ایتالیا پس از شکست دراماتیک پلی‌آف مقابل بوسنی و هرزگوین، سومین جام جهانی متوالی را از دست داد

اتفاقی که غیرقابل تصور بود، برای یکی از پرافتخارترین کشورهای فوتبال جهان به واقعیت پیوست. تیم چهار بار قهرمان جهان، ایتالیا، پس از شکست دراماتیک در ضربات پنالتی مقابل بوسنی و هرزگوین در فینال پلی‌آف اروپا، در جام جهانی ۲۰۲۶ فیفا حضور نخواهد داشت.[1][3]

این نتیجه در زنیتسا، افول بی‌سابقه‌ای را برای آتزوری تثبیت می‌کند؛ آنها اولین قهرمان سابق جام جهانی در تاریخ هستند که سه تورنمنت متوالی را از دست می‌دهند. ایتالیا که پیش از این نتوانسته بود به جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه و ۲۰۲۲ قطر صعود کند، این بار نیز با شکستی تلخ مواجه شد که خشکسالی حضور آنها را طولانی‌تر کرده و نسلی کامل از هواداران جوان ایتالیایی را بدون خاطره‌ای از تیم ملی خود در صحنه جهانی باقی گذاشته است.[2][4][5]

در حالی که شب با ناامیدی برای ایتالیا به پایان رسید، صحنه‌هایی از شادی بی‌حد و حصر برای بوسنی و هرزگوین رقم خورد. این کشور بالکان، به رهبری ادین ژکو، کاپیتان ۴۰ ساله خود، تنها برای دومین بار در تاریخش حضور در جام جهانی را تضمین کرد. آنها اکنون در گروه B تورنمنت تابستانی به کانادا، قطر و سوئیس خواهند پیوست.[1][5][6]

خود بازی پلی‌آف یک رقابت پرتنش و طاقت‌فرسا بود که با یک لحظه محوری در نیمه اول تغییر کرد. ایتالیا در ابتدا آماده به نظر می‌رسید تا طلسم خود را بشکند و در دقیقه ۱۵ توسط مهاجمش مویز کین که پس از حرکتی که نیکولو بارلا آغاز کرده بود، از لبه محوطه جریمه یک ضربه عالی را به گل تبدیل کرد، پیش افتاد.[4][6]

با این حال، درست قبل از نیمه اول، جریان بازی به شدت تغییر کرد. در دقیقه ۴۱، آلساندرو باستونی، مدافع ایتالیا، به دلیل خطای حرفه‌ای (تکل از پشت در آخرین لحظه روی مهاجم بوسنی که در موقعیت تک به تک قرار داشت) کارت قرمز مستقیم دریافت کرد. تیم جنارو گتوزو، سرمربی ایتالیا، که ۱۰ نفره شده بود، مجبور شد تمام نیمه دوم را در حالت دفاعی سپری کند.[2][4][5]

با وجود تلاش دفاعی شجاعانه ایتالیایی‌های کم‌تعداد، فشار بی‌امان میزبانان سرانجام نتیجه داد. در حالی که کمی بیش از ده دقیقه به پایان وقت قانونی باقی مانده بود، هریس تاباکوویچ از یک درگیری آشفته در محوطه جریمه استفاده کرد و توپ را به داخل دروازه فرستاد تا نتیجه ۱-۱ مساوی شود.[3][4]

بازی به وقت اضافه طاقت‌فرسایی کشیده شد که در آن هیچ یک از دو تیم نتوانستند گل پیروزی‌بخش را به ثمر برسانند و صحنه برای آزمون نهایی اعصاب: ضربات پنالتی، آماده شد. فشار لحظه برای آتزوری بیش از حد بود. فرانچسکو پیو اسپوزیتو اولین ضربه خود را به بالای دروازه زد و برایان کریستانته نیز نتوانست پنالتی خود را گل کند.[3][4]

در مقابل، بوسنی و هرزگوین در زدن پنالتی‌ها بی‌نقص عمل کردند. بنجامین تاهیروویچ با گل کردن اولین ضربه، لحن بازی را تعیین کرد و میزبانان هر چهار پنالتی خود را به گل تبدیل کردند تا پیروزی مشهور ۴-۱ در ضربات پنالتی را به دست آورند. سوت پایان بازی، جشن‌های دیوانه‌واری را در زنیتسا به راه انداخت که تضاد شدیدی با اشک‌های بازیکنان ایتالیا داشت.[3][5]

پیامدهای این شکست در ایتالیا سریع و شدید بوده است. جنارو گتوزو، سرمربی که پس از جدایی لوچانو اسپالتی هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت، از این نتیجه ابراز تأسف عمیق کرد. گتوزو اظهار داشت: «دردناک است، زیرا این چیزی بود که ما، تمام ایتالیا، و کمپین فوتبالی ما به آن نیاز داشتیم»، و اشاره کرد که تیمش حتی با ده نفر نیز موقعیت‌هایی خلق کرده بود.[2][6]

گابریله گراوینا، رئیس فدراسیون فوتبال ایتالیا، اعتراف کرد که زیرساخت‌های فوتبال این کشور در بحران عمیقی قرار دارد، اگرچه او اعلام کرد که بلافاصله استعفا نخواهد داد. بازیکنان سابق و اسطوره‌های این بازی نیز نظرات خود را بیان کردند؛ از جمله دینو زوف، قهرمان جام جهانی ۱۹۸۲، که این ناکامی را یک «تراژدی ورزشی» برای جوانان کشور خواند.[2][6]

فرمت گسترش‌یافته ۴۸ تیمی جام جهانی ۲۰۲۶ برای ارائه فرصت‌های بیشتر به ملت‌های سراسر جهان طراحی شده است و پیروزی بوسنی گواهی بر این دیدگاه است. با این حال، برای ایتالیا، افزایش تعداد تیم‌ها تنها تلخی غیبت آنها را بیشتر می‌کند. آنها از سال ۲۰۱۴ هیچ مسابقه‌ای در جام جهانی انجام نداده‌اند و از زمان کسب جام در سال ۲۰۰۶، هیچ بازی حذفی را در این تورنمنت نبرده‌اند.[4][5]

در حالی که جام جهانی ۲۰۲۶ در سراسر آمریکای شمالی برگزار می‌شود، آتزوری بار دیگر مجبور خواهد بود از دور تماشا کند. وظیفه بازسازی فوتبال ایتالیا اکنون بزرگتر از همیشه به نظر می‌رسد و نیازمند ارزیابی مجدد اساسی است که چگونه یکی از ابرقدرت‌های سنتی این ورزش می‌تواند جایگاه خود را در میان نخبگان جهانی باز پس گیرد.[2][4]