نوآ مان و الیس تورهال در صدر جدول نهایی جام جهانی پارکور استانبول

سری مسابقات جام جهانی پارکور FIG در سال ۲۰۲۶ در میدان برج ساعت گالاتاپورت استانبول، ترکیه، به پایان دراماتیک خود رسید و رده‌بندی جهانی را در هر دو رشته سرعت و آزاد نهایی کرد. محیط شهری پس‌زمینه‌ای تماشایی را فراهم کرد، در حالی که برترین ورزشکاران پارکور جهان از موانع عبور می‌کردند و نمایندگان هلند و قهرمانان بازگشته جهان توجهات را به خود جلب کردند.[1][2]

در بخش زنان، نوآ مان، پدیده هلندی، کاملاً غیرقابل توقف ظاهر شد و هر دو مدال طلای سرعت و آزاد را از آن خود کرد. مان که پیش از این در مرحله قبلی جام جهانی در مون‌پلیه فرانسه نیز برنده مسابقه سرعت شده بود، با پیروزی دوگانه خود در استانبول، سه عنوان از چهار عنوان ممکن جام جهانی را در فصل ۲۰۲۶ کسب کرد و جایگاه خود را به عنوان مرجع مطلق در این ورزش تثبیت کرد.[1][2]

مسیر مان برای کسب عنوان سرعت نیازمند یک بازگشت قابل توجه بود. این ورزشکار ۲۱ ساله پس از کسب رتبه سوم در دورهای مقدماتی، زمان خود را در فینال شش ثانیه کاهش داد. او با زمان ۳۱.۵۷ ثانیه از خط پایان عبور کرد و مارتا گوتیرز از اسپانیا را با اختلاف بیش از یک ثانیه شکست داد. لولا روی از فرانسه با زمان ۳۵.۷۳ ثانیه به مدال برنز رسید، در حالی که میراندا تیبلینگ از سوئد که نفر اول مقدماتی بود، پنجم شد.[1][4]

در فینال آزاد، مان پس از عملکرد ناامیدکننده در مون‌پلیه، جایی که یک حرکت «دابل کورک» ناموفق او را از سکو دور نگه داشته بود، جبران کرد. او در استانبول یک اجرای بی‌نقص با امتیاز دشواری ۱۴.۰ – بالاترین امتیاز در این رقابت‌ها – به نمایش گذاشت. امتیاز کلی ۲۳.۶ او به راحتی مدال طلا را تضمین کرد و ۱.۵ امتیاز بالاتر از ایرم آجیمیش، ورزشکار ۱۷ ساله و مورد علاقه محلی از ترکیه، قرار گرفت که اولین مدال بزرگسالان خود در جام جهانی را کسب کرد. بارا کرچمارووا از جمهوری چک نیز دومین مدال برنز متوالی خود در جام جهانی را به دست آورد.[1][2]

رقابت‌های مردان شاهد بازگشت پیروزمندانه دو قهرمان فعلی جهان بود. الیس تورهال از سوئد، که در اولین رویداد جام جهانی خود در دو سال گذشته شرکت می‌کرد، بر بخش آزاد مردان مسلط شد. تورهال یک ست حرکتی با دشواری عظیم ۱۸.۲ ارائه داد که شامل یک پشتک سه‌گانه تماشایی از روی میله در اوایل اجرای خود بود و امتیاز کلی ۳۱.۲۰ را کسب کرد.[1][2]

عملکرد تورهال، شیا رودولف آمریکایی، قهرمان بخش آزاد سری جام جهانی ۲۰۲۵، را با امتیاز ۲۹.۸۰ به جایگاه مدال نقره تنزل داد. ناتانائل تریر از فرانسه با امتیاز ۲۸.۶۰ سکو را تکمیل کرد و رده‌بندی بسیار رقابتی بخش آزاد مردان را نهایی کرد که نوید نبردهای شدید در مسابقات قهرمانی جهان آتی را می‌دهد.[1][3]

مسابقه سرعت مردان نزدیک‌ترین پایان هفته را رقم زد. کارل کورت-مولر از سوئیس، که در مون‌پلیه سوم شده بود، در دورهای حذفی انرژی بیشتری پیدا کرد. کورت-مولر پس از کسب رتبه ششم در یک میدان فشرده، در فینال با زمان ۲۲.۹۱۲ ثانیه درخشید.[1][5]

زمان کورت-مولر تنها ۰.۰۰۲ ثانیه سریع‌تر از سیبه فن ده اسپایکر، قهرمان مون‌پلیه از هلند، بود که مدال نقره را کسب کرد. تانگی فن شینگن، دیگر ورزشکار هلندی، مدال برنز را تنها ۰.۳۳۷ ثانیه پشت سر نفر اول به دست آورد. حاشیه‌های بسیار کم در رده‌بندی سرعت مردان، استانداردهای ورزشی فزاینده در مدار پارکور FIG را برجسته می‌کند، زیرا این ورزش به گسترش سریع جهانی خود ادامه می‌دهد.[1][2][6]

اولین میزبانی موفق استانبول در میدان برج ساعت گالاتاپورت همچنین بر استراتژی فدراسیون جهانی ژیمناستیک برای ادغام پارکور در محیط‌های شهری نمادین تأکید می‌کند. این ورزش با آوردن رقابت مستقیماً به میان مردم در مراکز تاریخی شهرها، همچنان به ساخت مخاطبان جهانی خود ادامه می‌دهد و نسل جدیدی از ورزشکاران پارکور را الهام می‌بخشد.[1][4]