آیا ذخیره استراتژیک بیت‌کوین آمریکا، ملی‌سازی خاموش سیاست پولی رمزارزهاست؟

برای هر کسی که دارایی‌های دیجیتال دارد یا تحولات مالی جهانی را دنبال می‌کند، خطرات ذخیره استراتژیک بیت‌کوین پیشنهادی آمریکا به طور اساسی اشتباه درک شده است. بحث‌ها عمدتاً بر تأثیر قیمتی ورود یک خریدار بزرگ جدید به بازار متمرکز شده‌اند. اما پیامد واقعی، ساختاری است. اگر ایالات متحده استراتژی خرید پیشنهادی خود را اجرا کند، صرفاً در بازار رمزارزها مشارکت نخواهد کرد—بلکه سیاست پولی شبکه را به آرامی ملی خواهد کرد.[6]

مکانیسم این تغییر در ریاضیات کدگذاری شده خود بلاک‌چین نهفته است. قانون مدرن‌سازی ذخایر آمریکا (ARMA)، که بر اساس قانون قبلی بیت‌کوین (BITCOIN Act) بنا شده، پیشنهاد می‌کند که وزارت خزانه‌داری آمریکا طی یک دوره پنج ساله، یک میلیون بیت‌کوین را خریداری کند. این به معنای هدف خرید سالانه ۲۰۰,۰۰۰ بیت‌کوین است. در ظاهر، این اقدام به عنوان تنوع‌بخشی استراتژیک، شبیه به نگهداری گواهی‌های طلا یا ذخایر ارزی خارجی، معرفی می‌شود.[1]

با این حال، مقایسه این هدف با نرخ تولید واقعی شبکه، یک واقعیت ریاضی تلخ را آشکار می‌کند. پس از رویداد هاوینگ ۲۰۲۴، یارانه بلاک به ۳.۱۲۵ بیت‌کوین کاهش یافت. با میانگین ۱۴۴ بلاک در روز، صنعت استخراج جهانی اکنون تقریباً ۱۶۴,۲۵۰ بیت‌کوین جدید در سال تولید می‌کند. این بدان معناست که نرخ خرید پیشنهادی آمریکا بیش از ۲۰ درصد از کل انتشار جهانی شبکه فراتر می‌رود.[2][6]

با جذب بیش از ۱۰۰ درصد از کل عرضه جدید ضرب شده برای پنج سال متوالی، دولت آمریکا عملاً مکانیسم انتشار پروتکل را در اختیار خواهد گرفت. هر ساتوشی که در سطح جهان استخراج می‌شود—چه در تگزاس، چه در ایسلند یا بوتان—از نظر ریاضی، مستقیماً به خزانه‌های وزارت خزانه‌داری آمریکا سرازیر خواهد شد. سیاست پولی غیرمتمرکزی که توسط ساتوشی ناکاموتو طراحی شده بود، به یک خط لوله مستقیم برای دولت آمریکا تبدیل خواهد شد.[6]

این پویایی، قیمت‌گذاری مجدد ریشه‌ای دارایی را برای هر شرکت‌کننده دیگری تحمیل می‌کند. اگر آمریکا تمام عرضه جدید را جذب کند، تمام تقاضای جهانی دیگر—از سرمایه‌گذاران خرد، خزانه‌داری شرکت‌ها و صندوق‌های ثروت حاکمیتی رقیب—باید صرفاً از عرضه موجود در گردش تأمین شود. این امر یک فشار ساختاری بر عرضه ایجاد می‌کند که مشخصات نقدینگی دارایی را به طور اساسی تغییر می‌دهد.[4][5]

ما در حال حاضر شاهد مراحل اولیه این تخلیه نقدینگی هستیم. انباشت نهادی شتاب گرفته است، به طوری که خریداران شرکتی و مدیران دارایی صدها هزار سکه را از صرافی‌های عمومی خارج کرده و به ذخیره‌سازی سرد منتقل می‌کنند. موجودی صرافی‌ها به پایین‌ترین سطح چند ساله سقوط کرده است، که نشان می‌دهد بازیگران اصلی با این دارایی به عنوان یک ذخیره کلان کمیاب رفتار می‌کنند تا یک ابزار معاملاتی.[5]

تئوری بازی‌های ژئوپلیتیکی پیرامون این تغییر نیز به همان اندازه عمیق است. ایالات متحده در خلاء عمل نمی‌کند. گزارش‌ها حاکی از آن است که صندوق‌های ثروت حاکمیتی در مناطقی مانند امارات متحده عربی، انباشت بیت‌کوین اسپات را به صورت مرحله‌ای و آرام آغاز کرده‌اند. اگر آمریکا رسماً یک ذخیره استراتژیک را تدوین کند، این امر پوشش نظارتی نهایی را برای سایر کشورها فراهم می‌کند تا به طور تهاجمی ذخایر خود را گسترش دهند و یک مسابقه تسلیحاتی حاکمیتی برای یک دارایی با سقف ریاضی مشخص را آغاز کنند.[3][4]

با این حال، این پذیرش تهاجمی دولتی یک پارادوکس برای اکوسیستم رمزارز ایجاد می‌کند. بیت‌کوین به صراحت مهندسی شده بود تا جایگزینی بدون نیاز به مجوز و غیرمتمرکز برای ارزهای فیات تحت کنترل دولت باشد. موفقیت نهایی آن—تبدیل شدن به یک دارایی ذخیره شناخته شده که توسط قدرتمندترین دولت‌های جهان نگهداری می‌شود—تهدید می‌کند که آن روحیه اصلی سایفرپانک را از آن سلب کند. هنگامی که یک دولت واحد پنج درصد از کل عرضه را در اختیار دارد و تمام عرضه جدید را جذب می‌کند، غیرمتمرکزسازی شبکه تا حد زیادی نظری باقی می‌ماند.[4][6]

همچنین خطرات اجرایی قابل توجهی برای پیشنهاد آمریکا وجود دارد. یک برنامه خرید ثابت ۲۰۰,۰۰۰ بیت‌کوین در سال از سوی یک خریدار حاکمیتی واحد و شفاف، فشار تقاضای عظیمی را ایجاد می‌کند. با تشدید فشار عرضه، قیمت دارایی احتمالاً به صورت تصاعدی افزایش می‌یابد، که اجرای سال‌های بعدی برنامه خرید را از نظر مالی دلهره‌آور، اگر نگوییم غیرممکن، بدون فشار شدید بودجه‌ای می‌سازد.[1][6]

در نهایت، بحث بر سر ذخیره استراتژیک بیت‌کوین فقط در مورد این نیست که آیا آمریکا باید دارایی‌های دیجیتال داشته باشد یا خیر. این سوال مطرح است که آیا یک پروتکل غیرمتمرکز می‌تواند از موفقیت خود جان سالم به در ببرد. اگر این قانون تصویب شود، دوران بیت‌کوین به عنوان یک آزمایش پولی مستقل و ضد فرهنگی رسماً به پایان می‌رسد و جای خود را به دورانی می‌دهد که در آن، بیت‌کوین به عنوان جدیدترین و شاید بی‌ثبات‌ترین ابزار قدرت مالی حاکمیتی عمل می‌کند.[6]