رکوردشکنی تاریخی آلیسون دوس سانتوس و ماسای راسل در لیگ الماس زوریخ

استادیوم لتزیگروند (Letzigrund) در زوریخ، زمین مقدسی برای دوومیدانی جهانی محسوب می‌شود، اما آنچه در ۲۷ آگوست رخ داد، به عنوان یکی از هیجان‌انگیزترین شب‌های تاریخ این ورزش حک خواهد شد. در یک بازه ۴۰ دقیقه‌ای نفس‌گیر در مسابقات لیگ الماس ولت‌کلاسه، دو مورد از دشوارترین موانع در دوی سرعت بامانع کاملاً درهم شکسته شدند. جو ورزشگاه الکتریکی بود، شرایط عالی بود و ورزشکاران نمایشی از سرعت انسانی و دقت فنی ارائه دادند که تماشاگران سوئیسی را در بهت فرو برد. این آخرین مرحله فصل عادی پیش از فینال لیگ الماس در بروکسل بود و این فشار مستقیماً به سرعت تاریخی در پیست تبدیل شد.[1]

ابتدا، آلیسون دوس سانتوس، پدیده برزیلی، برای دوی ۴۰۰ متر بامانع مردان در خط شروع قرار گرفت. دوس سانتوس که در خط شش بود، سرسخت‌ترین رقیب خود، کارستن وارهولم، قهرمان المپیک نروژ، را دقیقاً در خط هفت در کنار خود داشت. دوس سانتوس به رکورد جهانی ۴۵٫۹۴ ثانیه که وارهولم در المپیک توکیو ۲۰۲۱ ثبت کرده بود، چشم دوخته بود؛ رکوردی که بسیاری از تحلیلگران معتقد بودند ممکن است تا یک دهه دست‌نخورده باقی بماند. اما دوس سانتوس در طول فصل نشانه‌هایی از آمادگی خود داده بود. تنها چند روز قبل در لیگ الماس سیلسیا، او با وجود اعتراف به اینکه کل مسابقه را با پای اشتباه رهبری دویده، زمان ۴۶٫۴۳ ثانیه را ثبت کرد که بهترین زمان فصل بود.[1][2]

در زوریخ، دوس سانتوس نه تنها رکورد وارهولم را به چالش کشید، بلکه به طور سیستماتیک آن را از بین برد. دونده برزیلی تا نیمه راه، اختلاف خطوط را با وارهولم جبران کرد و با الگوی گام‌برداری بی‌نقص و بی‌امان، به پیچ حمله کرد. دوس سانتوس با عبور روان و بی‌نظیر از موانع پایانی، ساعت را روی زمان خیره‌کننده ۴۵٫۸۰ ثانیه متوقف کرد و به اولین انسانی تبدیل شد که از مرز ۴۶ ثانیه عبور می‌کند. وارهولم با زمان ۴۶٫۶۹ ثانیه، که در هر مسابقه دیگری تقریباً برنده می‌شد، با فاصله زیادی دوم شد، در حالی که ازکیل ناتانیل از نیجریه با ۴۷٫۵۰ ثانیه جایگاه سوم را کسب کرد. دوس سانتوس پس از مسابقه گفت: «جمعیت و انرژی عالی بودند. این شب برای من و برای همه کسانی که برای تماشا آمده بودند و همه کسانی که از خانه تماشا می‌کردند، شگفت‌انگیز بود. امیدوارم برزیل تماشای مسابقه را متوقف کرده باشد.» قهرمان جهان ۲۰۲۲ بالاخره جایزه نهایی رشته خود را به دست آورد.[1][2]

استادیوم هنوز از شاهکار دونده برزیلی در حال هیجان بود که کمتر از ۴۰ دقیقه بعد، دوندگان ۱۰۰ متر بامانع زنان وارد پیست شدند. ماسای راسل، قهرمان المپیک آمریکا، که فصل ۲۰۲۶ را با ۱۱ پیروزی متوالی بدون شکست پشت سر گذاشته بود، شانس اصلی پیروزی بود. با این حال، شرایط جوی – بدون حرکت باد، با سرعت ۰٫۰ متر بر ثانیه – ثبت رکورد جهانی را بسیار دشوار می‌کرد. دوندگان سرعت بامانع معمولاً برای رسیدن به رکورد، به باد قانونی موافق نزدیک به ۲٫۰ متر بر ثانیه نیاز دارند. با این حال، راسل از انرژی جمعیت و زمان‌های خیره‌کننده‌ای که قبلاً در مسیر مستقیم لتزیگروند ثبت شده بود، نیرو می‌گرفت.[3]

راسل با عملکردی کاملاً بی‌نقص از نظر فنی، شب بدون باد را به چالش کشید. او با انفجار از خط شروع، کنترل مسابقه را تا مانع سوم به دست گرفت و یک مسابقه بی‌عیب و نقص را اجرا کرد تا با زمان ۱۲٫۰۹ ثانیه از خط پایان عبور کند. این زمان، سه صدم ثانیه از رکورد جهانی ۱۲٫۱۲ ثانیه که توبی آموسان نیجریه‌ای در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۲ در یوجین ثبت کرده بود، بهتر بود. خود آموسان در خط کناری بود و راسل را تا خط پایان تحت فشار قرار داد و با بهترین زمان فصل خود یعنی ۱۲٫۲۳ ثانیه دوم شد. نادین ویسِر، دونده هلندی، با ۱۲٫۳۴ ثانیه جایگاه سوم را کسب کرد. پیروزی راسل او را به اولین دونده زن بامانع از سال ۱۹۸۸ تبدیل کرد که همزمان مدال طلای المپیک و رکورد جهانی را در اختیار دارد.

واکنش راسل در منطقه مختلط (Mixed Zone) عظمت لحظه را نشان داد. این ورزشکار ۲۶ ساله پس از دور افتخار به خبرنگاران گفت: «هنوز در حال پردازش آن هستم. من دنبال این رکورد بودم و دنیا درباره‌اش صحبت می‌کرد، بنابراین اینکه بالاخره انجامش دادم، مثل این است که، خب، می‌توانم کمی نفس بکشم.» او اشاره کرد که عملکرد دوس سانتوس زمینه را برای دویدن تاریخی خودش فراهم کرده بود. «شنیدم که آلیسون وقتی من در پشت صحنه بودم، رکورد را شکست. دیدم که ژولین [آلفرد] ۱۰٫۷۰ دوید. پیست داغ است، هوا عالی است، بنابراین این فقط یک دستورالعمل برای موفقیت است.»[3]

آنچه بیش از همه راسل را تحت تأثیر قرار داد، نبود کمک باد بود، که بلافاصله بحث‌ها را در مورد مانع افسانه‌ای زیر ۱۲ ثانیه برانگیخت. او مشاهده کرد: «عجیب است زیرا مسابقه اصلاً باد نداشت. اگر بادی با سرعت ۱٫۹ متر بر ثانیه پشت سرمان بود، می‌توانست یک مسابقه زیر ۱۲ ثانیه باشد. من فکر می‌کنم این امکان‌پذیر است. من حتی دوست ندارم عددی را برای آنچه که معتقدم توانایی انجامش را دارم، تعیین کنم. وقتی برای خودمان زمان تعیین می‌کنیم، خودمان را محدود می‌کنیم.» اعتماد به نفس او شایسته است؛ او اوایل این فصل، ۱۲٫۱۴ ثانیه را در شیامن دویده بود که نشان‌دهنده ثبات او در اوج سرعت انسانی است.

این دو رکورد جهانی، بر مسابقاتی سایه افکندند که در سایر رشته‌ها نیز عمق تاریخی ایجاد کرده بود. در ۸۰۰ متر زنان، ستاره سوئیسی، آدری وِرو، با ثبت زمان ۱:۵۳٫۷۰، جمعیت میزبان را به وجد آورد. این زمان خیره‌کننده، رکورد جدید لیگ الماس، رکورد مسابقات و رکورد ملی سوئیس را ثبت کرد و چالش شدید فمکه برودرز-بول از هلند را که رکورد ملی ۱:۵۴٫۷۱ را ثبت کرد، دفع کرد. رویدادهای نیمه‌استقامت با آتش‌بازی در ۱۵۰۰ متر مردان ادامه یافت، جایی که کول هاکر، قهرمان المپیک آمریکا، بار دیگر تسلط تاکتیکی خود را ثابت کرد.[2][4]

هاکر با زمان ۳:۳۱٫۷۱ در ۱۵۰۰ متر، از یک میدان پر از ستاره پیشی گرفت و یک ضربه نهایی کاملاً به موقع را در مسیر مستقیم پایانی اجرا کرد. فانوئل کوئچ، جوان کنیایی، با ۳:۳۱٫۸۴ درست پشت سر او بود، در حالی که یاکوب اینگبریگتسن، ستاره نروژی، که در طول فصل با هاکر رقابت کرده بود، با ۳:۳۲٫۱۶ پنجم شد. در پرتاب‌ها و پرش‌ها، میلتیادیس تنتوگلو از یونان با پرش ۸٫۴۵ متری، در یک رقابت عالی پرش طول مردان پیروز شد و با اختلاف کمی از تاجای گیل جامائیکایی (۸٫۴۳ متر) پیشی گرفت. رومش تارانگا پاتیراگه از سریلانکا با پرتاب عظیم ۹۲٫۰۷ متری، برنده پرتاب نیزه شد و شبی از عملکردهای نخبه در رشته‌های میدانی را به پایان رساند.[2][4]

اما در نهایت، این شب کاملاً متعلق به دوندگان بامانع بود. دوس سانتوس و راسل فقط در مسابقات خود پیروز نشدند؛ آنها اساساً پارامترهای آنچه در رشته‌هایشان ممکن تلقی می‌شود را تغییر دادند. در حالی که دنیای دوومیدانی توجه خود را به فینال لیگ الماس در بروکسل در ۴ و ۵ سپتامبر معطوف می‌کند، بزرگترین ستارگان این ورزش ثابت کرده‌اند که دقیقاً در زمان مناسب به اوج آمادگی رسیده‌اند. برای طرفداران داخل لتزیگروند و کسانی که در سراسر جهان تماشا می‌کردند، ولت‌کلاسه زوریخ ۲۰۲۶ به عنوان شبی که موانع بازتعریف شدند، در یادها خواهد ماند.[1]