گزارش مصدومیت اسکیت نمایشی: پلازاس و فرناندز به دنبال شتاب پس از المپیک؛ بکاری و گوآریزه در حال بازسازی

چشم‌انداز اسکیت نمایشی پس از المپیک اغلب نه تنها با برندگان، بلکه با کسانی که دوام می‌آورند تعریف می‌شود. با نزدیک شدن به فصل ۲۰۲۷-۲۰۲۶ گرندپری ISU، رشته دو نفره شاهد بازگشت چندین تیم سطح بالا است که دو سال گذشته را صرف مبارزه با مصدومیت‌های شدید و تهدیدکننده زندگی حرفه‌ای خود کرده‌اند.[1]

در میان بازگشت‌هایی که بیش از همه زیر نظر هستند، می‌توان به زوج آمریکایی والنتینا پلازاس و ماکسیمیلیانو فرناندز، و قهرمانان اروپای ۲۰۲۴ ایتالیا، لوکرزیا بکاری و ماتئو گوآریزه اشاره کرد. هر دو تیم مجبور شدند کل فصل ۲۰۲۵-۲۰۲۴ را از دست بدهند و در حالی که دوران نقاهت سخت پس از جراحی و فشار روانی کنار ماندن را پشت سر می‌گذاشتند، شاهد پیشرفت رقبای خود بودند.[1][2]

برای پلازاس و فرناندز، دارندگان مدال برنز آمریکا در سال ۲۰۲۴، این توقف درست زمانی رخ داد که در حال تاریخ‌سازی بودند. پس از تبدیل شدن به اولین تیم دو نفره آمریکایی که هر دو شریک آن تبار لاتین دارند و در مسابقات جهانی شرکت می‌کنند، فرناندز دیگر نتوانست درد مزمن زانوی خود را نادیده بگیرد.[1][6]

ارزیابی‌های پزشکی نشان داد که تاندون زانوی فرناندز از استخوان جدا شده است، یک آسیب شدید ناشی از استفاده بیش از حد که نیاز به مداخله جراحی فوری داشت. در اکتبر ۲۰۲۴، او برای انجام عملی که او را بیش از شش ماه از روی یخ دور نگه می‌داشت، به کلینیک استیدمن (The Steadman Clinic) در وِیل، کلرادو سفر کرد.[1]

این جدایی تیم را مجبور به یک وضعیت انتظار دشوار کرد. در حالی که فرناندز در کلرادو اسپرینگز در کنار سایر ورزشکاران المپیکی و پارالمپیکی در حال توانبخشی بود، پلازاس در پایگاه تمرینی آنها در کانتون، میشیگان ماند.[1]

تمرین عناصر اسکیت دو نفره بدون شریک عملاً غیرممکن است، بنابراین پلازاس شش و نیم ماه را صرف تمرکز شدید بر روی پرش‌های انفرادی و کار با لبه‌های اسکیت خود کرد. با این حال، انزوا فشار روانی سنگینی به او وارد کرد، به ویژه در طول فصل مسابقات قهرمانی ملی که همکارانش فعالانه رقابت می‌کردند.[1]

برای مقابله با افسردگی و اضطراب ناشی از این وقفه، پلازاس از نزدیک با یک روانشناس ورزشی کار کرد. این آمادگی ذهنی به اندازه فیزیوتراپی حیاتی بود و تضمین می‌کرد که او از نظر رقابتی هوشیار و از نظر عاطفی برای پیوستن مجدد آماده بماند.[1]

این پیوستن مجدد سرانجام در می ۲۰۲۵ اتفاق افتاد. به گفته تیم مربیگری آنها، دوری از یکدیگر به هر دو اسکیت‌باز اجازه داده بود که به صورت فردی بهبود یابند و این امر شراکت آنها را پس از بازگشت قوی‌تر کرد. گزارش شده است که پس از اولین پرش پرتابی که دوباره با هم انجام دادند، پلازاس به فرناندز گفت که بازگشت به آغوش او حس بازگشت به خانه را دارد.[1]

خوش‌بینی محتاطانه آنها در طول فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۵ به نتایج ملموسی تبدیل شد. این زوج مدال نقره گلدن اسپین زاگرب (Golden Spin of Zagreb) را کسب کردند و در جام کینوشیتا گروپ (Kinoshita Group Cup) و تروفه تایدساید (Tayside Trophy) به مقام‌های چهارم قوی دست یافتند و ثابت کردند که عناصر فنی آنها در طول این وقفه افت نکرده است.[6]

در آن سوی اقیانوس اطلس، تیم ایتالیایی بکاری و گوآریزه با نبرد طاقت‌فرسای خود روبرو بودند. پس از کسب عنوان قهرمانی دو نفره اروپا در ژانویه ۲۰۲۴، بکاری دچار مجموعه‌ای از آسیب‌های پا شد که کاملاً شتاب آنها را از مسیر خارج کرد.[2][4]

مدیریت آسیب‌های پا در اسکیت دو نفره به طور بدنامی دشوار است، زیرا شریک زن هنگام فرود پرش‌های پرتابی و لیفت‌های چرخشی باید نیروهای ضربه‌ای عظیمی را جذب کند. آسیب اولیه بکاری اندکی پس از مسابقات قهرمانی اروپا رخ داد و آسیب ثانویه هنگام تلاش او برای بازگشت، تیم را مجبور کرد تا کمپین ۲۰۲۵-۲۰۲۴ خود را به طور کامل کنار بگذارند.[2]

غیبت طولانی‌مدت به این معنی بود که ایتالیایی‌ها باید از کنار زمین تماشا می‌کردند که مینروا فابین هاسه و نیکیتا وُلُدین از آلمان، عنوان قهرمانی اروپای ۲۰۲۵ را در تالین، استونی، از آن خود کردند. برای گوآریزه، کهنه‌کار این ورزش، عدم قطعیت در مورد جدول زمانی بهبودی بکاری، عزم آنها را برای تلاش در جهت المپیک خانگی در میلان کورتینا (Milano Cortina) به چالش کشید.[4][5]

بکاری و گوآریزه سرانجام در پاییز ۲۰۲۵ بازگشت رقابتی خود را انجام دادند و با کسب مقام‌های هفتم در جام نبل‌هورن (Nebelhorn Trophy) و تروفه تریالتی (Trialeti Trophy)، به آرامی به چرخه مسابقات بازگشتند. این تیم به جای عجله برای بازگرداندن دشوارترین عناصر خود، بر اجرای تمیز و تکرارهای بدون درد تمرکز کردند.[3]

این بازگشت‌های همزمان، نشان‌دهنده یک تغییر فرهنگی گسترده‌تر در اسکیت نمایشی نخبه است. در دوران گذشته، ورزشکاران اغلب تحت فشار بودند که با وجود درد شدید اسکیت کنند و خطر آسیب دائمی را بپذیرند. امروزه، فدراسیون‌ها و تیم‌های مربیگری به طور فزاینده‌ای ترمیم جراحی طولانی‌مدت و حمایت روانی را در اولویت قرار می‌دهند، زیرا می‌دانند که یک ورزشکار کاملاً بهبود یافته، عمر حرفه‌ای طولانی‌تر و موفق‌تری خواهد داشت.[1]

با نهایی شدن سهمیه‌های گرندپری ۲۰۲۷-۲۰۲۶، حضور پلازاس/فرناندز و بکاری/گوآریزه عمق حیاتی به میدان رقابت‌های دو نفره می‌بخشد. عبور موفقیت‌آمیز آنها از اتاق عمل و کلینیک توانبخشی، یادآوری قدرتمندی است که در اسکیت نمایشی، انعطاف‌پذیری خارج از یخ به اندازه کمال روی یخ حیاتی است.[3][6]