بوسنی، چک، سوئد و ترکیه آخرین سهمیه‌های اروپایی جام جهانی ۲۰۲۶ را کسب کردند

مسیر جام جهانی ۲۰۲۶ در سراسر اروپا به اوج هیجان خود رسید، زیرا پلی‌آف‌های نهایی انتخابی یوفا به پایان رسیدند و شبی از پیروزی‌های تاریخی و موفقیت‌های نسلی را رقم زدند. در مجموعه‌ای از مسابقات حساس و حذفی، چهار کشور — بوسنی و هرزگوین، چک، سوئد و ترکیه — جواز حضور در تورنمنت ۴۸ تیمی گسترش‌یافته در آمریکای شمالی را به دست آوردند. این مجموعه مسابقات دراماتیک، تمام عناصری را که فوتبال بین‌المللی را جذاب می‌کند، در خود داشت: گل‌های تساوی دیرهنگام، ضربات پنالتی پرفشار، و تحقق رؤیاهای دیرینه برای بازیکنان و هواداران.[1]

در حالی که این شب در سطح جهانی به دلیل حذف شوکه‌کننده ایتالیای چهار بار قهرمان به یاد خواهد ماند، داستان واقعی متعلق به ملت‌های مقاومی است که لحظه خود را در بزرگترین صحنه فوتبال غنیمت شمردند. برای این چهار تیم صعودکننده، این پیروزی‌ها اوج سال‌ها بازسازی، انضباط تاکتیکی و اعتقاد تزلزل‌ناپذیر به شایستگی حضور در میان نخبگان جهان است. فرمت گسترش‌یافته تورنمنت وعده داده بود که درها را به روی قدرت‌های نوظهور و بازگشته فوتبال باز کند، و پلی‌آف‌های اروپا دقیقاً همین کار را انجام داد و به دهه‌ها انتظار هوادارانی که تشنه افتخار جام جهانی بودند، پایان داد.[1][5]

شگفت‌انگیزترین نتیجه شب در زنیتسا رقم خورد، جایی که بوسنی و هرزگوین یک پیروزی بزرگ و غیرمنتظره را مقابل ایتالیا مهندسی کرد. تیم بوسنی که به عنوان یک بازنده مطلق در برابر تیمی پر از استعدادهای درجه یک اروپایی وارد میدان شده بود، به هواداران پرشور خانگی و ساختار دفاعی بسیار سازمان‌یافته خود تکیه کرد. جو داخل ورزشگاه الکتریکی بود و مزیت قلعه‌مانندی را فراهم می‌کرد که میزبانان در دقایق ابتدایی که بازی در آستانه از دست رفتن بود، به آن تکیه کردند.[1][4]

ایتالیا در ابتدا به نظر می‌رسید که آماده است تا از یک فاجعه دیگر در مرحله انتخابی جلوگیری کند و در دقیقه ۱۵ توسط مویز کین، مهاجم خود، با یک ضربه دقیق پیش افتاد. با این حال، چهره بازی در اواخر نیمه اول به طور چشمگیری تغییر کرد، زمانی که آلساندرو باستونی، مدافع ایتالیا، کارت قرمز گرفت و تیم میهمان را ده نفره کرد. بوسنی و هرزگوین که بوی فرصت را حس کرده بود، پرس شدید خود را افزایش داد و آتزوری را مجبور کرد تا برای باقیمانده مسابقه در یک وضعیت دفاعی عقب‌نشینی‌شده و ناامیدانه قرار گیرد.[4]

فشار بی‌امان بوسنی سرانجام در دقیقه ۷۹ مقاومت ایتالیا را در هم شکست. هریس تاباکوویچ، بازیکن تعویضی، فضایی را در محوطه جریمه پیدا کرد و یک گل تساوی‌بخش دقیق را از کنار جانلوئیجی دوناروما عبور داد و هواداران میزبان را به جنون کشاند. این گل بازی را به وقت اضافه کشاند، جایی که تیم خسته و کم‌توان ایتالیا موفق شد مقاومت کند و در نهایت این رویارویی پرمخاطره را به ضربات پنالتی فرستاد.[1]

در ضربات پنالتی تعیین‌کننده، بازیکنان بوسنی تحت فشار غیرقابل تصور، آرامش قابل توجهی از خود نشان دادند. در حالی که دوناروما، که معمولاً متخصص پنالتی است، نتوانست هیچ ضربه‌ای را مهار کند، ایتالیا دو ضربه حیاتی را از دست داد. اسمیر بایراکتارویچ جلو آمد تا آخرین پنالتی را به گل تبدیل کند و پیروزی ۴ بر ۱ در ضربات پنالتی را قطعی سازد و دومین حضور بوسنی و هرزگوین در جام جهانی را تضمین کند؛ اولین حضور آن‌ها پس از اولین حضور مستقلشان در سال ۲۰۱۴.[1][4]

در جای دیگر، یک ملت کامل غرق در جشن شد، زیرا ترکیه با یک پیروزی سخت ۱ بر ۰ مقابل کوزوو، بازگشت طولانی‌مدت خود به جام جهانی را تضمین کرد. برای کشوری که شیفته فوتبال است و تیم ملی خود را از زمان صعود افسانه‌ای به نیمه‌نهایی در سال ۲۰۰۲ در صحنه جهانی ندیده بود، این پیروزی مانند بیرون راندن شبح ۲۴ ساله ناکامی بود. تیم ترکیه تحت هدایت وینچنزو مونتلا، با ترکیبی از بلوغ تاکتیکی و شور و اشتیاق فراوان بازی کرد.[1][2]

لحظه سرنوشت‌ساز در دقیقه ۵۳ به لطف کرم آکتورکوغلو فرا رسید، که از یک پاس عمقی با وزن دقیق استفاده کرد تا گل پیروزی را به گوشه پایین دروازه بفرستد. ترکیه بر مالکیت توپ مسلط بود و ریتم بازی را دیکته می‌کرد و در دقایق پایانی بازی را به طرز ماهرانه‌ای مدیریت کرد تا هیچ فرصت تساوی واضحی به کوزوو ندهد. سوت پایان بازی جشن‌های دیوانه‌واری را در ورزشگاه و خیابان‌های استانبول برانگیخت و طلوع عصر جدیدی برای فوتبال ترکیه را رقم زد.[1][2]

در یک رویارویی جذاب دیگر، چک با نشان دادن قدرت ذهنی فوق‌العاده، بر دانمارک غلبه کرد؛ مسابقه‌ای که لحظه به لحظه تغییر جهت می‌داد. دو طرف در یک تساوی هیجان‌انگیز ۲-۲ به تبادل حملات پرداختند، به طوری که دانمارکی‌ها بارها از عقب‌ماندگی بازگشتند تا امیدهای خود برای صعود را زنده نگه دارند. با این حال، تیم چک تسلیم نشد و برای مقابله با حملات دیرهنگام دانمارک، به خط میانی ساختاریافته و برتری فیزیکی خود تکیه کرد.[1]

در نهایت، بازی به ضربات پنالتی کشیده شد تا دو تیم برابر از هم جدا شوند. بازیکنان چک از نقطه پنالتی بی‌نقص عمل کردند و ضربات خود را با دقت بالا به گل تبدیل کردند تا پیروزی ۳ بر ۱ در ضربات پنالتی را تضمین کنند. این پیروزی به ۲۰ سال دوری سخت چک‌ها از جام جهانی پایان داد؛ آن‌ها آخرین بار در سال ۲۰۰۶ در این تورنمنت حضور داشتند و این موفقیت، سرمایه‌گذاری بلندمدت آن‌ها در برنامه‌های توسعه جوانان داخلی را تأیید می‌کند.[1][3]

در تکمیل این چهار تیم صعودکننده، سوئد در یک نبرد پرهیجان و پایاپای با لهستان درگیر شد که به نظر می‌رسید محکوم به وقت اضافه است. تیم اسکاندیناوی دو بار پیش افتاد، اما هر بار تیم مقاوم لهستان موفق شد به بازی بازگردد. ماهیت باز و تهاجمی بازی، یک نمایش جذاب برای تماشاگران بی‌طرف ایجاد کرد، اما با نزدیک شدن عقربه‌ها به دقیقه ۹۰، اعصاب هواداران هر دو تیم را فرسوده کرد.[1]

لحظه موعود فرا رسید و قهرمان ظهور کرد: ویکتور گیوکرس، مهاجم سوئد، به عنوان قهرمان ظاهر شد و با حضور به موقع در محوطه جریمه، گل پیروزی‌بخش دراماتیک دیرهنگام را به ثمر رساند. این پیروزی ۳ بر ۲، عمق تهاجمی و انعطاف‌پذیری سوئد را به نمایش گذاشت و بازگشت آن‌ها به جام جهانی را پس از غیبت در دوره ۲۰۲۲ تضمین کرد. ضربه تعیین‌کننده گیوکرس، جایگاه او را به عنوان یک نماد ملی تثبیت کرد و کمپین انتخابی درخشان سوئدی‌ها را به پایان رساند.[1]

موفقیت این چهار کشور، تأثیر تحول‌آفرین فرمت گسترش‌یافته ۴۸ تیمی جام جهانی را برجسته می‌کند. با افزایش تعداد سهمیه‌های موجود، این تورنمنت دسترسی را دموکراتیزه کرده و به تیم‌هایی که بسیار رقابتی اما از نظر تاریخی بدشانس بودند، اجازه داده است تا سرانجام موفق شوند. نتیجه، یک رقابت متنوع‌تر و نماینده‌تر در سطح جهانی است که روایت تورنمنت را با چهره‌های جدید و داستان‌های جذاب تیم‌های ضعیف‌تر غنی می‌سازد.[1]

در حالی که این شب متعلق به پیروزها بود، سایه فروپاشی بی‌سابقه ایتالیا را نمی‌توان کاملاً نادیده گرفت. غیبت یک قهرمان چهار دوره جهان در سه تورنمنت متوالی، یک ناهنجاری آماری است که باعث یک بازنگری عمیق در فوتبال ایتالیا شده است. جنارو گتوزو، سرمربی، و جانلوئیجی دوناروما، کاپیتان، تحت نظارت شدید قرار دارند، اما ناامیدی آن‌ها فقط ماهیت بی‌رحم و شایسته‌سالار مرحله انتخابی بین‌المللی را برجسته می‌کند، جایی که سابقه و اعتبار مطلقاً هیچ تضمینی ایجاد نمی‌کند.[5]

در نهایت، پایان پلی‌آف‌های یوفا به عنوان جشنی برای جادوی ماندگار فوتبال عمل می‌کند. برای بوسنی و هرزگوین، چک، سوئد و ترکیه، سفر طاقت‌فرسای انتخابی با پیروزی نهایی به پایان رسیده است. در حالی که آن‌ها آماده‌سازی برای تورنمنت ۲۰۲۶ در ایالات متحده، کانادا و مکزیک را آغاز می‌کنند، این چهار کشور امید میلیون‌ها نفر را با خود حمل می‌کنند و آماده‌اند تا فصل‌های باشکوه بعدی را در تاریخ ورزشی خود بنویسند.[1]