فدراسیون جهانی دو و میدانی حداکثر ارتفاع ۲۰ میلی‌متری کفش‌های میخی را برای همه رشته‌ها الزامی کرد

دو و میدانی اساساً ورزشی مبتنی بر محدودیت‌های انسانی است، اما در نیم دهه گذشته، بحث‌ها عمدتاً تحت سلطه فوم و فیبر کربن بوده است. از نوامبر امسال، نهاد حاکم بر این ورزش وارد عمل شده تا خط قرمزی سخت‌گیرانه در مورد کفش‌های ورزشی ترسیم کند.[1]

فدراسیون جهانی دو و میدانی (World Athletics) حداکثر ارتفاع زیره ۲۰ میلی‌متری را برای تمام کفش‌های میخی پیست اعلام کرده است که به طور یکسان برای هر رشته‌ای، از دوی ۱۰۰ متر سرعت تا دوی ۱۰,۰۰۰ متر، اعمال می‌شود. این مقررات فراگیر که رسماً از ۱ نوامبر اجرایی می‌شود، به سیستم طبقه‌بندی‌شده‌ای پایان می‌دهد که قبلاً کفش‌های ضخیم‌تر ۲۵ میلی‌متری را برای مسابقات دو نیمه‌استقامت و استقامت مجاز می‌دانست.[4]

این اقدام پاسخی مستقیم به انقلاب «سوپر کفش‌ها» است که از اواخر دهه ۲۰۱۰ شروع به زیر و رو کردن کتاب رکوردهای ورزشی کرد. تولیدکنندگان کشف کردند که جاسازی صفحات سخت فیبر کربن در داخل لایه‌های ضخیم فوم بسیار انعطاف‌پذیر و سبک وزن می‌تواند به طور چشمگیری «اقتصاد دویدن» یک دونده را بهبود بخشد و به آن‌ها اجازه دهد با مصرف اکسیژن کمتر، سرعت‌های بالاتری را حفظ کنند.[5]

با توسعه «سوپر اسپایک‌ها» توسط برندها که تا ۲۵ میلی‌متر فوم بازگرداننده انرژی داشتند، دوندگان استقامت شروع به شکستن رکوردهای جهانی و بهترین‌های شخصی قدیمی با سرعتی بی‌سابقه کردند. این پیشرفت سریع فناوری، یک بحران وجودی برای ورزش ایجاد کرد و بحث‌هایی را برانگیخت که چگونه طرفداران می‌توانند دستاوردهای ورزشکاران مدرن را با اسطوره‌هایی که با کفش‌های میخی نازک و مینیمالیستی مسابقه می‌دادند، به طور منصفانه مقایسه کنند.[1][2]

ارتفاع زیره (Stack Height) به میزان مواد بین کف پای ورزشکار و سطح پیست اشاره دارد. در کفش‌های میخی سنتی، این لایه عملاً وجود نداشت و صرفاً برای نگه داشتن پین‌های فلزی جهت کشش طراحی شده بود. با این حال، سوپر اسپایک‌های مدرن از آن فضای عمودی برای قرار دادن فوم فشرده‌ای استفاده می‌کنند که مانند یک ترامپولین میکروسکوپی عمل کرده، ضربه هر تماس پا با زمین را جذب می‌کند و درصد قابل توجهی از آن انرژی را به دونده بازمی‌گرداند.[5]

با تعیین سقف ۲۰ میلی‌متری برای ارتفاع زیره در همه رشته‌ها، فدراسیون جهانی دو و میدانی حجم فوم بازگرداننده انرژی را که می‌تواند زیر پا قرار گیرد، به شدت محدود می‌کند. محققان بیومکانیک اشاره می‌کنند که اگرچه ۲۰ میلی‌متر هنوز فضای کافی برای گنجاندن یک صفحه نازک کربنی یا کامپوزیتی است، اما برای دستیابی به اثر ترامپولین عظیم مشاهده شده در کفش‌های پیست ۲۵ میلی‌متری یا کفش‌های مسابقات جاده‌ای ۴۰ میلی‌متری که در ماراتن‌ها استفاده می‌شوند، کافی نیست.[4][5]

برای دوندگان سرعت در مسافت‌های ۱۰۰ تا ۴۰۰ متر، قانون جدید تغییر چندانی ایجاد نمی‌کند، زیرا کفش‌های آن‌ها از قبل برای اولویت دادن به حس زمین و قدرت انفجاری هنگام خروج از بلوک شروع، به ۲۰ میلی‌متر محدود شده بود. تأثیر واقعی را دوندگان نیمه‌استقامت و استقامت در مسابقات ۸۰۰ متر تا ۱۰,۰۰۰ متر احساس خواهند کرد، کسانی که اکنون باید از کفش‌های میخی بسیار بالشتک‌دار که طی چند سال گذشته با آن‌ها تمرین و مسابقه داده‌اند، فاصله بگیرند.[2]

کاهش حجم فوم فقط مسئله سرعت بالا نیست؛ بلکه اساساً در مورد حفظ سلامت فیزیکی است. اسپایک‌های ضخیم‌تر ۲۵ میلی‌متری به طور قابل توجهی آسیب عضلانی و خستگی ساق پا را که ورزشکاران در طول مسابقات طاقت‌فرسای ۲۵ دور تجربه می‌کردند، کاهش می‌دادند. بدون آن بالشتک اضافی، دوندگان و مربیانشان باید با دقت بارهای تمرینی را مدیریت کنند تا از آسیب‌های تاندون آشیل و ساق پا جلوگیری شود، زیرا اندام‌های تحتانی نیروی ضربه بیشتری را جذب خواهند کرد.[5]

در پشت صحنه، ضرب‌الاجل نوامبر یک رقابت دیوانه‌وار را در میان تولیدکنندگان بزرگ کفش به راه انداخته است. برندها در حال حاضر در حال بازنگری کامل در خطوط تولید اسپایک‌های پیست نخبه خود هستند تا قبل از فصل داخل سالن آتی، از انطباق با قوانین اطمینان حاصل کنند. میلیون‌ها دلار در بخش تحقیق و توسعه به سمت به حداکثر رساندن کارایی فوم‌های نسل بعدی در چارچوب محدودیت سخت‌گیرانه ۲۰ میلی‌متری هدایت می‌شود.[3]

مهندسان به جای تکیه بر حجم صرف، اکنون بر هندسه صفحات اسپایک، ترکیب شیمیایی دقیق فوم‌ها و جایگذاری دقیق پین‌های کششی تمرکز کرده‌اند. تحلیلگران صنعت معتقدند که این محدودیت ممکن است در واقع مهندسی خلاقانه‌تری را تحریک کند و برندها را مجبور سازد تا برای دستیابی به بهبود عملکرد، فراتر از صرفاً افزودن فوم بیشتر فکر کنند.[3]

طرفداران سقف جهانی استدلال می‌کنند که این اقدام یک عنصر حیاتی از انصاف را به ورزش بازمی‌گرداند. یک استاندارد واحد و آسان برای اندازه‌گیری، سردرگمی سیستم طبقه‌بندی‌شده قبلی را از بین می‌برد و تضمین می‌کند که ورزشکارانی که در رشته‌های چندگانه مانند ده‌گانه رقابت می‌کنند، مجبور به پیمایش در یک شبکه پیچیده از مقررات کفش نیستند. همچنین به یکسان‌سازی زمین بازی بین ورزشکارانی که توسط غول‌های صنعتی حمایت می‌شوند و کسانی که برای برندهای کوچک‌تر می‌دوند، کمک می‌کند.[1][2]

با نزدیک شدن به تاریخ اجرای نوامبر، جامعه دو و میدانی خود را برای کاهش احتمالی عملکرد‌های رکوردشکن در مسابقات استقامت آماده می‌کند. با این حال، بسیاری از سنت‌گرایان از این ثبات استقبال می‌کنند. فدراسیون جهانی دو و میدانی با ترسیم یک خط مشخص در مورد هندسه کفش، تضمین می‌کند که تمرکز ورزش به جایی که باید باشد بازگردد: محدودیت‌های فیزیولوژیکی، درخشش تاکتیکی و اراده محض ورزشکار انسانی.[2][4]