آیا قطب‌بندی سیاسی سرانجام نظریه رأی‌دهنده میانه را در هم شکست؟

برای دهه‌ها، قانون طلایی علوم سیاسی ساده بود: اگر می‌خواهید در انتخاباتی پیروز شوید، به سمت مرکز حرکت کنید. این منطق از نظر ریاضی اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسید و حکم می‌کرد که هر نامزد موفقی باید در نهایت حامیان حاشیه‌ای خود را رها کند تا اکثریت میانه‌رو را به دست آورد.

با این حال، با نگاهی به دموکراسی‌های مدرن، به نظر می‌رسد این قانون کاملاً شکسته شده است. نامزدها به طور فزاینده‌ای به افراط ایدئولوژیک خود توجه می‌کنند و «رأی‌دهنده میانه» مورد ستایش را از نظر سیاسی بی‌خانمان می‌گذارند. تنش آشکار است: اگر اکثر رأی‌دهندگان در میانه قرار دارند، چرا سیاستمدارانی که نماینده آن‌ها هستند، بیشتر به سمت حاشیه می‌روند؟[1]

پاسخ این نیست که سیاستمداران ناگهان فراموش کرده‌اند چگونه آرا را بشمارند، و نه صرفاً نشانه‌ای از خلوص ایدئولوژیک است. بلکه، محاسبات زیربنایی پیروزی در انتخابات به طور اساسی تغییر کرده است. مدل‌های کلاسیک نتوانستند رفتار رأی‌دهندگان مدرن را در نظر بگیرند—به ویژه این واقعیت را که رأی‌دهندگان دلزده هنگام ناامیدی فقط طرف خود را عوض نمی‌کنند؛ آن‌ها به سادگی در خانه می‌مانند.[2]

برای درک این فروپاشی، ابتدا باید پایه و اساس آن را بفهمیم. نظریه رأی‌دهنده میانه (MVT) که در دهه ۱۹۵۰ میلادی تدوین شد، فرض می‌کند که در یک سیستم اکثریتی و دوحزبی، احزاب ناگزیر به سمت مرکز ایدئولوژیک همگرا خواهند شد. دو غرفه هات‌داگ را در ساحل تصور کنید: برای به حداکثر رساندن مشتریان، هر دو در نهایت به وسط دقیق ساحل حرکت می‌کنند و کنار هم می‌نشینند تا مطمئن شوند هیچ‌کدام مزیت جغرافیایی را به دیگری واگذار نمی‌کند.[1]

این نظریه بر یک فرض حیاتی و به طور فزاینده‌ای شکننده استوار است: اینکه تضمین شده است همه افراد در ساحل یک هات‌داگ خواهند خرید. در اصطلاح سیاسی، فرض می‌کند که مشارکت رأی‌دهندگان تقریباً جهانی است، صرف نظر از اینکه نامزدهای میانه‌رو چقدر ممکن است بی‌انگیزه یا مشابه باشند. برای مدت طولانی، این مدل با موفقیت سیاست‌های میانه‌رو «راه سوم» اواخر قرن بیستم را پیش‌بینی کرد، جایی که انتخابات با جذب میانه مردد برنده می‌شد.[1]

اما علوم سیاسی مدرن یک پیچیدگی مهلک را به نظریه رأی‌دهنده میانه وارد کرده است: جریمه عدم مشارکت. مدل‌های اخیر که مکانیک قطب‌بندی را نشان می‌دهند، فاش می‌کنند که رأی‌دهندگان آستانه سخت‌گیرانه‌ای برای دلزدگی دارند. اگر نامزدی برای جذب میانه بیش از حد به سمت مرکز حرکت کند، پایگاه رأی خود او برای رأی دادن به رقیب از خط عبور نمی‌کند—بلکه به سادگی از رأی دادن به طور کلی خودداری می‌کنند.[2]

این امر یک نقطه عطف ریاضی برای کمپین‌های مدرن ایجاد می‌کند. یک نامزد باید محاسبه کند که آیا تعداد رأی‌دهندگان مرکزی که با میانه‌رو کردن موضع خود به دست می‌آورد، بیشتر از تعداد رأی‌دهندگان پایگاهی است که به دلیل بی‌تفاوتی از دست می‌دهد. در محیط‌های به شدت قطب‌بندی‌شده، جایی که پایگاه رأی بسیار فعال و مرکز اغلب بی‌تفاوت یا بدبین است، محاسبات به شدت به نفع بسیج پایگاه رأی است تا متقاعدسازی میانه.[2]

این پویایی به شدت توسط سیستم انتخابات مقدماتی (Primary) تسریع می‌شود. قبل از اینکه یک نامزد حتی بتواند تلاش کند تا رأی‌دهنده میانه عمومی را جذب کند، باید از یک انتخابات مقدماتی حزبی جان سالم به در ببرد. رأی‌دهنده میانه یک انتخابات مقدماتی بسیار نزدیک‌تر به قطب ایدئولوژیک قرار دارد تا رأی‌دهنده میانه عموم مردم. نامزدی که زودتر از موعد به سمت مرکز می‌چرخد، در معرض خطر حذف شدن قبل از شروع انتخابات عمومی قرار می‌گیرد.[6]

علاوه بر این، خود مفهوم «رأی‌دهنده میانه» متکی بر دیدگاهی تک‌بعدی از سیاست است—یک خط واحد که از چپ به راست کشیده شده است. اما موضع‌گیری ایدئولوژیک مدرن به یک چارچوب چندبعدی شکسته شده است. سیاست دیگر فقط بحثی بر سر مالیات و هزینه‌های دولتی نیست؛ بلکه شبکه‌ای پیچیده از محورهای فرهنگی، اجتماعی و نهادی است.[3]

امروز، یک رأی‌دهنده ممکن است از نظر اقتصادی چپ‌گرا باشد اما از نظر فرهنگی محافظه‌کار، یا برعکس. هنگامی که سیاست به طور همزمان بر روی چندین محور عمل می‌کند، «مرکز» ریاضی به یک شهر ارواح تبدیل می‌شود. هیچ پلتفرم سیاسی واحدی وجود ندارد که به طور کامل میانه همه ابعاد را همزمان در بر بگیرد، و اجرای نظریه کلاسیک رأی‌دهنده میانه را در یک بدنه رأی‌دهنده متلاشی‌شده از نظر هندسی ناممکن می‌سازد.[3]

تلاش برای جذب این مرکز غیرموجود اغلب منجر به چیزی می‌شود که تحلیلگران آن را «تله وضوح» می‌نامند. وقتی نامزدها سعی می‌کنند موضعی را سه‌جانبه کنند که برای میانه چندبعدی جذاب باشد، پیام‌رسانی آن‌ها مبهم، بوروکراتیک و بی‌روح می‌شود. آن‌ها در نهایت با زبانی پر از تبصره صحبت می‌کنند که با هیچ‌کس ارتباط برقرار نمی‌کند.[5]

در اقتصاد توجه مدرن، وضوح و قاطعیت به شدت پاداش داده می‌شود. نامزدی که موضعی روشن، هرچند افراطی، اتخاذ می‌کند، شور و شوق، کمک‌های مالی کوچک و پوشش رسانه‌ای ایجاد می‌کند. نامزد میانه‌رو، که در تله‌ای از مصالحه‌ها گرفتار شده و برای آزرده نکردن هیچ‌کس طراحی شده، نمی‌تواند شتاب روایی لازم برای پیروزی در انتخابات مدرن را ایجاد کند.[5]

اگر سیستم دوحزبی و «نفر اول برنده» (First-Past-the-Post) از نظر ریاضی افراط‌گرایی را تشویق می‌کند، اصلاح‌طلبان ساختاری استدلال می‌کنند که قوانین بازی باید تغییر کند. اینجاست که سیستم‌های جایگزین مانند رأی‌گیری با انتخاب رتبه‌بندی‌شده (RCV) به عنوان یک سازوکار بالقوه برای احیای انگیزه‌های نظریه رأی‌دهنده میانه وارد معادله می‌شوند.[4]

تحقیقات در مورد محدودیت‌های فلسفی نظریه رأی‌دهنده میانه نشان می‌دهد که RCV می‌تواند «پاسخگویی مشورتی» را احیا کند. با اجازه دادن به رأی‌دهندگان برای رتبه‌بندی نامزدها، RCV اثر مفسد (Spoiler Effect) را از بین می‌برد و نامزدها را مجبور می‌کند تا برای آرای انتخاب دوم و سوم رقابت کنند، به جای اینکه صرفاً به بسیج پرشورترین حامیان خود تکیه کنند.[4]

تحت سیستم RCV، جریمه عدم مشارکت کاهش می‌یابد. یک رأی‌دهنده می‌تواند با خیال راحت ابتدا از یک نامزد حاشیه‌ای حمایت کند، در حالی که همچنان رأی خود را به یک میانه‌رو در انتخاب دوم منتقل می‌کند. این امر محاسبات انتخاباتی را به طور اساسی بازسازی می‌کند و یک بار دیگر ساختن یک ائتلاف گسترده و اکثریتی را از نظر ریاضی ممکن—و اغلب ضروری—می‌سازد.[4]

نظریه رأی‌دهنده میانه لزوماً اشتباه نیست؛ بلکه قربانی شرایط تغییر یافته است. این نظریه به خوبی دنیایی از سیاست‌های تک‌موضوعی و رأی‌گیری اجباری را توصیف می‌کند. اما در یک واقعیت چندبعدی و قطب‌بندی‌شده که توجه کمیاب است و عدم مشارکت آسان، مرکز دیگر یک آهنربا نیست. بلکه طنابی باریک است که تعداد کمتری از سیاستمداران مایل به راه رفتن روی آن هستند.[1][2][3]