شرکت ژولنت ۱.۷۵ میلیارد دلار از نشنال گرید برای ساخت زیرساخت‌های برق چند گیگاواتی برای مراکز داده هوش مصنوعی جذب کرد

در حالی که رونق هوش مصنوعی با محدودیت‌های فیزیکی شبکه برق فرسوده آمریکا در تضاد است، بخش تأسیسات زیربنایی اساساً در حال بازنویسی نحوه تأمین مالی و تحویل برق است. روز چهارشنبه، نشنال گرید ونچرز (National Grid Ventures) – بازوی تجاری شرکت بزرگ برق بریتانیایی نشنال گرید پی‌ال‌سی – از سرمایه‌گذاری ۱.۷۵ میلیارد دلاری برای خرید ۳۵ درصد سهام ژولنت (Joulent)، یک شرکت نوپای زیرساخت انرژی مستقر در هیوستون، خبر داد. این معامله بزرگ نشان‌دهنده یک شرط‌بندی عظیم بر روی تولید برق اختصاصی و خارج از شبکه است که به طور خاص برای تأمین اشتهای سیری‌ناپذیر انرژی مراکز داده فوق مقیاس طراحی شده و گلوگاه‌های سنتی شرکت‌های برق را که تهدید به کند کردن مسابقه جهانی هوش مصنوعی هستند، دور می‌زند.[1][2][3]

ژولنت، که اخیراً توسط شرکت سرمایه‌گذاری Engine No. 1 با همکاری شرکت فناوری انرژی GE Vernova راه‌اندازی شده است، بر اساس یک مدل جدید عمل می‌کند که آن را تولید «Across-the-Meter» می‌نامد. ژولنت به جای سال‌ها انتظار در صف‌های اتصال سنتی شرکت‌های برق برای دریافت انرژی از شبکه عمومی، نیروگاه‌های ماژولار را مستقیماً در مجاورت بارهای صنعتی عظیم می‌سازد. این رویکرد هم‌مکان‌سازی، تولید برق با گاز طبیعی، ذخیره‌سازی باتری و کنترل‌های هوشمند پیشرفته را برای تحویل برق پایه (Baseload) ثابت و تضمین‌شده مستقیماً به پردیس‌های فناوری ادغام می‌کند. این شرکت با تولید برق دقیقاً در جایی که مصرف می‌شود، عملاً نیاز به خطوط انتقال جدید گسترده را از بین می‌برد و از بن‌بست نظارتی که پروژه‌های زیرساخت فناوری بی‌شماری را متوقف کرده است، عبور می‌کند.[3][4][7]

نقطه کانونی این شراکت جدید، پروژه کیلبی (Project Kilby) است، یک پردیس تولید برق عظیم ۲.۶۷ گیگاواتی که در حال حاضر در دشت‌های خشک غرب تگزاس در دست توسعه است. این تأسیسات که در یک سرمایه‌گذاری مشترک ۵۰/۵۰ با شرکت شورون (Chevron) ساخته می‌شود، از ابتدا برای تأمین برق یک پردیس مرکز داده گسترده که توسط مایکروسافت اداره می‌شود، طراحی شده است. این غول فناوری قبلاً خروجی این تأسیسات را تحت یک قرارداد جامع ۲۰ ساله خرید برق (PPA) تضمین کرده است، که نشان‌دهنده تلاش‌های فوق‌العاده هایپراسکیلرها برای تأمین انرژی قابل اعتماد و بلندمدت برای خوشه‌های آموزش هوش مصنوعی چند میلیارد دلاری خود است.[1][4][6]

پروژه کیلبی قبلاً تجهیزات حیاتی و ظرفیت مهندسی خود را تضمین کرده و هدف آن تحویل اولین برق به مایکروسافت تا سال ۲۰۲۸ است. GE Vernova بخش عمده‌ای از ظرفیت توربین نیروگاه را تأمین خواهد کرد که با سخت‌افزارهای تخصصی Solar Turbines، زیرمجموعه شرکت ساختمانی کاترپیلار، تکمیل می‌شود. ژولنت با تضمین زودهنگام زنجیره تأمین بسیار محدود تجهیزات سنگین الکتریکی، قصد دارد شکاف آشکار بین سرعت استقرار سریع مورد نیاز شرکت‌های نرم‌افزاری و جدول‌های زمانی بدنام کند و چند ساله توسعه زیرساخت‌های انرژی سنتی را پر کند.[1][4][5]

فوریت پشت سرمایه‌گذاری نشنال گرید ریشه در یک واقعیت اقتصادی کلان دارد: هوش مصنوعی در حال تغییر شکل بازارهای انرژی جهانی با سرعتی بی‌سابقه است. بر اساس داده‌های صنعت، تقاضای برق از مراکز داده‌ای که خدمات هوش مصنوعی مولد را تأمین می‌کنند، در سال ۲۰۲۵ به میزان ۱۷ درصد افزایش یافته است، که بسیار فراتر از رشد متوسط ۳ درصدی مشاهده شده در کل مصرف برق جهانی است. برای شرکت‌های فناوری که در حال رقابت برای ساخت نسل بعدی ابررایانه‌ها هستند، گلوگاه اصلی دیگر تأمین تراشه‌های سیلیکونی پیشرفته یا سرمایه خطرپذیر نیست، بلکه صرفاً یافتن مگاوات‌های خام مورد نیاز برای روشن کردن سرورها است.[1][3]

کریس جیمز، بنیانگذار و مدیرعامل ژولنت، گفت: «رهبری در عصر هوش مصنوعی توسط کسی تعیین خواهد شد که بتواند انرژی و محاسبات را سریع‌ترین، قابل اعتمادترین و با کمترین هزینه ارائه دهد.» جیمز تأکید کرد که ساخت تأسیسات برق مستقل و مقیاس‌پذیر به صنعت فناوری اجازه می‌دهد تا نوآوری آمریکایی را بدون تحمیل هزینه‌های سرمایه‌ای عظیم ارتقاء شبکه بر مشترکان محلی، تقویت کند. این مدل تضمین می‌کند که جوامع مسکونی با افزایش ناگهانی قبوض برق یا خطر خاموشی‌های نوبتی ناشی از ورود ناگهانی یک مرکز داده در مقیاس گیگاوات به شهرستان خود مواجه نشوند.[3][4][7]

برای نشنال گرید، تزریق ۱.۷۵ میلیارد دلار نشان‌دهنده ورود بسیار منظم به یکی از سریع‌ترین بخش‌های در حال رشد اقتصاد ایالات متحده است. زوئی یوجنوویچ، مدیر اجرایی نشنال گرید، این اقدام را به عنوان «سرمایه‌گذاری با هدایت شریک در زیرساخت‌های حیاتی قراردادی برای اقتصاد بارهای بزرگ مبتنی بر هوش مصنوعی» توصیف کرد. این شرکت برق انتظار دارد که شراکت با ژولنت جریان‌های نقدی بسیار قابل پیش‌بینی و بازدهی جذاب با ریسک تعدیل‌شده به همراه داشته باشد و پیش‌بینی می‌کند که این شرکت نوپای مستقر در تگزاس تا اوایل دهه ۲۰۳۰ با راه‌اندازی ناوگان اولیه نیروگاه‌هایش، به جریان نقدی آزاد مثبت دست یابد.[1][3]

ساختار مالی این معامله منعکس‌کننده چرخش استراتژیک گسترده‌تر نشنال گرید به سمت زیرساخت‌های با رشد بالا و غیرتنظیم‌شده است. این سرمایه‌گذاری عظیم کاملاً افزایشی بر برنامه هزینه‌های سرمایه‌ای پنج ساله موجود شرکت است – که مجموعاً حداقل ۷۰ میلیارد پوند (تقریباً ۹۰ میلیارد دلار) تا سال مالی ۲۰۳۱ است – و از طریق ظرفیت موجود در ترازنامه شرکتی آن تأمین مالی خواهد شد. انتظار می‌رود تصمیم نهایی سرمایه‌گذاری در مورد سهام ژولنت تا پایان سال ۲۰۲۶ اتخاذ شود، که نشان‌دهنده استقرار سریع سرمایه برای یک شرکت برق سنتی کندرو است.[1][2][7]

بازارهای مالی با خوش‌بینی محتاطانه به این استقرار سرمایه فراملی واکنش نشان دادند. در حالی که سهام نشنال گرید که در لندن فهرست شده است، پس از اعلام این خبر در میان فروش گسترده‌تر اوراق قرضه اروپا، ۱.۴ درصد کاهش جزئی را تجربه کرد، تحلیلگران مالی به طور کلی از منطق استراتژیک آن تمجید کردند. تحلیلگران Morningstar خاطرنشان کردند که این معامله دسترسی مستقیم و بسیار جذابی را به بازار رو به رشد مراکز داده ایالات متحده برای نشنال گرید فراهم می‌کند و با موفقیت سبد درآمدی آن را فراتر از محدودیت‌های سخت بازدهی سنتی شرکت‌های برق تنظیم‌شده، متنوع می‌سازد. این حرکت به سرمایه‌گذاران نشان می‌دهد که اپراتورهای شبکه قدیمی می‌توانند با موفقیت از مزایای انقلاب هوش مصنوعی بهره ببرند، بدون اینکه ریسک فناوری خود نرم‌افزار را متحمل شوند.[1][5]

فراتر از تزریق سرمایه فوری، این شراکت برای استفاده از تخصص عملیاتی عمیق نشنال گرید در شبکه‌های ولتاژ بالا و ادغام سیستم‌های پیچیده طراحی شده است. در حالی که تأسیسات اولیه ژولنت عمدتاً مستقل از شبکه عمومی عمل خواهند کرد، نقشه راه بلندمدت این شرکت شامل مسیری به سوی اتصال کامل به شبکه است. با گذشت زمان، این نیروگاه‌های عظیم هم‌مکان‌سازی شده می‌توانند در دوره‌های اوج تقاضای مسکونی، برق قابل صادرات را به شبکه عمومی بازگردانند و عملاً مراکز داده پرمصرف انرژی را از بدهی‌های شبکه به دارایی‌های حیاتی تثبیت‌کننده شبکه تبدیل کنند.[3][7]

معامله ژولنت بخشی از یک برنامه گسترده‌تر اتصال مراکز داده برای نشنال گرید است که پیش‌بینی می‌کند بیش از ۱۰ گیگاوات تقاضای جدید را در سراسر ایالات متحده و بریتانیا طی پنج سال آینده متصل کند. با شتاب گرفتن مسابقه تسلیحاتی هوش مصنوعی، مدل سنتی شرکت‌های برق به سرعت در حال تکامل برای پاسخگویی به این لحظه است. شراکت‌هایی مانند آنچه بین نشنال گرید، ژولنت، شورون و مایکروسافت وجود دارد، نشان می‌دهد که آینده زیرساخت‌های فناوری جهانی نیازمند همکاری بی‌سابقه و چند میلیارد دلاری بین سیلیکون ولی، تولیدکنندگان انرژی قدیمی و اپراتورهای شبکه بین‌المللی خواهد بود.[1][3][6]