گزارش جدید پیو: جمعیت خاورمیانه‌ای و شمال آفریقایی‌تبارها در آمریکا به ۵٫۲ میلیون نفر رسید

مرکز تحقیقات پیو در دوم نوامبر ۲۰۲۶ گزارش جامع و جدیدی را منتشر کرد که نشان می‌دهد جمعیت افراد با اصالت خاورمیانه‌ای و شمال آفریقایی (MENA) در ایالات متحده به شکل چشمگیری افزایش یافته است. بر اساس این تحلیل، در حال حاضر بین ۳٫۱ تا ۵٫۲ میلیون نفر از ساکنان آمریکا دارای چنین تبار و ریشه‌ای هستند.[1]

این برآورد جدید نشان می‌دهد که جامعه خاورمیانه‌ای و شمال آفریقایی‌تبارها اکنون بین ۰٫۹ تا ۱٫۵ درصد از کل جمعیت ایالات متحده را تشکیل می‌دهند. این آمارها بازتاب‌دهنده رشد سریع یک گروه جمعیتی است که برای دهه‌ها در آمارهای رسمی نادیده گرفته می‌شدند و هویت مستقل آن‌ها در داده‌های فدرال ثبت نمی‌شد.[1][2]

دلیل وجود این دامنه آماری گسترده، تفاوت در روش‌های اندازه‌گیری و شاخص‌های هویتی است. پژوهشگران مرکز پیو توضیح می‌دهند که اگر تنها شاخص «تبار خوداظهاری‌شده» در نظر گرفته شود، جمعیت این گروه ۳٫۱ میلیون نفر خواهد بود، اما با افزودن متغیرهای دیگر این رقم به ۵٫۲ میلیون نفر می‌رسد.[1]

چالش تاریخی دسته‌بندی نژادی

برای دهه‌های متمادی، اداره سرشماری ایالات متحده آمریکا افراد دارای اصالت خاورمیانه‌ای و شمال آفریقایی را در دسته‌بندی نژادی «سفیدپوست» قرار می‌داد. این رویه شامل تمامی مهاجران و شهروندانی می‌شد که ریشه‌هایی از کشورهایی مانند ایران، لبنان، مصر و سوریه داشتند.[1]

مرکز تحقیقات پیو در گزارش خود تأکید می‌کند: «هنگامی که نظرسنجی‌های دولتی درباره نژاد می‌پرسند، هیچ دسته‌بندی 'خاورمیانه‌ای یا شمال آفریقایی' (MENA) وجود ندارد که افراد بتوانند انتخاب کنند.» این مسئله باعث شده بود تا آمار دقیقی از نیازها و شرایط زندگی این جوامع در دسترس سیاست‌گذاران نباشد.[1]

قرار دادن اجباری این افراد در دسته سفیدپوستان، همواره مورد انتقاد فعالان مدنی بود. آن‌ها استدلال می‌کردند که این طبقه‌بندی با هویت واقعی، تجربیات زیسته و چالش‌های روزمره این مهاجران و فرزندانشان در جامعه آمریکا همخوانی ندارد و به نوعی حذف سیستماتیک هویت آن‌هاست.[1][2]

تغییرات قانونی و پیروزی مدنی

پس از سال‌ها تلاش و دادخواهی گروه‌های اجتماعی، دولت فدرال در سال ۲۰۲۴ استانداردهای جمع‌آوری داده‌های نژادی و قومیتی خود را به‌روزرسانی کرد. این تغییر تاریخی که قرار است تا مارس ۲۰۲۹ به طور کامل اجرایی شود، سرانجام یک دسته‌بندی مستقل برای نژاد MENA در تمامی آمارهای فدرال ایجاد می‌کند.[1][3]

اداره سرشماری آمریکا درباره اهمیت این تغییر ساختاری اعلام کرده است: «این به‌روزرسانی داده‌های دقیق‌تری از نژاد و قومیت تولید می‌کند که می‌تواند بر مواردی مانند ترسیم حوزه‌های انتخابیه کنگره و توزیع عادلانه منابع دولتی تأثیر بگذارد.» این یک پیروزی بزرگ برای دیده شدن این جوامع محسوب می‌شود.[1]

فعالان حقوق جوامع خاورمیانه‌ای مدت‌هاست که برای این تغییر مبارزه می‌کردند تا بتوانند در تخصیص بودجه‌های فدرال، برنامه‌های بهداشتی و آموزشی و همچنین در معادلات سیاسی محلی و ملی، وزن واقعی و تأثیرگذار خود را به اثبات برسانند.[1][2]

کالبدشکافی داده‌های جمعیتی جدید

تحلیل دقیق مرکز پیو نشان می‌دهد که چگونه افزودن هر لایه هویتی، به درک بهتر وسعت این جامعه کمک می‌کند. با اضافه کردن شاخص «محل تولد» به داده‌های تبارشناسی، ۶۲۱ هزار نفر دیگر به آمار اولیه افزوده می‌شوند و جمعیت را به ۳٫۷ میلیون نفر می‌رسانند.[1]

در گام بعدی، پژوهشگران فاکتور «زبانِ گفتاری در خانه» را برای افراد بالای پنج سال وارد محاسبات کردند. این شاخص زبانی به تنهایی توانست ۴۸۵ هزار نفر دیگر را که در دسته‌بندی‌های قبلی شمرده نشده بودند، به مجموع جمعیت خاورمیانه‌ای‌تبارها اضافه کند.[1]

همچنین، بررسی داده‌های نژادی در نظرسنجی‌های اخیر نشان داد که ۲۷۹ هزار نفر تنها از طریق هویت نژادی خوداظهاری‌شده قابل شناسایی هستند. در نهایت، با در نظر گرفتن «روابط خانوادگی» و زندگی با والدین یا پدربزرگ و مادربزرگِ دارای این اصالت، ۷۱۷ هزار نفر دیگر به این آمار افزوده شدند تا رقم نهایی ۵٫۲ میلیون نفر شکل بگیرد.[1]

رشد تاریخی و ترکیب ملیت‌ها

نگاهی به روندهای تاریخی نشان می‌دهد که این گروه جمعیتی یکی از سریع‌ترین رشدهای دموگرافیک را در آمریکا تجربه کرده است. با استفاده از معیار گسترده‌تر، جمعیت این گروه از حدود ۱٫۲ میلیون نفر در سال ۱۹۸۰ به ۲٫۶ میلیون نفر در سال ۲۰۰۰ و در نهایت به ۵٫۲ میلیون نفر در سال ۲۰۲۴ رسیده است.[1][2]

حتی با استفاده از محدودترین معیار اندازه‌گیری که تنها بر پایه تبار استوار است، این جمعیت از ۸۱۰ هزار نفر در سال ۱۹۸۰ به ۱٫۷ میلیون نفر در سال ۲۰۰۰ و سپس به ۳٫۱ میلیون نفر در سال ۲۰۲۴ افزایش یافته است. این رشد مداوم نشان‌دهنده موج‌های پیوسته مهاجرت و زاد و ولد نسل‌های بعدی است.[1]

داده‌های نظرسنجی جامعه آمریکا (ACS) در سال ۲۰۲۴ تصویر روشنی از ترکیب ملیت‌های درون این گروه ارائه می‌دهد. بر اساس این داده‌ها، لبنانی‌تبارها با جمعیتی بالغ بر ۸۲۵ هزار نفر، بزرگترین گروه منفرد در میان جوامع خاورمیانه‌ای و شمال آفریقایی در ایالات متحده هستند.[1][2]

پس از لبنانی‌ها، ایرانی‌تبارها با جمعیتی در حدود ۵۸۳ هزار نفر در جایگاه دوم قرار دارند و مصری‌تبارها با ۴۴۱ هزار نفر رتبه سوم را به خود اختصاص داده‌اند. البته مرکز پیو یادآور می‌شود که برخی افراد ممکن است خود را متعلق به بیش از یک گروه هویتی بدانند.[1][2]

گروه‌های نزدیک به خاورمیانه

پژوهشگران مرکز پیو همچنین به مفهوم گروه‌های «نزدیک به خاورمیانه» (Near-MENA) پرداخته‌اند. این گروه‌ها شامل جوامعی می‌شوند که در تعریف رسمی اداره سرشماری قرار نمی‌گیرند، اما از نظر فرهنگی و جغرافیایی پیوندهای عمیقی با این منطقه دارند.[1]

اگر این گروه‌های نزدیک به خاورمیانه نیز در محاسبات لحاظ شوند، برآوردها به شکل چشمگیری تغییر می‌کند. با استفاده از تعریف محدود، افزودن این گروه‌ها ۱٫۴ میلیون نفر دیگر را به جمعیت اضافه می‌کند و در صورت استفاده از تعریف گسترده، ۱٫۷ میلیون نفر دیگر به رقم ۵٫۲ میلیونی افزوده خواهند شد.[1]

پیامدهای آماری و اجتماعی

تلاش‌ها برای اصلاح این روند آماری از سال‌ها پیش آغاز شده بود. در سال ۲۰۱۵، اداره سرشماری آمریکا «آزمون محتوای ملی» را برای بهبود پرسش‌های مربوط به نژاد و قومیت انجام داد، اما در سرشماری ۲۰۲۰ همچنان این افراد در دسته سفیدپوستان طبقه‌بندی شدند.[1]

با این حال در سرشماری سال ۲۰۲۰، حدود ۳٫۵ میلیون نفر به صورت داوطلبانه اصالت خاورمیانه‌ای یا شمال آفریقایی خود را در بخش توضیحات نوشتاری فرم‌ها وارد کردند. این اقدام داوطلبانه، سیگنال قدرتمندی به سیاست‌گذاران فدرال ارسال کرد که این جامعه خواهان به رسمیت شناخته شدن است.[1]

نشریه «مهجر پست» در تحلیل این گزارش می‌نویسد که این ارقام جدید می‌تواند به تقویت زیرساخت‌های رسانه‌ای و نهادهای مدنی این جوامع کمک شایانی کند. شناخت دقیق ابعاد جمعیتی، قدرت چانه‌زنی سیاسی این گروه‌ها را در سطح محلی و ملی افزایش می‌دهد.[2]

با نزدیک شدن به سال ۲۰۲۹ و اجرای کامل استانداردهای جدید اداره سرشماری، انتظار می‌رود که تصویر بسیار شفاف‌تری از وضعیت اقتصادی و آموزشی این ۵٫۲ میلیون نفر به دست آید. این ارقام ثابت می‌کنند که این جوامع دیگر یک اقلیت نامرئی نیستند، بلکه بخش جدایی‌ناپذیری از آینده آمریکا محسوب می‌شوند.[1][3]