انریک ماس با پیروزی در مرحله ۹ در آلتو د آیتانا، صدرنشینی خود در ووئلتا اسپانیا را تثبیت کرد

پادشاه رفت، اما ووئلتا اسپانیا حاکم جدید خود را پیدا کرد. تنها بیست و چهار ساعت پس از خروج شوکه‌کننده تادِی پوگاچار، بخت اول قهرمانی، به دلیل تصادف، انریک ماس نپذیرفت که صرفاً پیراهن قرمز رهبری را به ارث ببرد. در عوض، کاپیتان تیم موویستار بیرون رفت و آن را به دست آورد؛ او با یک نمایش قدرت عظیم در شیب‌های وحشیانه آلتو د آیتانا، مرحله ۹ را فتح کرد. این یک رکاب‌زنی با اقتدار محض بود که هرگونه تردید درباره توانایی او برای تحمل فشار عظیم رهبری بزرگترین مسابقه کشورش را از بین برد. ماس با جا گذاشتن بزرگترین رقبای باقی‌مانده و پیروزی در یک رقابت سرعتی برای اولین بار در سال‌های اخیر در یک مرحله گرند تور، ثابت کرد که او فقط یک جایگزین در صدر رده‌بندی کلی نیست—بلکه رکابزن اصلی است که باید شکست داده شود.[1][2][7]

پیش از آزمون طاقت‌فرسای ۱۸۷.۴ کیلومتری روز یکشنبه در کوهستان‌های کاستا بلانکا، سطح رقابت بسیار بالا بود. این مرحله با بیش از ۵,۱۰۰ متر افزایش ارتفاع عمودی که در شش سربالایی رده‌بندی شده و طاقت‌فرسا پخش شده بود، بدون شک سخت‌ترین مرحله مسابقه تا به امروز بود. بدون حضور تیم امارات UAE پوگاچار که شرایط مسابقه را دیکته می‌کرد، بقیه گروه فرصتی نادر برای بازنویسی سناریو احساس کردند. این خلأ قدرت منجر به نبردی دیوانه‌وار و پرسرعت برای تشکیل گروه فرار اولیه شد، در حالی که رکابزنان برای هر سانتی‌متر از مسیر می‌جنگیدند، پیش از آنکه مدعیان رده‌بندی کلی سرانجام در سربالایی ۲۲ کیلومتری و فرساینده نهایی به سمت قله آلتو د آیتانا، مرکز توجه قرار گیرند.[1][2][6]

در حالی که بقایای گروه فرار اولیه سرانجام بلعیده شدند، تیم دکاتلون سی‌ام‌ای سی‌جی‌ام به جلو آمد و در دامنه‌های پایین آیتانا سرعت سرسام‌آوری ایجاد کرد. تیم فرانسوی کاملاً متعهد بود که رهبر اتریشی خود، فلیکس گال، را به پیراهن قرمز برساند و برای منزوی کردن سایر مدعیان، از تمام توان رکابزنان کمکی خود استفاده کرد. گال سرانجام حمله خود را آغاز کرد و از هفت کیلومتری خط پایان بارها و بارها حمله کرد تا به شکلی ناامیدانه گروه را متلاشی کند. با این حال، با وجود حملات بی‌امانش، رکابزن اتریشی نتوانست گروه نخبه رده‌بندی کلی شامل ماس، پریموش روگلیچ از تیم ردبول-بورا-هانسگروهه، و ستاره در حال ظهور بریتانیایی، اسکار آنلی از نت‌کامپانی اینئوس، را از خود دور کند و صحنه را برای یک رویارویی نهایی دراماتیک آماده ساخت.[1][4][5]

سپس، در حالی که دقیقاً ۳.۲ کیلومتر به پایان سربالایی طاقت‌فرسا باقی مانده بود، ماس تصمیم گرفت که دیگر از این نبرد تاکتیکی سایه به سایه خسته شده است. رکابزن اسپانیایی روی پدال‌ها ایستاد و یک شتاب‌گیری ویرانگر و نشسته را آزاد کرد که بلافاصله اراده روگلیچ و گال را در هم شکست. این حرکتی از قدرت محض و بی‌نقص بود که گروه پیشتاز را تکه‌تکه کرد. تنها اسکار آنلی، کوهنورد جوان بریتانیایی، پاهای و ریه‌های لازم را داشت تا این جهش انفجاری پیراهن قرمز را دنبال کند. این رکابزن ۲۱ ساله بلافاصله خطر را تشخیص داد و با عجله فاصله را پوشاند و به چرخ عقب ماس چسبید، در حالی که این دو رکابزن به سرعت از بقیه مدعیان متلاشی شده رده‌بندی کلی فاصله گرفتند.[1][2][4]

این دو نفر پیشتاز جدید برای مدت کوتاهی با هم کار کردند و برای افزایش اختلاف خود با تعقیب‌کنندگان، نوبت به نوبت پیش می‌رفتند، پیش از آنکه ماس در کیلومتر پایانی محکم کنترل سرعت را در دست بگیرد. با نزدیک شدن به خط پایان، بازی‌های تاکتیکی شروع شد، اما رکابزن اسپانیایی هرگز مضطرب به نظر نرسید. در رقابت سرعتی دو نفره به سمت خط پایان، ماس به سادگی بیش از حد قوی بود و با یک ضربه نهایی به موقع، آنلی را پشت سر گذاشت تا اولین پیروزی مرحله‌ای گرند تور خود را در سال‌های اخیر به دست آورد. پشت سر آن‌ها، خسارت قابل توجه بود. روگلیچ که به وضوح خسته بود، ۱۲ ثانیه دیرتر از خط گذشت تا مقام سوم را نجات دهد، در حالی که گال، که تاوان حملات اولیه خود را می‌داد، عقب افتاد و با ۱۸ ثانیه تأخیر چهارم شد.[1][3][6]

ماس که پس از نفس‌گیری با مطبوعات صحبت می‌کرد، هیجان خود را به سختی کنترل می‌کرد. او با شوخی گفت: «حالا تادِی را درک می‌کنم. این پیراهن به شما بال می‌دهد»، و به نیروی جادویی اشاره کرد که اغلب با پوشیدن رنگ‌های رهبر مسابقه همراه است. او به سرعت از هم‌تیمی‌هایش در موویستار برای کنترل بی‌نقصشان در طول یک روز فوق‌العاده پر هرج و مرج و طاقت‌فرسا تمجید کرد. تیم اسپانیایی تحت فشار عظیم آرامش خود را حفظ کرد و رهبر خود را تا سربالایی نهایی به خوبی محافظت نمود. برای ماس، که اغلب در کشورش هدف انتقادات شدید رسانه‌ای بوده است، کسب پیروزی در قله کوه در حالی که پیراهن قرمز را بر تن دارد، به عنوان یک «احساس بسیار بسیار خاص» توصیف شد که ماه‌ها آماده‌سازی سخت را تأیید می‌کند.[1][3][5]

برای آنلی، مقام دوم نزدیک، تأیید بزرگی بر اعتبار رو به رشد او در رده‌بندی کلی بود. پس از مبارزه با یک بیماری ناتوان‌کننده در اوایل هفته افتتاحیه که تهدید می‌کرد کل مسابقه او را از مسیر خارج کند، رکابزن نت‌کامپانی اینئوس تأیید کرد که سرانجام به بهترین فرم خود بازگشته است. آنلی در قله به خبرنگاران اعتراف کرد: «امروز احساس خوبی داشتم و خوب بود که در جلو مسابقه می‌دادم. من کمی با او همکاری کردم، اما او قوی‌تر بود، بنابراین مجبور شدم روی چرخ او بنشینم.» این جوان بریتانیایی به وضوح اعلام کرد که فقط برای شکار مرحله‌ها اینجا نیست و جسورانه اظهار داشت که هدف او اکنون محکم کردن جایگاهی در سکوی نهایی کلی در مادرید است.[3][4]

با ورود گروه خسته رکابزنان به اولین روز استراحت رسمی مسابقه، تصویر کلی رده‌بندی عمومی به طرز چشمگیری تغییر کرده است. به لطف پیروزی مرحله‌ای و پاداش‌های زمانی همراه آن، ماس اکنون ۱ دقیقه و ۱۸ ثانیه برتری قاطع نسبت به روگلیچ دارد و قهرمان سه‌باره ووئلتا را کاملاً در موقعیت دفاعی قرار داده است. گال همچنان در تعقیب است و با ۱ دقیقه و ۳۹ ثانیه اختلاف در جایگاه سوم قرار دارد. در همین حال، رکاب‌زنی درخشان آنلی در آیتانا، او را در جدول رده‌بندی به رتبه چهارم کلی رساند. اگرچه او ۲ دقیقه و ۲۰ ثانیه پشت سر ماس قرار دارد، اما رکابزن بریتانیایی اکنون در فاصله قابل دسترس از سکو قرار گرفته و تنها ۴۱ ثانیه با گال فاصله دارد، در حالی که مراحل کوهستانی وحشیانه زیادی هنوز در پیش است.[4][6]

مسیر ماس به سوی این لحظه پیروزمندانه هرگز ساده نبوده است؛ این مسیر با مجموعه‌ای از ناکامی‌های نزدیک و فشار عظیم و خفه‌کننده حمل امیدهای گرند تور اسپانیا بر دوش او برای تقریباً یک دهه، مشخص شده است. اما در دامنه‌های آفتاب‌زده آلتو د آیتانا، این رکابزن ۲۹ ساله کاملاً بدون بار تاریخ یا انتظارات به نظر می‌رسید. او با وضوح تاکتیکی و برتری فیزیکی رکاب زد که سال‌ها از او ندیده بودیم. در حالی که گروه رکابزنان قبل از از سرگیری مسابقه نفسی تازه می‌کنند، یک چیز کاملاً واضح است: ووئلتا اسپانیای ۲۰۲۶ اکنون مسابقه‌ای است که انریک ماس باید آن را از دست بدهد، و بقیه مدعیان دقیقاً می‌دانند که با چه سطحی از مبارزه روبرو هستند.[2][5][7]