حذف تاریخی و همزمان شواتک، مدافع عنوان قهرمانی، و ریباکینا، نفر دوم رنکینگ، از ویمبلدون

بعدازظهر شنبه، نیمه پایینی جدول زنان ویمبلدون کاملاً دگرگون شد، زیرا ایگا شواتک، مدافع عنوان قهرمانی، و النا ریباکینا، نفر دوم جهان، در یک جفت شگفتی خیره‌کننده و همزمان در دور سوم حذف شدند. در تورنمنتی که پیش از این نیز شاهد درام‌های زیادی در مراحل اولیه بود، خروج همزمان دو تن از مسلط‌ترین نیروهای مدرن این ورزش، موجی از شوک را در محوطه تاریخی باشگاه آل انگلند ایجاد کرد. حذف همزمان نفرات دوم و سوم رنکینگ، مسیر مسابقات قهرمانی ۲۰۲۶ را به طور اساسی تغییر داده و هفته دوم پر هرج و مرج و بسیار غیرقابل پیش‌بینی را برای طرفداران و تحلیلگران تضمین می‌کند.[1][5]

تاریخی‌ترین و جذاب‌ترین داستان روز متعلق به الکساندرا ایلا ۲۱ ساله بود که با نمایشی جسورانه و تعیین‌کننده در دوران حرفه‌ای خود، شواتک، بذر سوم، را با نتایج ۷-۶ (۱۱-۹) و ۶-۲ زیر سقف کورت مرکزی سرنگون کرد. این رقیب جوان که تحت تأثیر سنگینی موقعیت قرار نگرفته بود، وارد خطوط زمین شد و بارها با ضربات زمینی صاف و نافذ، توپ‌ها را به خطوط زمین حریف کوبید. او اجازه نداد مدافع عنوان قهرمانی شرایط رالی‌های خط پایه را دیکته کند و از همان گیم اول به طور تهاجمی به سرویس دوم آسیب‌پذیر شواتک حمله کرد.[1][4]

پیروزی ایلا نه تنها برای حرفه رو به رشد خودش، بلکه برای کشورش یک نقطه عطف بزرگ محسوب می‌شود. با این پیروزی در دو ست پیاپی، او اولین بازیکن تاریخ فیلیپین – چه مرد و چه زن – است که به دور چهارم یک تورنمنت گرند اسلم انفرادی راه می‌یابد. این دستاورد بلافاصله توجه ملتی را به خود جلب کرد که به طور سنتی بیشتر به جشن گرفتن قهرمانان بوکس و بسکتبال عادت دارند تا نوابغ تنیس، و جشن‌های گسترده‌ای را در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های خبری ملی برانگیخت.[1][5]

ایلا در مصاحبه پس از مسابقه در زمین، در حالی که کورت مرکزی با تشویق ایستاده پر سر و صدا از او استقبال می‌کرد، با احساسات گفت: «برای کسی که در فیلیپین بزرگ شده و هر روز بعد از مدرسه با جوراب‌های چین‌دار، کفش‌های چراغ‌دار و گونه‌های تپلش برای تمرین با برادر و پدربزرگش می‌رفته، این برای من همه چیز است.» پیشرفت او در SW19 بر حمایت جهانی که او ابتدا در طول حضور خیره‌کننده‌اش در نیمه‌نهایی میامی اوپن در اوایل سال به دست آورده بود، بنا شده است و ثابت می‌کند که موفقیت‌های او در ابتدای فصل اتفاقی نبوده است.[1]

کل مسابقه در نهایت به یک ست اول طاقت‌فرسا و ۸۵ دقیقه‌ای گره خورد که به یک کشمکش پرمخاطره و نفس‌گیر تبدیل شد. با وجود واگذاری یک بریک زودهنگام به ستاره لهستانی، ایلا نترسید و بلافاصله بریک را جبران کرد و در نهایت در امتیاز ۵-۳ برای ست سرویس زد. با این حال، غریزه قهرمانی مشهور شواتک وارد عمل شد و به او اجازه داد تا خود را به مسابقه بازگرداند و یک تای‌بریک ماراتونی را تحمیل کند که تماشاگران لندن را در لبه صندلی‌هایشان نگه داشت.[1][3]

در تای‌بریک، ایلا با نتیجه ۵-۲ پیش افتاد، اما شواتک توانست امتیازات را برابر کند و در نهایت دو فرصت برای کسب ست به دست آورد. ایلا با نشان دادن خونسردی فوق‌العاده در زیر درخشان‌ترین نورافکن‌های تنیس، هر دوی آن‌ها را نجات داد. سرانجام، در سومین فرصت خود برای پایان دادن به ست، ایلا تماشا کرد که شواتک یک فورهند را به بیرون می‌زند و به ستاره فیلیپینی اجازه داد تا دستانش را به هوا پرتاب کند، ست را با نتیجه ۱۱-۹ به دست آورد و عملاً اراده شواتک را پیش از ست دوم یک‌طرفه شکست.[1][4]

در حالی که ایلا مشغول از هم پاشیدن مدافع عنوان قهرمانی در کورت مرکزی بود، شوک دیگری به همان اندازه مهم در چند قدمی، در کورت شماره یک، در حال وقوع بود. النا ریباکینا، قهرمان ویمبلدون ۲۰۲۲ و برنده فعلی اوپن استرالیا، با نتایج ۷-۶ (۷-۴) و ۶-۱ مغلوب الیس مرتنز، کهنه‌کار بلژیکی، شد. این مسابقه یک ساعت و ۳۶ دقیقه به طول انجامید. مرتنز، بذر بیست و پنجم، یک بازی تاکتیکی درخشان ارائه داد، بازی قدرتی معمولاً مسلط ریباکینا را خنثی کرد و ستاره قزاقستانی را مجبور به رالی‌های طولانی و ناراحت‌کننده کرد.[3][6]

مرتنز به شدت از مشکلات غیرمعمول سرویس ریباکینا در طول بعدازظهر بهره برد. ریباکینا شش خطای دوبل پرهزینه مرتکب شد و تنها توانست نیمی از امتیازات سرویس خود را در طول ست دوم که به طرز شگفت‌آوری یک‌طرفه بود، کسب کند. برای مرتنز، این پیروزی گواهی بر ثبات پایدار او در زمین چمن بود و به او اجازه داد برای چهارمین بار در دوران حرفه‌ای خود به جمع ۱۶ نفر پایانی SW19 راه یابد و یک رویارویی مورد انتظار در دور چهارم با ماری بوژکووا، بذر بیست و یکم، را ترتیب دهد.[4][6]

ریباکینا در کنفرانس مطبوعاتی پس از مسابقه، ارزیابی بسیار صریح و خودانتقادی از افت اخیر خود ارائه داد، که در تضاد شدید با شروع مسلط او در فصل ۲۰۲۶ است. نفر دوم جهان قبل از ویمبلدون، در سه تورنمنت متوالی نتوانسته بود دو مسابقه پشت سر هم را ببرد. ریباکینا به خبرنگاران اعتراف کرد: «من فرصت‌های زیادی در ست اول برای بریک داشتم. سرویس خود را به راحتی با خطاهای دوبل زیاد در مسابقه از دست دادم.» او صراحتاً اضافه کرد که باید رویکرد خود را تحلیل و تغییر دهد زیرا «این روش کار نمی‌کند.»[6]

خروج همزمان شواتک و ریباکینا چشم‌انداز تورنمنت را به طور ریشه‌ای تغییر داده و نیمه پایینی جدول زنان را کاملاً باز کرده است. با حذف زودهنگام آماندا آنیسیمووا، نایب قهرمان سال گذشته، مسیر رسیدن به فینال از سنگین‌ترین مدعیان پیش از تورنمنت پاک شده است. این خلأ تضمین می‌کند که یک چهره جدید در مراحل پایانی مسابقات قهرمانی ظهور خواهد کرد و بازیکنانی مانند لیندا نوسکوا ۲۱ ساله و مدیسون کیز، کهنه‌کار آمریکایی، را در موقعیت مدعی اصلی قهرمانی قرار می‌دهد.[2]

هرج و مرج ناشی از این اتفاقات، زمینه را برای یک هفته دوم هیجان‌انگیز و بسیار غیرقابل پیش‌بینی فراهم می‌کند و روند جذاب اخیر در باشگاه آل انگلند را ادامه می‌دهد. اگر باربورا کرچیکووا نتواند عنوان قهرمانی را کسب کند، تورنمنت ۲۰۲۶ یک قهرمان ویمبلدون کاملاً جدید دیگر را معرفی خواهد کرد و رشته‌ای از برندگان اولین بار را که از زمانی که سرنا ویلیامز آخرین بار با موفقیت از جام ونوس روزواتر در سال ۲۰۱۶ دفاع کرد، ادامه می‌دهد. برای طرفداران تنیس، این شگفتی‌ها یادآوری قدرتمندی از عمق و برابری است که در حال حاضر تنیس زنان را تعریف می‌کند.[2][6]