چرخش بلیزارد به سمت نقشه‌راه‌های فوق‌بلندمدت؛ رونمایی از دیابلو ۵ و استارکرافت جدید

محدودیت اصلی یک چرخه توسعه عمومی چهارساله، صبر بازیکنان است: یک استودیو تنها در صورتی می‌تواند آینده‌ای دوردست را بفروشد که اکوسیستم فعلی بازی‌های لایو-سرویس آن، درآمد و اعتبار کافی برای تحمل این انتظار را تولید کند. برای بلیزارد اینترتینمنت، این اکوسیستم در حال حاضر وضعیت پایداری دارد و به این توسعه‌دهنده اجازه داد تا در بلیزکان ۲۰۲۶ دست به یک چرخش ساختاری عظیم بزند. این استودیو به جای وعده دادن محتواهای فوری برای سه‌ماهه مالی بعدی، یک نقشه راه چندساله را ترسیم کرد که تا پایان دهه میلادی امتداد دارد و ارائه خود را روی دو ستون دوردست بنا کرد: دیابلو ۵ در سال ۲۰۲۹ و یک عنوان کاملا جدید از استارکرافت در سال ۲۰۳۰. این معرفی، فاصله گرفتن شدید از استاندارد صنعت برای چرخه‌های بازاریابی مخفیانه و به شدت فشرده را نشان می‌دهد و نویدبخش عصر جدیدی از شفافیت برای شرکتی است که از لحاظ تاریخی همیشه تقویم انتشار خود را به شدت پنهان نگه می‌داشت.[1][2][3]

اولین و فوری‌ترین قربانی این چشم‌انداز بلندمدت، نسخه فعلی پناهگاه (Sanctuary) است. بلیزارد تایید کرد که دیابلو ۴ دیگر هیچ بسته الحاقی بزرگی دریافت نخواهد کرد و عملا چرخه محتوای پولی بازی را بسیار زودتر از آنچه تحلیلگران صنعت انتظار داشتند، به پایان رساند. تیم توسعه اکنون تماما روی آپدیت‌های فصلی و خط تولید عظیم مورد نیاز برای دیابلو ۵ متمرکز شده است. این یک معامله مالی پرخطر است: فدا کردن درآمد تضمین‌شده بسته‌های الحاقی ۴۰ دلاری سالانه، برای اطمینان از اینکه دنباله بازی در سال ۲۰۲۹ با ویژگی‌هایی عرضه شود که ژانر اکشن نقش‌آفرینی را بازتعریف کند. بلیزارد با قطع کردن بند ناف بسته‌های الحاقی در همین لحظه، شرط می‌بندد که هسته اصلی بازیکنانش ریتم حالت-نگهداری (maintenance-mode) را برای ۳۶ ماه آینده می‌پذیرند تا در انتهای این تونل، شاهد یک جهش نسلی باشند.[5]

با وجود این مسیر سه‌ساله، بلیزارد جزئیات مکانیکی ملموسی را به استیج بلیزکان آورد و دقیقا مشخص کرد که عنوان سال ۲۰۲۹ چه تفاوت‌هایی با نسخه قبلی خود خواهد داشت. دیابلو ۵ دارای سیاه‌چاله‌هایی با تولید رویه‌ای (procedurally-generated) خواهد بود که برای از بین بردن مسیرهای تکراری و ثابت فارمینگ که اندگیم دیابلو ۴ را درگیر کرده بود، طراحی شده‌اند؛ در کنار آن، شاهد بازگشت به سیستم‌های لوت به شدت دقیق و مبتنی بر آمار خواهیم بود که دیابلو ۲ را تعریف می‌کردند. این استودیو همچنین از شوالیه طاعون (Plague Knight) رونمایی کرد؛ یک کلاس کاملا جدید که از حملات بیوشیمیایی با دامنه اثر (AoE) استفاده می‌کند و اولین نمونه از چیزی است که بلیزارد ادعا می‌کند در زمان عرضه، «بیشترین تعداد کلاس‌ها در تاریخ این سری» خواهد بود. علاوه بر این، توسعه‌دهندگان اشاره کردند که در بخش داستانی، ارباب وحشت (Lord of Terror) حضور پررنگی خواهد داشت و خاطرنشان کردند که «خود دیابلو در طول کمپین دو بار بازخواهد گشت.»[2][4][6]

اگر دیابلو ۵ نمایانگر یک چرخش مکانیکی باشد، پروژه استارکرافت ۲۰۳۰ نشان‌دهنده رستاخیز یک فرنچایز است. این سری استراتژی هم‌زمان (RTS) از زمان آخرین بسته‌های الحاقی استارکرافت ۲ در بیش از یک دهه پیش، تا حد زیادی در خواب زمستانی بوده است، اما توسعه‌دهندگان روی صحنه آمدند تا یک پنجره زمانی قطعی برای عرضه در سال ۲۰۳۰ را وعده دهند. این جدول زمانی شبیه به تاریخی است که از یک رمان علمی‌تخیلی بیرون کشیده شده باشد، اما رهبران استودیو اصرار دارند که این معرفی زودهنگام یک استراتژی عمدی برای «انتقال حس اطمینان به برخی از بزرگترین شرط‌بندی‌های آینده ما» است. در حالی که تیم سازنده از تایید اینکه آیا این بازی یک RTS سنتی مبتنی بر پایگاه‌سازی خواهد بود یا یک اسپین‌آف در ژانری متفاوت خودداری کرد، اما به چندین عنصر احتمالی گیم‌پلی اشاره کردند که نشان‌دهنده افزایش مقیاس عظیمی نسبت به نسخه‌های قبلی است.[1][3]

مکانیزمی که این رونمایی‌های دوردست را هدایت می‌کند، یک تغییر بنیادین در نحوه مدیریت انتظارات جامعه کاربری و حفظ توسعه‌دهندگان توسط استودیوهای تریپل ای (AAA) است. در دورانی که بازی‌های لایو-سرویس با شتاب و پویایی درک‌شده‌شان زنده می‌مانند یا می‌میرند، سکوت اغلب به معنای رها شدن تفسیر می‌شود. بلیزارد با کوبیدن پرچم‌های خود در سال‌های ۲۰۲۹ و ۲۰۳۰، تلاش می‌کند تا سال‌ها قبل از اینکه یک کمپین بازاریابی به طور سنتی آغاز شود، سهم ذهنی (mindshare) مخاطبان را تسخیر کند. این کار به بازیکنان دلیلی می‌دهد تا حتی با وجود کاهش سرعت توسعه فعال روی عناوین فعلی، همچنان در اکوسیستم گسترده‌تر بلیزارد سرمایه‌گذاری کنند. در سطح داخلی نیز، این امر یک مسیر روشن و الزام‌آور عمومی را برای تیم‌های توسعه فراهم می‌کند که از نظر تئوری، فشار کاری طاقت‌فرسا (crunch) مرتبط با تغییر ضرب‌الاجل‌های داخلی را کاهش می‌دهد.[1][2]

با این حال، این استراتژی ریسک اجرایی عظیمی به همراه دارد. معرفی یک بازی چهار سال زودتر از موعد، استودیو را در صنعتی که به تاخیرها، ریبوت‌های موتور بازی‌سازی و تغییر سلیقه مصرف‌کنندگان معروف است، در یک جدول زمانی عمومی قفل می‌کند. اگر فناوری تولید رویه‌ای برای دیابلو ۵ نتواند در مقیاس میلیون‌ها کاربر همزمان به خوبی عمل کند، یا اگر موتور جدید استارکرافت با الگوریتم‌های مدرن مسیریابی دچار مشکل شود، بلیزارد مجبور خواهد شد از وعده‌هایی که در بزرگترین استیج خود داده است عقب‌نشینی کند. استودیو شرط می‌بندد که این شفافیت، اعتبار لازم برای عبور از هرگونه تلاطم احتمالی در روند توسعه را برایشان می‌خرد؛ قماری که به شدت به تمایل جامعه کاربری برای بخشش تغییر تاریخ‌ها در ازای شفافیت زودهنگام متکی است.[3][4]

برای پر کردن شکاف بین امروز و سال ۲۰۲۹، بلیزارد برای ارائه داستان به رویکرد استفاده از یک تیم اسکلتی (حداقلی) متکی است. در حالی که دیابلو ۴ دیگر شاهد یک بسته الحاقی فیزیکی نخواهد بود، توسعه‌دهندگان وعده «فضای زیادی» برای داستان‌گویی مداوم از طریق آپدیت‌های فصلی دادند. این فصل‌ها اکنون باید بار سنگین حفظ تعامل بازیکنان و پر کردن شکاف داستانی تا نسخه دنباله را به دوش بکشند؛ وظیفه‌ای دشوار برای یک مدل لایو-سرویس که از لحاظ تاریخی برای ریست کردن اقتصاد بازیکنان، به تزریق محتوای عظیم و پولی وابسته بوده است. موفقیت این استراتژیِ پل‌زدن، تعیین خواهد کرد که آیا دیابلو ۵ برای مخاطبانی تشنه و درگیر عرضه می‌شود یا برای جامعه‌ای از هم پاشیده که سال‌ها پیش به سراغ بازی‌های دیگر رفته‌اند.[5]

ارائه بلیزکان ۲۰۲۶ اساسا جدول زمانی یکی از باسابقه‌ترین توسعه‌دهندگان بازی‌های پی‌سی را از نو سیم‌کشی کرد. بلیزارد دیگر آینده نزدیک را نمی‌فروشد؛ بلکه در حال فروش پایان این دهه است. موفقیت این استراتژی کاملا به توانایی استودیو در اجرای برنامه‌ها در برابر یک ساعت عمومی بستگی دارد؛ تبدیل هدف عرضه در سال ۲۰۲۹ و احیای استراتژی هم‌زمان در سال ۲۰۳۰ به کدهای نهایی، در حالی که بازیکنان فعلی را آنقدر درگیر نگه دارد که هزینه این سفر تامین شود. اگر استودیو بتواند به وعده‌های مکانیکی سیاه‌چاله‌های تولید رویه‌ای و یک اکوسیستم احیاشده RTS عمل کند، این انتظار چهارساله توجیه خواهد شد؛ اما اگر آن‌ها بلغزند، این معرفی‌های زودهنگام تنها به عنوان بنای یادبودی از بلندپروازی بیش از حد در یادها خواهند ماند.