شکاف جنسیتی جهانی: چرا مردان و زنان جوان از نظر سیاسی از هم دور می‌شوند؟

برای دهه‌ها، دانشمندان علوم سیاسی بر یک فرض قابل اعتماد تکیه داشتند: نسل‌ها با هم حرکت می‌کنند. چه در حال چرخش به چپ در طول انقلاب‌های فرهنگی دهه ۱۹۶۰ یا چرخش به راست در طول تنظیمات مجدد اقتصادی دهه ۱۹۸۰، مردان و زنان جوان عموماً محیط‌های شکل‌دهنده یکسانی داشتند و دیدگاه‌های سیاسی مشابهی پیدا می‌کردند. اما در طول چند سال گذشته، آن مسیر نسلی یکپارچه دچار گسست شده است. یک شکاف ایدئولوژیک عمیق میان مردان و زنان نسل زد باز شده است که چشم‌انداز سیاسی را در سراسر جهان توسعه‌یافته به طور اساسی تغییر می‌دهد. ده‌ها میلیون جوان که در یک شهر، محل کار و کلاس‌های دانشگاهی حضور دارند، به طور فزاینده‌ای از طریق لنزهای سیاسی کاملاً متفاوتی به جهان می‌نگرند.[1]

این واگرایی صرفاً یک پدیده آمریکایی نیست؛ بلکه یک روند جهانی هماهنگ است. در آلمان، حزب راست افراطی «آلترناتیو برای آلمان» (AfD) اخیراً یک چهارم آرای مردان جوان را به دست آورد، در حالی که این رقم در میان زنان جوان تنها ۱۷ درصد بود. در کره جنوبی، این شکاف حتی شدیدتر است، جایی که زنان جوان از نامزدهای لیبرال حمایت می‌کنند در حالی که مردان جوان پشت یک پلتفرم ریاست جمهوری محافظه‌کار و صراحتاً ضد فمینیستی صف کشیدند. از لهستان تا بریتانیا، دانشمندان داده در حال ردیابی قطبی‌شدن سریعی هستند که کمتر از یک دهه طول کشید تا به وقوع بپیوندد و جامعه‌شناسان را وادار کرده تا درک کنند که چرا مردان و زنان جوان ناگهان از هم دور می‌شوند.[1][3][7]

در ایالات متحده، آمارها تصویری واضح از این شکاف ایدئولوژیک ارائه می‌دهند. بر اساس نظرسنجی گالوپ، ۴۰ درصد از زنان آمریکایی ۱۸ تا ۲۹ ساله اکنون خود را از نظر سیاسی لیبرال می‌دانند—بالاترین درصد ثبت شده در دهه‌های اخیر. در مقابل، تنها ۲۵ درصد از مردان جوان در همین رده سنی ادعای لیبرال بودن دارند. این شکاف ۱۵ درصدی نشان‌دهنده گسترشی عظیم نسبت به اوایل دهه ۲۰۰۰ است، زمانی که تفاوت بین این دو گروه تنها حدود سه درصد بود. این تغییر عملاً آرای جوانان را از یک بلوک یکپارچه به یک گروه جمعیتی عمیقاً تقسیم‌شده تبدیل کرده است.[2]

پیامدهای انتخاباتی این شکاف در طول انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ ایالات متحده غیرقابل انکار بود. رأی‌دهندگان جوان، که مدت‌ها به عنوان یک سد دفاعی قابل اعتماد برای حزب دموکرات در نظر گرفته می‌شدند، به شدت بر اساس خطوط جنسیتی تقسیم شدند. بر اساس تحلیل دانشگاه تافتس و AP VoteCast، تقریباً ۵۶ درصد از مردان ۱۸ تا ۲۹ ساله آرای خود را به دونالد ترامپ دادند، که نشان‌دهنده یک چرخش شدید نسبت به سال ۲۰۲۰ و اولین باری است که اکثریت رأی‌دهندگان مرد جوان از سال ۱۹۸۸ از یک نامزد ریاست جمهوری جمهوری‌خواه حمایت می‌کنند. در همین حال، زنان جوان قاطعانه در ائتلاف دموکرات باقی ماندند و شکاف رأی‌دهی ایجاد کردند که حاشیه‌های پیروزی در ایالت‌های کلیدی میدان نبرد را تعیین کرد.[4]

محققان به ترکیبی از عوامل فرهنگی و نهادی اشاره می‌کنند که زنان جوان را به سمت چپ سوق می‌دهد. جنبش #MeToo برای بسیاری از زنان نسل زد به عنوان یک بیداری سیاسی عمیق عمل کرد و مسائل مربوط به خودمختاری بدن، برابری در محل کار و حقوق باروری را در کانون توجه قرار داد. علاوه بر این، اکنون زنان در آموزش عالی در تمام گروه‌های نژادی و قومی اصلی در ایالات متحده از مردان پیشی گرفته‌اند. از آنجایی که محیط‌های دانشگاهی و تکمیل مدارک چهار ساله به شدت با دیدگاه‌های سیاسی مترقی مرتبط است، وزن صرف جمعیتی زنان در پردیس‌های دانشگاهی به طور طبیعی شتاب تغییر آنها به سمت چپ را افزایش داده است.[3][4]

مسیر حرکت برای مردان جوان پیچیده‌تر است. در حالی که برخی فعالانه دیدگاه‌های محافظه‌کارانه را پذیرفته‌اند، محققان در مؤسسه امریکن اینترپرایز اشاره می‌کنند که روند گسترده‌تر، عدم مشارکت سیاسی است. مردان جوان به طور فزاینده‌ای از فرآیند سیاسی کناره‌گیری می‌کنند و سطوح پایین‌تری از مشارکت را در تقریباً هر موضوع مدنی مهم در مقایسه با همتایان زن خود گزارش می‌دهند. بسیاری از مردان جوان احساس می‌کنند که چارچوب‌های نهادی مدرن آنها را نادیده گرفته‌اند و احساس می‌کنند که ابتکارات تنوع فرهنگی و گفتگوهای معاصر ذاتاً آنها را حذف می‌کند یا مردانگی را به عنوان مشکلی می‌بیند که باید حل شود.[3][5][7]

این حس بیگانگی، مردان جوان را به ویژه نسبت به اکوسیستم‌های آنلاین جایگزین پذیرا کرده است. ظهور «مانوسفر» (Manosphere) – شبکه‌ای گسترده از پادکست‌ها، کانال‌های یوتیوب و انجمن‌های اینترنتی – فضایی را فراهم کرده است که اضطراب‌های مردانه را تأیید می‌کند و تعاریف سنتی و اغلب سخت‌گیرانه از مردانگی را ترویج می‌دهد. از آنجایی که الگوریتم‌های رسانه‌های اجتماعی برای به حداکثر رساندن تعامل از طریق ارائه محتوای به شدت قطبی‌شده به کاربران طراحی شده‌اند، مردان و زنان جوان اغلب به واقعیت‌های دیجیتالی کاملاً جداگانه هدایت می‌شوند. آنها ممکن است در یک کلاس درس فیزیکی کنار هم بنشینند در حالی که در جهان‌های فرهنگی کاملاً متفاوتی آنلاین زندگی می‌کنند.[7][8]

با این حال، دانشمندان علوم سیاسی هنگام تفسیر شدت این شکاف، خواستار احتیاط هستند. محققان بین «ایدئولوژی نمادین» – برچسب‌هایی که افراد انتخاب می‌کنند، مانند لیبرال یا محافظه‌کار – و «ایدئولوژی عملیاتی» که میزان احساس واقعی افراد در مورد سیاست‌های خاص را اندازه‌گیری می‌کند، تفاوت قائل می‌شوند. در حالی که شکاف در ایدئولوژی نمادین منفجر شده است، شکاف در ایدئولوژی عملیاتی به طرز شگفت‌آوری محدود باقی مانده است. هنگامی که در مورد مسائل مشخصی مانند مراقبت‌های بهداشتی، سیاست اقتصادی یا تغییرات آب و هوایی نظرسنجی می‌شوند، مردان و زنان جوان هنوز نقاط مشترک بسیار بیشتری نسبت به برچسب‌های سیاسی انتخابی خود دارند. این واگرایی به شدت ریشه در هویت و سیگنال‌دهی فرهنگی دارد تا فروپاشی کامل ارزش‌های مشترک.[6]

با وجود این همسویی سیاست‌گذاری زیربنایی، شکاف نمادین پیامدهای عمیق واقعی، به ویژه در حوزه زندگی اجتماعی و روابط دارد. ایدئولوژی سیاسی از یک موضوع ممنوعه در اولین قرار ملاقات به یک فیلتر اصلی برای سازگاری عاشقانه تبدیل شده است. جوانان به طور فزاینده‌ای برچسب‌های سیاسی را به عنوان خلاصه‌ای برای ارزش‌های اخلاقی اصلی می‌بینند، که منجر به انحلال روابط معمولی و اکراه فزاینده برای قرار گذاشتن با افرادی با ایدئولوژی مخالف می‌شود. در یک محیط به شدت قطبی‌شده، چشم‌انداز مدیریت یک رابطه با سیاست‌های متفاوت از نظر بسیاری یک بار خسته‌کننده و غیرضروری تلقی می‌شود.[8]

پیامدهای جمعیتی پایین‌دستی این گسست اجتماعی در حال حاضر قابل مشاهده است، به ویژه در کشورهایی که شکاف ایدئولوژیک در آنها گسترده‌تر است. در کره جنوبی، قطبی‌شدن شدید سیاسی بین مردان و زنان جوان همزمان با کاهش شدید نرخ ازدواج و نرخ باروری شده است که به زیر یک فرزند برای هر زن رسیده است. جمعیت‌شناسان هشدار می‌دهند که وقتی مردان و زنان جوان منافع خود را اساساً متضاد می‌بینند تا همسو، پایه‌های اساسی تشکیل خانواده شروع به فرسایش می‌کند.[3]

پرداختن به این شکاف نیازمند یک رویکرد ظریف از سوی رهبران سیاسی و نهادهای فرهنگی است. جامعه‌شناسان تأکید می‌کنند که اذعان به اضطراب‌های واقعی مردان جوان – مانند کاهش ثبت‌نام در دانشگاه و تغییر نقش‌های اقتصادی – نیازی به عقب‌نشینی از پیشرفت‌های به سختی به دست آمده زنان جوان ندارد. چالش در ایجاد چارچوب‌های فراگیری است که هدف و تعلق را برای هر دو گروه فراهم کند و تفکر بازی با حاصل جمع صفر را که در حال حاضر بر گفتمان نسلی حاکم است، از بین ببرد. تا زمانی که آن روایت‌های مشترک بازسازی نشوند، شکاف سیاسی و اجتماعی تعریف‌کننده نسل زد احتمالاً ادامه خواهد داشت.[3][7]