رخ داد، جایی که تیانا بوشکوویچ، کاپیتان صربستان و دو بار ارزشمندترین بازیکن تورنمنت، در جریان پیروزی قاطع مقابل کامرون مصدوم شد. بوشکوویچ، که به طور گسترده به عنوان یکی از بهترین پشت‌خط‌زن‌های (Opposite Hitter) این ورزش شناخته می‌شود، پس از یک دفاع در ست دوم، به شکل نامناسبی فرود آمد.[2][4]

با اشاره فوری بوشکوویچ به نیمکت، سکوت بر سالن حکمفرما شد و او در نهایت با چشمانی اشک‌بار و مصدومیت مچ پای راست زمین را ترک کرد. در غیاب کاپیتان، الکساندرا اوزلاک، دریافت‌کننده قدرتی، با کسب ۱۸ امتیاز درخشید و صربستان پیروزی ۳-۰ را تضمین کرد و به مرحله یک‌هشتم نهایی صعود نمود.[2][3]

خوشبختانه برای قهرمانان دو دوره اخیر جهان، تصویربرداری‌های بعدی تشخیص دلگرم‌کننده‌ای ارائه داد. دکتر دژان الکساندریچ، پزشک تیم، تأیید کرد که بوشکوویچ دچار رگ‌به‌رگ شدن رباط شده و رسماً هرگونه شکستگی استخوان را رد کرد. او بلافاصله فیزیوتراپی فشرده را آغاز کرده است و کادر پزشکی صربستان شبانه‌روزی تلاش می‌کنند تا او را برای مرحله یک‌چهارم نهایی آماده سازند.[1][3]

در ایتالیا، فرانچسکو رچینه، دریافت‌کننده قدرتی تیم آلیانز پاوروالی میلان، مسیر بسیار طولانی‌تری برای بازگشت به زمین در پیش دارد، هرچند چشم‌انداز او به طرز چشمگیری مثبت باقی مانده است. رچینه در ست سوم نیمه‌نهایی چلنج کاپ مقابل آلتکما اس‌کی ازمیر، دچار پارگی تاندون آشیل پای چپ شد و به طور ناگهانی به فصلی درخشان پایان داد.[5][6]

رچینه تحت عمل جراحی موفقیت‌آمیز ترمیم تاندون توسط دکتر ماسیمیلیانو پیاتی در کلینیک ارتوپدی و تروماتولوژی برگامو قرار گرفت. با وجود شدت مصدومیت و ماه‌های طاقت‌فرسای توانبخشی پیش رو، مدیریت میلان با تمدید رسمی قرارداد این ملی‌پوش ایتالیایی برای فصل آتی سوپرلگا، ایمان تزلزل‌ناپذیر خود را به او نشان داد.[5][6]

رچینه در مورد بهبودی خود، از حمایت عمیق خانواده، دوست دختر و هم‌تیمی‌هایش ابراز قدردانی کرد. او اعتراف کرد که احساس می‌کند شیری در قفس است و چالش ذهنی تماشای رقابت تیم ملی و باشگاهش بدون حضور او را پذیرفت. با این وجود، جراحی موفقیت‌آمیز و تمدید قراردادش، هدفی روشن برای بازگشت نهایی او به زمین والیبال (تارافلکس) فراهم کرده است.[6]

در همین حال، در برزیل، جامعه والیبال پس از یک حادثه وحشتناک که برای آماندا کامپوس، دریافت‌کننده قدرتی فلومیننزه رخ داد، نفس راحتی کشید. در جریان تای‌بریک فینال قهرمانی کاریوکا مقابل سسک آر جی فلامنگو، کامپوس هنگام تلاش برای دفاع، به شدت با هم‌تیمی خود، آریان، برخورد کرد.[1]

بازی بلافاصله متوقف شد و کادر پزشکی هر دو تیم به سرعت وارد زمین شدند. کامپوس برای مدت کوتاهی هوشیاری خود را از دست داد و با برانکارد از زمین خارج شد، که باعث آشفتگی محسوس بازیکنان هر دو طرف شد. پس از آزمایشات گسترده بیمارستانی، فلومیننزه تأیید کرد که کامپوس از آسیب جدی مبرا شده و برای بهبودی در خانه تحت پروتکل سختگیرانه ضربه مغزی باشگاه مرخص شده است.[1]

همه اخبار با بازگشت بی‌دردسر به ترکیب تیم‌ها به پایان نرسیدند، که واقعیت‌های تلخ تجاری مصدومیت‌های ورزشی حرفه‌ای را برجسته می‌کند. در پلاس‌لیگا (PlusLiga) لهستان، ادواردو کاریزیو سوبرینیو، پاسور برزیلی که به تازگی قرارداد امضا کرده بود، مجبور شد پیش از شروع فصل، از تیم کوپروم استیلون گوروژوف جدا شود.[1][6]

معاینات پزشکی تأیید کردند که مصدومیت کاریزیو به اندازه‌ای جدی است که مانع از بازگشت ایمن او به رقابت‌ها در آینده نزدیک می‌شود. پس از بحث و گفتگو بین کادر پزشکی، مربیان و این پاسور ۲۷ ساله، هر دو طرف توافق کردند که قرارداد او را با رضایت دوجانبه فسخ کنند و به کاریزیو اجازه دهند تا بدون فشار فصل پیش رو، تمام تمرکز خود را بر بهبودی طولانی‌مدت خود بگذارد.[6]

در حالی که این ورزشکاران در مسیر غیرقابل پیش‌بینی توانبخشی ورزشی گام برمی‌دارند، داستان‌های آن‌ها بر انعطاف‌پذیری مورد نیاز برای رقابت در بالاترین سطوح والیبال تأکید می‌کند. چه در حال مسابقه با زمان برای رسیدن به مرحله یک‌چهارم نهایی قهرمانی جهان باشند و چه در حال برداشتن گام‌های آهسته و روشمند برای بهبودی پس از ترمیم آشیل، پزشکی ورزشی مدرن و سیستم‌های حمایتی قوی تیم‌ها همچنان قهرمانان گمنام این بازی باقی می‌مانند.[1][2][6]