رفتن به محتوای اصلی
· 7 دقیقه مطالعه· در تحلیل داده

تحلیل آماری جدید پیو: پیروزی دموکرات‌ها در سنا در ۱۰ ایالت حامی ترامپ و بررسی تاریخی آن

تازه‌ترین تحلیل مرکز تحقیقات پیو نشان می‌دهد که در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶، رای‌دهندگان در ۱۰ ایالتی که پیش‌تر به دونالد ترامپ رای داده بودند، سناتورهای دموکرات را برگزیده‌اند. این بالاترین نرخ «رای شکافته» در دو دهه اخیر است که تغییرات معناداری را در رفتار انتخاباتی شهروندان آمریکایی نشان می‌دهد.

به قلم اِلا فرجاد

این خبر را به اشتراک بگذارید

گوش‌ دهید

در بیستم نوامبر ۲۰۲۶، مرکز تحقیقات پیو تحلیل آماری جدیدی را منتشر کرد که نشان‌دهنده یک تغییر مسیر تاریخی در رفتار انتخاباتی شهروندان ایالات متحده است. بر اساس این گزارش، رای‌دهندگان در ۱۰ ایالتی که در سال ۲۰۲۴ به دونالد ترامپ، نامزد جمهوری‌خواهان رای داده بودند، در انتخابات میان‌دوره‌ای امسال سناتورهای دموکرات را برگزیدند.[1]

این آمار، بالاترین نرخ عدم تطابق یا «رای شکافته» میان نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری و سنا در یک ایالت طی دو دهه گذشته به شمار می‌رود. تحلیلگران پیو تاکید می‌کنند که این چرخش ناگهانی، بسیاری از پیش‌بینی‌های مبتنی بر قطبی‌شدن شدید حزبی را به چالش کشیده است.[1]

پدیده رای دادن به نامزدهای احزاب مختلف برای مناصب گوناگون که در ادبیات سیاسی آمریکا به آن «رای شکافته» می‌گویند، در دهه‌های اخیر به شدت کاهش یافته بود. در واقع، از اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی تاکنون، نرخ عدم تطابق هرگز از مرز ۴۰ درصد عبور نکرده و غالبا بسیار پایین‌تر از این رقم بوده است.[1]

افول و خیزش دوباره رای شکافته

برای درک اهمیت اتفاق سال ۲۰۲۶، باید به داده‌های دوره‌های گذشته نگاه کرد. در انتخابات سال ۲۰۱۶، نتیجه رقابت‌های سنا در تمام ایالت‌ها دقیقا با انتخاب ریاست‌جمهوری همان ایالت همسو بود. این همسویی نشان می‌داد که رای‌دهندگان به طور فزاینده‌ای بر اساس هویت حزبی خود تصمیم‌گیری می‌کنند.[1]

این روند یکپارچگی حزبی در سال‌های بعد نیز ادامه یافت. در چرخه‌های انتخاباتی ۲۰۲۰-۲۰۲۱ و همچنین ۲۰۲۲، در سراسر ایالات متحده تنها یک مورد عدم تطابق میان آرای ریاست‌جمهوری و سنا به ثبت رسید. این آمارها باعث شد تا بسیاری از کارشناسان، پایان دوران رای شکافته را اعلام کنند.[1]

داده‌های مرکز پیو نشان می‌دهد که از سال ۲۰۱۶ تا پیش از انتخابات اخیر، ۸۸.۵ درصد از کل رقابت‌های سنا، یعنی ۱۸۵ مورد از مجموع ۲۰۹ رقابت، توسط نامزدهایی پیروز شده بود که حزب آن‌ها در جدیدترین انتخابات ریاست‌جمهوری در همان ایالت برنده شده بود.[1]

روند تاریخی همسویی آرای سنا و ریاست‌جمهوری در یک دهه گذشته.

اما انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ این الگو را به طور کامل در هم شکست. نکته قابل توجه در تحلیل جدید این است که در سال جاری، هیچ ایالتی در جهت معکوس عمل نکرد؛ به این معنا که هیچ ایالتی پس از رای دادن به کامالا هریسِ دموکرات در سال ۲۰۲۴، یک سناتور جمهوری‌خواه را انتخاب نکرد.[1]

شگفتی‌سازی در ایالت‌های قرمز

نتایج به دست آمده در برخی از ایالت‌های سنتا محافظه‌کار، حتی خوش‌بین‌ترین استراتژیست‌های حزب دموکرات را نیز شگفت‌زده کرد. در ایالت تگزاس، جیمز تالاریکو، قانون‌گذار دموکرات ایالتی، موفق شد کن پکستون، نامزد جمهوری‌خواهان را شکست دهد و به اولین سناتور دموکرات منتخب این ایالت از سال ۱۹۸۸ تبدیل شود.[3]

در ایالت کانزاس نیز اتفاق مشابهی رخ داد. این ایالت که از سال ۱۹۳۲ هیچ دموکراتی را به سنا نفرستاده بود و ترامپ در سال ۲۰۲۴ با اختلاف ۱۶ امتیاز در آن پیروز شده بود، شاهد پیروزی آدام همیلتون دموکرات بر راجر مارشال، سناتور مستقر جمهوری‌خواه بود.[3]

شگفتی دیگر در ایالت می‌سی‌سی‌پی رقم خورد؛ جایی که اسکات کولوم، دادستان دموکرات، توانست سیندی هاید-اسمیت، سناتور مستقر جمهوری‌خواه را به سختی شکست دهد. هاید-اسمیت در سال ۲۰۲۰ با اختلاف ۱۰ امتیاز پیروز شده بود و ترامپ نیز در سال ۲۰۲۴ با برتری ۲۳ امتیازی در این ایالت به پیروزی رسیده بود.[3]

در ایالت مین نیز تروی جکسون دموکرات توانست بر سوزان کالینز، سناتور کهنه‌کار جمهوری‌خواه غلبه کند. همچنین در میشیگان، عبدالرحمن السید با پیروزی در انتخابات، به عنوان نخستین سناتور مسلمان به مجلس سنای ایالات متحده راه یافت. این پیروزی‌ها نقشه سیاسی سنا را به کلی دگرگون کرد.[3]

تصویرسازی: رای‌دهندگان در ایالت‌های سنتا محافظه‌کار، با عبور از خطوط حزبی، شگفتی‌ساز انتخابات میان‌دوره‌ای شدند.

خطای محاسباتی در نظرسنجی‌ها

پیروزی‌های گسترده دموکرات‌ها در ایالت‌های حامی ترامپ، بار دیگر دقت نظرسنجی‌های پیش از انتخابات را زیر سوال برد. روزنامه گاردین در پنجم نوامبر گزارش داد که دموکرات‌ها در چندین ایالت کلیدی، عملکردی بسیار فراتر از پیش‌بینی نظرسنجی‌ها داشته‌اند.[2]

این اتفاق، وارونگی روندی است که در سال‌های اخیر شاهد آن بودیم؛ جایی که نظرسنجی‌ها معمولا میزان حمایت از جمهوری‌خواهان، به ویژه در دوران حضور ترامپ را دست‌کم می‌گرفتند. در این چرخه انتخاباتی، تمرکز بر احتمال کم‌شماری آرای ترامپ باعث شد تا پتانسیل دموکرات‌ها نادیده گرفته شود.[2]

دایانا موتز، مدیر موسسه مطالعه شهروندان و سیاست در دانشگاه پنسیلوانیا، در این باره می‌گوید: «نظرسنجی‌های پیش از انتخابات در مجموع مسیر کلی را به درستی نشان دادند، اما در سنجش میزان اشتیاق رای‌دهندگان دموکرات در ایالت‌هایی مانند کارولینای جنوبی و تگزاس دچار خطای محاسباتی شدند.»[2]

کریستوفر ولزین، استاد دولت در دانشگاه تگزاس در آستین، نیز معتقد است که پیش‌بینی نوسانات بزرگ همواره دشوار است. او تاکید می‌کند که صنعت نظرسنجی با چالش کاهش نرخ پاسخگویی مواجه است که این امر، مدل‌سازی دقیق برای پیش‌بینی ترکیب نهایی رای‌دهندگان را به شدت پیچیده می‌کند.[2]

شرکت تحلیل داده وراسایت در نوزدهم نوامبر گزارش داد که داده‌های مصنوعی و مدل‌های زبانی پیشرفته نیز در پیش‌بینی این نتایج ناکام ماندند. مدل‌های آن‌ها به طور میانگین ۵.۷ امتیاز به نفع جمهوری‌خواهان خطا داشتند و نتوانستند پیروزی دموکرات‌ها در ایالت‌های قرمز را پیش‌بینی کنند.[5]

ریشه‌های تاریخی موج‌های انتخاباتی

تحلیلگران مرکز پیو اشاره می‌کنند که افزایش ناگهانی در نرخ عدم تطابق آرا، معمولا در انتخابات‌هایی رخ می‌دهد که اصطلاحا «موج انتخاباتی» نامیده می‌شوند. این پدیده به ویژه در انتخابات میان‌دوره‌ای که حزب بازنده کاخ سفید در کنگره بازسازی می‌شود، بیشتر به چشم می‌خورد.[1]

پیش از سال ۲۰۲۶، آخرین باری که نرخ عدم تطابق سنا و ریاست‌جمهوری از مرز ۲۰ درصد عبور کرد، به چرخه انتخاباتی ۲۰۱۷-۲۰۱۸ بازمی‌گردد. در آن دوره، از مجموع ۳۶ رقابت عادی و ویژه سنا، ۸ مورد عدم تطابق ثبت شد که نرخ ۲۲.۲ درصدی را رقم زد.[1]

جالب اینجاست که در آن دوره نیز، درست مانند سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۶، تمام ۸ مورد عدم تطابق مربوط به پیروزی دموکرات‌ها در ایالت‌هایی بود که دونالد ترامپ در انتخابات ریاست‌جمهوری پیشین در آن‌ها به پیروزی رسیده بود. این الگو نشان‌دهنده واکنش تنبیهی رای‌دهندگان به حزب حاکم است.[1]

مرکز مطالعات ایالات متحده در تحلیل خود از نتایج پنجم نوامبر می‌نویسد که این نتایج، بیش از آنکه رای اعتماد به حزب دموکرات باشد، نشان‌دهنده نارضایتی عمیق رای‌دهندگان از وضعیت موجود و سیاست‌های اقتصادی دولت فعلی است.[4]

نقش اقتصاد و نارضایتی عمومی

نظرسنجی‌های پیش از انتخابات به طور مداوم فضای تاریک و بدبینانه رای‌دهندگان را در سال جاری مستند کرده بودند. این نارضایتی عمیق از سیاست‌های اقتصادی، حتی در میان برخی از کسانی که در سال ۲۰۲۴ به ترامپ رای داده بودند نیز به وضوح دیده می‌شد.[1]

کاهش تایید سیاست‌های اقتصادی در ماه‌های منتهی به انتخابات، نقش کلیدی در تغییر رفتار رای‌دهندگان داشت.

در اوایل سال ۲۰۲۶، بر اساس نظرسنجی نیویورک‌تایمز، تنها ۴۰ درصد از آمریکایی‌ها عملکرد اقتصادی ترامپ را تایید می‌کردند که این رقم نسبت به ۴۴ درصد در سپتامبر ۲۰۲۵ کاهش یافته بود. یک نظرسنجی دیگر از پیو در اکتبر ۲۰۲۶ نشان داد که تنها ۳۵ درصد از مردم از سیاست‌های اقتصادی او حمایت می‌کنند.[3]

این ناامیدی اقتصادی، شکاف بزرگی در میزان اشتیاق انتخاباتی ایجاد کرد. حامیان حزب دموکرات نسبت به جمهوری‌خواهان، علاقه و مشارکت بیشتری برای حضور در پای صندوق‌های رای از خود نشان دادند و همین انگیزه مضاعف، کلید فتح ایالت‌های قرمز بود.[1]

دموکرات‌ها با تمرکز بر مسائلی مانند هزینه‌های زندگی، قیمت مسکن و پوشش مراقبت‌های بهداشتی، توانستند رای‌دهندگان مستقلی را که از فشارهای تورمی خسته شده بودند، به سوی خود جذب کنند. این استراتژی در ایالت‌هایی که اقتصاد محلی آسیب‌پذیرتری داشتند، بسیار موفق عمل کرد.[4]

چشم‌انداز سیاسی و چالش‌های پیش‌رو

پیروزی‌های اخیر، حزب دموکرات را در موقعیت قدرتمندی در کنگره قرار داده است، اما حفظ این کرسی‌ها در ایالت‌های حامی ترامپ در چرخه‌های بعدی، چالش بزرگی خواهد بود. سناتورهای جدید باید بتوانند رضایت رای‌دهندگانی را جلب کنند که به طور سنتی به حزب رقیب گرایش دارند.[4]

مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی در شانزدهم نوامبر تحلیل کرد که این تغییر موازنه قدرت، پیامدهای گسترده‌ای برای سیاست‌گذاری‌های کلان خواهد داشت. دموکرات‌ها اکنون توانایی تصویب قوانین جدید در حوزه‌هایی مانند انرژی و زیرساخت‌ها را در ایالت‌هایی به دست آورده‌اند که پیش‌تر در کنترل کامل جمهوری‌خواهان بود.[6]

از سوی دیگر، حزب جمهوری‌خواه نیازمند بازنگری اساسی در استراتژی‌های انتخاباتی خود است. اتکای صرف به پایگاه رای‌دهندگان سنتی و نادیده گرفتن زنگ خطرهای اقتصادی، به از دست رفتن کرسی‌های حیاتی در سنا منجر شده است که بازپس‌گیری آن‌ها نیازمند زمان و هزینه گزافی خواهد بود.[4]

از سوی دیگر، حزب جمهوری‌خواه نیازمند بازنگری اساسی در استراتژی‌های انتخاباتی خود است.

با توجه به محدودیت دو دوره‌ای قانون اساسی آمریکا، ترامپ در سال ۲۰۲۸ برای اولین بار از سال ۲۰۱۲ در برگه‌های رای ریاست‌جمهوری حضور نخواهد داشت. این مسئله بدان معناست که دموکرات‌ها دیگر نمی‌توانند خود را صرفا به عنوان جایگزین ترامپ معرفی کنند و نیازمند یک برنامه ایجابی و مستقل هستند.[4]

در نهایت، داده‌های مرکز تحقیقات پیو ثابت می‌کند که رای‌دهندگان آمریکایی هنوز هم در شرایط خاص، حاضر به عبور از خطوط حزبی هستند. این انعطاف‌پذیری، هرچند نادر، نشان می‌دهد که عملکرد اقتصادی و کیفیت نامزدها همچنان می‌تواند بر وفاداری حزبی غلبه کند و معادلات سیاسی را در واشنگتن تغییر دهد.[1]

نکات کلیدی

  • تحلیل جدید پیو نشان می‌دهد رای‌دهندگان در ۱۰ ایالت حامی ترامپ، سناتورهای دموکرات را در سال ۲۰۲۶ انتخاب کرده‌اند.
  • این بالاترین نرخ عدم تطابق میان آرای ریاست‌جمهوری و سنا در دو دهه اخیر در ایالات متحده است.
  • نظرسنجی‌های پیش از انتخابات و مدل‌های داده‌محور، میزان اشتیاق و مشارکت حامیان دموکرات را در ایالت‌های قرمز دست‌کم گرفته بودند.
  • نارضایتی عمیق از وضعیت اقتصادی و هزینه‌های زندگی، عامل اصلی عبور رای‌دهندگان از خطوط حزبی ارزیابی شده است.

آنچه نمی‌دانیم

  • هنوز مشخص نیست که آیا این رای‌دهندگان در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ نیز به نامزدهای دموکرات تمایل نشان خواهند داد یا به الگوی سنتی خود بازمی‌گردند.
  • تاثیر دقیق این تغییر موازنه قدرت بر سرعت تصویب لوایح کلیدی در سنای ایالات متحده در ماه‌های آینده کاملا روشن نیست.

روند رویداد

  1. نوامبر ۲۰۱۶

    نتایج انتخابات سنا در تمام ایالت‌های آمریکا دقیقا با نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری همسو شد.

  2. نوامبر ۲۰۱۸

    نرخ عدم تطابق آرا به ۲۲.۲ درصد رسید که همگی به نفع نامزدهای دموکرات در ایالت‌های حامی ترامپ بود.

  3. نوامبر ۲۰۲۴

    دونالد ترامپ در چندین ایالت کلیدی از جمله تگزاس، کانزاس و می‌سی‌سی‌پی به پیروزی قاطع دست یافت.

  4. نوامبر ۲۰۲۶

    دموکرات‌ها با پیروزی در ۱۰ ایالت حامی ترامپ، بالاترین نرخ رای شکافته را در دو دهه اخیر رقم زدند.

Data Analysts 35%Political Historians 35%Policy Strategists 30%
Data Analysts
Focus on the methodological failures in capturing Democratic enthusiasm in red states.
Political Historians
View the results as a classic midterm wave election driven by economic dissatisfaction.
Policy Strategists
Emphasize the legislative and regulatory consequences of the power shift in state and federal governments.

دیدگاه‌هایی که این گزارش پوشش نداده

  • Voters who split their tickets
  • Local campaign managers in red states

منابع

پوشش منابع

6 منبع

3 دیدگاه شناسایی‌شده

Data Analysts 35%Political Historians 35%Policy Strategists 30%
  1. [1]Pew Research CenterPolitical Historians

    Voters in 10 states that backed Trump elected Democratic senators

    مطالعه در Pew Research Center →
  2. [2]The GuardianData Analysts

    Difference between latest poll average and Senate results

    مطالعه در The Guardian →
  3. [3]BritannicaPolitical Historians

    2026 Midterm Elections

    مطالعه در Britannica →
  4. [4]United States Studies CentrePolicy Strategists

    Democrats sweep 2026 midterms

    مطالعه در United States Studies Centre →
  5. [5]VerasightData Analysts

    Using synthetic data to forecast the 2026 Senate midterms

    مطالعه در Verasight →
  6. [6]CSISPolicy Strategists

    What do the election results mean for U.S. emissions and climate change?

    مطالعه در CSIS →
گوش‌ دهید

نظرات

همیشه در جریان باشید

هر زاویه. هر روز.

اخبار تحلیل داده با پوشش کامل منابع و تحلیل دیدگاه‌ها، هر روز و رایگان.