گزارش مصدومیت‌های جهانی دوچرخه‌سواری: فروم بازنشسته شد، دی لی تور دو فرانس را ترک کرد و رولدان خانه‌نشین شد

هفته اول ماه جولای یادآوری بی‌رحمانه‌ای از فشار فیزیکی عظیم دوچرخه‌سواری حرفه‌ای بود و ترکیب رکابزنان را در تور دو فرانس، جیرو دیتالیا زنان و کل تور جهانی UCI به طور اساسی تغییر داد. در حالی که هواداران به طور طبیعی توجه خود را بر نبرد برای پیراهن زرد و پیروزی‌های مرحله‌ای متمرکز می‌کنند، می‌توان گفت که خودروی پزشکی مهم‌ترین وسیله نقلیه در کاروان مسابقه بوده است. مصدومیت‌ها و بیماری‌های ناگهانی، معماران نامرئی جدول رده‌بندی تورهای بزرگ هستند که می‌توانند ماه‌ها آمادگی دقیق را در یک لحظه از بین ببرند. از تصادفات با سرعت بالا در سراشیبی‌های فنی گرفته تا گرمازدگی شدید، نرخ بالای فرسایش در این ورزش در کانون توجه قرار گرفته است و تیم‌ها را مجبور می‌کند تا با کناره‌گیری «دومستیک»ها و رکابزنان سرعتی کلیدی، دفترچه‌های تاکتیکی خود را به سرعت بازنویسی کنند.[2]

مهم‌ترین خبر پزشکی هفته خارج از مسیر مسابقه منتشر شد؛ جایی که کریس فروم، قهرمان چهار دوره تور دو فرانس، رسماً بازنشستگی خود را از دوچرخه‌سواری حرفه‌ای اعلام کرد. فروم که سال‌ها برای بازگشت به اوج آمادگی خود پس از یک تصادف ویرانگر در سال ۲۰۱۹ تلاش می‌کرد، جزئیات وحشتناک تصادف تمرینی اخیر خود در جنوب فرانسه در آگوست ۲۰۲۵ را فاش کرد. در حالی که عموم مردم قبلاً از شکستگی دنده‌ها، فروپاشی ریه و شکستگی مهره کمر او مطلع بودند، فروم یک عارضه بسیار شدیدتر را افشا کرد. ضربه شدید به قفسه سینه ناشی از برخورد با تابلوی جاده با سرعت ۳۰ مایل در ساعت، باعث پارگی پریکارد (کیسه محافظ اطراف قلب) شده بود.[1]

فروم در گفتگو با شبکه‌های تلویزیونی اعتراف کرد: «جراحی آسیب حیاتی را نشان داد... حتی در آن زمان می‌دانستم که کار تمام شده است.» این پایان آرام و از نظر پزشکی اجباری، یکی از مسلط‌ترین دوران‌های حرفه‌ای در تورهای بزرگ تاریخ را رقم زد. این رکابزن ۴۱ ساله میراثی شامل چهار عنوان تور دو فرانس، دو پیروزی در ووئلتا اسپانیا و یک تاج جیرو دیتالیا را از خود به جای گذاشت و او را در میان نخبگان مطلق این ورزش قرار داد. بازنشستگی او بر خطرات فاجعه‌باری که رکابزنان حتی در طول تمرینات عادی با آن روبرو هستند، تأکید می‌کند؛ واقعیتی که رکابزنان فعلی به خوبی از آن آگاهند.[1]

در مسیر رقابت، تور دو فرانس ۲۰۲۶ از همان مرحله اول در بارسلونا، میدان نبردی فرسایشی بوده است. تیم Groupama-FDJ United در جریان تایم تریل تیمی افتتاحیه، ضربه‌ای فوری و پرهزینه خورد؛ زمانی که کلمان برته تعادل خود را در سرعت بالا از دست داد. این تصادف باعث سقوط هم‌تیمی او، گیوم مارتین، شد و ثانیه‌های ارزشمندی را از تیم گرفت. مهم‌تر اینکه، آسیب فیزیکی برته او را مجبور کرد تا اولین کناره‌گیری رسمی تور ۲۰۲۶ باشد و تیمش را قبل از رسیدن به کوهستان‌های بلند، با یک نفر کمبود مواجه کرد.[2]

هرج و مرج زمانی تشدید شد که مسابقه وارد مرحله دوم شد؛ جایی که گروهی عصبی و متشنج شاهد برخورد هشت رکابزن در یک تصادف بزرگ با گاردریل‌ها بود. این تصادف نام‌های برجسته‌ای از جمله بینیام گیرمای و دوریان گودون را درگیر کرد. در حالی که گیرمای توانست به سرعت دوباره سوار دوچرخه شود و به موتورسیکلت پزشکی علامت دهد که آسیبی ندیده است، دیگران اینقدر خوش‌شانس نبودند. آرون گیت از تیم XDS Astana مجبور شد برای یک آسیب دیدگی شدید صورت به خودروی پزشکی مراجعه کند که پس از مرحله نیاز به بخیه داشت، اگرچه این رکابزن مقاوم توانست روز را به پایان برساند و در مسابقه بماند.[2]

در مرحله سوم، ترکیب گرمای شدید و سرعت بی‌امان، یکی از درخشان‌ترین استعدادهای جوان سرعت در گروه را از پا درآورد. آرنو دی لی از تیم Lotto-Intermarché، که قبل از شروع بزرگ مسابقه (Grand Départ) با یک عفونت شدید معده دست و پنجه نرم می‌کرد، با افزایش دما به ۴۰ درجه سانتی‌گراد (۱۰۴ درجه فارنهایت) خفه‌کننده، در اوایل مرحله عقب افتاد. دی لی با حمایت هم‌تیمی فداکار خود، باتیست ویستروفر، به شدت تلاش کرد تا در محدوده زمانی باقی بماند و بدن خود را تا مرز مطلق فشار داد. با این حال، کمبود فیزیکی و خستگی سیستمیک بیش از حد بود و او مجبور شد در منطقه تغذیه از دوچرخه پیاده شود.[4][5]

دی لی پس از کناره‌گیری رسمی از مسابقه گفت: «این عفونت معده مرا بسیار ضعیف کرد. من تمام توانم را در دو مرحله اول گذاشتم.» برای این رکابزن ۲۴ ساله بلژیکی، این کناره‌گیری یک مورد دلخراش از تکرار تجربه قبلی بود، که یادآور خروج زودهنگام او از جیرو دیتالیا در اوایل سال تحت شرایطی بسیار مشابه بود. خروج او تور را از یک مدعی اصلی برای پایان‌های سرعتی در مسیرهای مسطح و تپه‌ای محروم می‌کند و تیم Lotto-Intermarché را مجبور می‌کند تا کل استراتژی خود را به سمت شکار فرارها تغییر دهد.[4][5]

مرحله سوم همچنین شاهد یک تصادف بزرگ بود که «دومستیک»های کلیدی چندین مدعی رده‌بندی عمومی را درگیر کرد، به طور موقت جاده را مسدود کرد و باعث وحشت در گروه شد. برونو آرمیرایل از تیم Visma | Lease a Bike به شدت زمین خورد و دچار آسیب دیدگی دردناک زانو و شکستگی کفش دوچرخه‌سواری شد. این رکابزن فرانسوی در نمایشی از سرسختی محض، تقریباً ۱۰ کیلومتر را با کفش شکسته رکاب زد تا سرانجام یک کفش جایگزین دریافت کرد و در نهایت مرحله را بیش از ۳۰ دقیقه پس از نفرات پیشتاز به پایان رساند.[4]

تایمن آرنسمن از تیم Netcompany INEOS نیز در هرج و مرج مرحله سوم گرفتار شد و نیاز به تلاش شدید و پایدار هم‌تیمی‌هایش فیلیپو گانا، کوین ووکلین و جاشوا تارلینگ داشت تا دوباره به گروه اصلی بپیوندد. آرنسمن، با وجود زانوی باندپیچی شده و خونریزی، توانست مرحله را با رتبه چشمگیر نوزدهم به پایان برساند. او بعداً در شبکه‌های اجتماعی هم‌تیمی‌های خود را به دلیل تلاش برای نجاتش «اسطوره‌های مطلق» خواند و بر رفاقت شدیدی که در کوره تصادفات تورهای بزرگ شکل می‌گیرد، تأکید کرد.[4]

فراتر از تور بزرگ مردان، گروه زنان خبرهای بسیار ناراحت‌کننده‌ای در مورد مارا رولدان، رکابزن تیم Picnic PostNL، دریافت کرد. این ورزشکار ۲۲ ساله کانادایی به تازگی پس از یک تصادف با سرعت بالا با یک کاروان در مرحله سوم، جیرو دیتالیا زنان را ترک کرده بود؛ حادثه‌ای که او را در درد زیادی رها کرده بود تا نتواند ادامه دهد. درست زمانی که او در حال بهبودی از آن ضربه بود، در طول یک تمرین عادی در خانه دچار یک حادثه عجیب و شدید شد.[3][6]

رولدان در یک برخورد شاخ به شاخ با کودکی که با دوچرخه شهری در مسیر اشتباه در حال حرکت بود، درگیر شد؛ برخوردی که او را به زمین پرتاب کرد و منجر به شکستگی جمجمه شد. رولدان در کنار عکس‌هایی از خود با گردن‌بند طبی به اشتراک گذاشت: «گاهی اوقات احساس می‌کنم که جهان مدام به من ضربه می‌زند.» آسیب دیدگی او که با یک دوره طولانی و نامشخص توانبخشی روبرو است، یادآوری آشکاری از آسیب‌پذیری دوچرخه‌سواران است، چه در حال عبور از مسیر سرعتی آشفته یک تور بزرگ باشند و چه صرفاً در حال تمرین در یک مسیر دوچرخه‌سواری محلی.[3]

در حالی که تقویم تور جهانی به سمت ماه‌های طاقت‌فرسای تابستان پیش می‌رود، این مصدومیت‌ها بر خط شکننده بین اوج عملکرد ورزشی و فاجعه پایان فصل تأکید می‌کنند. برای رکابزنانی که هنوز در تور دو فرانس و جیرو دیتالیا زنان در حال رقابت هستند، هدف روزانه دیگر فقط پیروزی نیست، بلکه بقا است. به‌روزرسانی‌های پزشکی همچنان روایت فصل را دیکته خواهند کرد و یک بار دیگر ثابت می‌کنند که در دوچرخه‌سواری حرفه‌ای، خود جاده اغلب بی‌رحم‌ترین حریف است.[2][3]