جراحی بزرگ معبد آب؛ نینتندو کابوس تاریخی زلدا را در سوییچ ۲ بازطراحی کرد

شرکت نینتندو سرانجام رسماً پرده از نحوه اصلاح یکی از بحث‌برانگیزترین و اعصاب‌خردکن‌ترین مراحل تاریخ بازی‌های ویدیویی برداشت. در آستانه عرضه بازسازی The Legend of Zelda: Ocarina of Time برای کنسول سوییچ ۲ در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۲۶، سازندگان جزئیات بازطراحی همه‌جانبه دانجن نام‌آشنای «معبد آب» (Water Temple) را تشریح کردند.[1][4]

ایجی آنوما، تهیه‌کننده باسابقه مجموعه که طراح این دانجن در نسخه اصلی سال ۱۹۹۸ برای کنسول نینتندو ۶۴ نیز بود، این جراحی بزرگ را نوعی مأموریت شخصی و تسویه‌حساب با گذشته خواند. آنوما در گفت‌وگویی رسمی که روز سه‌شنبه منتشر شد گفت: «تکلیف عقب‌افتاده‌ای روی دوشم سنگینی می‌کرد؛ می‌خواستم فکری به حال این معبد آبی بکنم که ۲۸ سال پیش خلقش کرده بودم.»[2][3][5]

نزدیک به سه دهه است که معبد آب سد راه پیشروی روان بازیکنان در این ماجراجویی کلاسیک بوده است. ساختار چندطبقه و سرگیجه‌آور این محیط بازیکنان را وادار می‌کرد بارها و بارها سطح آب را بالا و پایین ببرند تا به بال‌های گوناگون این سازه غرق در آب دسترسی پیدا کنند.[1][3]

این معبد در ژرفای دریاچه هایلیا واقع شده و ستون مرکزی عظیمی دارد که جریان کلی و هدایت آب را در سراسر محیط مشخص می‌کند. بازیکنان باید در سه سطح متغیر آب جابه‌جا شوند، درهای بسته را باز کنند و با مهار دشمنان آبزی راه خود را تا رسیدن به غول‌آخر باز نمایند.[4]

اصلی‌ترین نقطه ضعف نسخه ۱۹۹۸ که همواره آماج انتقاد قرار داشت، درگیر شدن بی‌پایان با منوهای بازی بود. گیمرها مدام باید بازی را متوقف کرده و با ورود به بخش تجهیزات، کفش‌های سنگین آهنی (Iron Boots) را بپوشند یا از پا درآورند تا امکان غوطه‌ور شدن و رسیدن به کف معبد فراهم شود.[3][5]

نسخه بازسازی سوییچ ۲ این وقفه آزاردهنده را با پیاده‌سازی سیستم کنترل مدرن برطرف کرده است. هوک‌وای ان‌جی، کارگردان بازی، تأیید کرد که تعویض آیتم‌ها بسیار سریع‌تر شده و کفش‌های آهنی اکنون روی کلیدهای چهارجهته تنظیم شده‌اند تا بدون نیاز به متوقف کردن جریان بازی، در لحظه فعال شوند.[1][2]

فراتر از این دستکاری‌های راحتی بازی، مهندسی و پلان خود مرحله نیز تغییر کرده تا از سردرگمی بازیکنان جلوگیری شود. ان‌جی توضیح داد که برخی دیوارهای صلب بتنی جای خود را به ساختارهای مشبک داده‌اند تا بازیکنان بتوانند اتاق‌ها و راهروهای مجاور را به‌راحتی ببینند.[2][4]

این دگرگونی در معماری به گیمرها کمک می‌کند تصویر ذهنی بهتری از این فضای تودرتو در حافظه داشته باشند. ان‌جی در این رابطه گفت: «ما برخی از دیوارهایی را که سبب از دست رفتن حس جهت‌یابی می‌شدند تغییر دادیم.» او افزود خطوط دید تازه درک جامع‌تری از کلیت نقشه فراهم می‌کند.[1][4]

تیم توسعه همچنین المان‌های محیطی را هوشمندانه‌تر چیده‌اند تا بازیکن به شکلی ناخودآگاه به سمت هدف بعدی هدایت شود. افزون بر این، خطوط نوری و درخشان روی دیوارها که نخستین بار در نسخه ریمستر سال ۲۰۱۱ کنسول نینتندو 3DS برای مشخص کردن کلیدهای تنظیم سطح آب به کار رفته بودند، در این ریمیک نیز بازگشته‌اند.[1][2]

با وجود بدنامی همیشگی این دانجن، آنوما تأکید دارد که ایده بنیادین او چشیدن طعم جادویی غواصی در اعماق آب بوده است. در زمان انتشار بازی اصلی در سال ۱۹۹۸، کمتر عنوان سه‌بعدی به بازیکن اجازه می‌داد آزادانه درون محیط‌های زیر آب کاوش کند.[2][4]

آنوما که این مرحله را با الهام از علاقه شخصی‌اش به غواصی آزاد طراحی کرده بود، می‌خواست دگرگونی صداها و فضاسازی زیر آب را شبیه‌سازی کند. او یادآور شد: «وقتی سال‌ها پیش معبد آب را طراحی می‌کردم، می‌خواستم صرف حضور داشتن زیر آب تجربه‌ای لذت‌بخش و ناب باشد.»[3][4]

AI

با این حال، آنوما اعتراف می‌کند که پیچیدگی هندسی بیش از حد و رفت‌وآمد مکرر به منو، در عمل به این فضاسازی اتمسفریک ضربه زد. توقف‌های پی‌درپی تمرکز بازیکن را بر هم می‌زد و دنبال کردن موقعیت مکانی و جهت‌یابی را در دل معبد به تجربه‌ای طاقت‌فرسا بدل می‌کرد.[1][2]

این نخستین تلاشی نیست که نینتندو برای صیقل دادن معبد آب به خرج می‌دهد. در نسخه سال ۲۰۱۱ کنسول نینتندو 3DS، تعویض کفش‌های آهنی به صفحه لمسی منتقل شد و راهنماهای رنگی به دیوارها اضافه شدند، اما ساختار فیزیکی دانجن دست‌نخورده باقی ماند.[2][3]

اگرچه اصلاحات سال ۲۰۱۱ تا حدی بار فرسایشی مرحله را کاهش داد، اما مسئله اصلی یعنی گمراه شدن در برج مرکزی حل نشد. گیمرها همچنان تنها به خاطر جا انداختن یک کلید مخفی، مجبور می‌شدند چرخه طولانی تغییر سطح آب را از سر بگیرند.[2]

بازسازی پیش‌رو نخستین باری است که نینتندو کالبد معماری این دانجن ۲۸ ساله را دستخوش تغییر اساسی می‌کند. با جایگزینی موانع توپر با سازه‌های شبکه‌ای و جابه‌جایی هوشمند آیتم‌ها، این استودیو کارایی گیم‌پلی مدرن را به وفاداری کورکورانه به نسخه اولیه ترجیح داده است.[4][5]

ریمیک Ocarina of Time یکی از عناوین پرچمدار و بزرگ عرضه همزمان نینتندو سوییچ ۲ به شمار می‌رود که اواخر همین هفته به بازارها راه پیدا می‌کند. جهش سخت‌افزاری کنسول تازه بستری برای تحول چشمگیر بصری این شاهکار دوره نینتندو ۶۴ فراهم آورده است.[1][4]

نینتندو امیدوار است با محو شدن این دست‌اندازهای کلافه‌کننده، بازیکنان بالاخره بتوانند معبد آب را همانند یک ماجراجویی اتمسفریک در اعماق آب آن‌طور که شایسته بود درک کنند. علاقه‌مندان می‌توانند با عرضه بازی در روز پنجشنبه، این چیدمان دگرگون‌شده را محک بزنند.[2][4]