چگونه شهرهای میزبان جام جهانی با غلبه بر موانع زیرساختی، مسابقات را طبق برنامه پیش بردند

جام جهانی ۲۰۲۶ فیفا جمعیت بی‌سابقه‌ای را به آمریکای شمالی کشانده و محدودیت‌های زیرساخت‌های شهری را در شانزده شهر میزبان به چالش کشیده است. در حالی که این تورنمنت به فینال بزرگ خود در استادیوم MetLife نیوجرسی نزدیک می‌شود، روایت پشت پرده، حکایت از اقدامات لجستیکی بسیار دشوار و سازگاری سریع دارد.[1]

در مراحل اولیه برنامه‌ریزی و حتی در هفته‌های آغازین تورنمنت، نگرانی‌هایی در مورد تأخیر در تأمین مالی فدرال و ایجاد گلوگاه‌های محلی در حمل و نقل عمومی افزایش یافت. فشار لجستیکی به حدی جدی بود که شایعاتی مبنی بر احتمال تغییر محل برگزاری برخی مسابقات منتشر شد، در صورتی که شهرهای میزبان نتوانند جابجایی ایمن و بدون مشکل هواداران به استادیوم‌ها و بالعکس را تضمین کنند.[1]

با این حال، مقامات محلی و مسئولان حمل و نقل عمومی به جای تسلیم شدن در برابر فشار، راه‌حل‌های جایگزین قابل توجهی ابداع کردند. شهرهای میزبان با تسریع پروژه‌هایی که مدت‌ها متوقف مانده بودند و اجرای طرح‌های اضطراری خلاقانه، تورنمنت را طبق برنامه پیش بردند و بحران‌های بالقوه را به نمونه‌هایی از انعطاف‌پذیری شهری تبدیل کردند.[1]

هسته اصلی این چالش ناشی از مقیاس عظیم تورنمنت گسترش‌یافته با چهل و هشت تیم و الزامات سخت‌گیرانه فیفا در مورد جابجایی بود. فیفا با درک این موضوع که وسایل نقلیه شخصی نمی‌توانند همزمان هشتاد هزار نفر را به طور مؤثر جابجا کنند، از همه شهرهای میزبان خواست تا گزینه‌های حمل و نقل عمومی انبوه را در روزهای مسابقه و با هزینه مناسب برای دارندگان بلیط فراهم کنند.[1][5]

برای شهرهایی که اولویت با حمل و نقل عمومی بود، مانند نیویورک و فیلادلفیا، این به معنای افزایش ظرفیت شبکه‌های موجود برای مدیریت هجوم جمعیت بود. اما برای کلان‌شهرهای متکی به خودرو مانند دالاس، هیوستون و کانزاس سیتی، این الزام مستلزم بازنگری اساسی، هرچند موقت، در نحوه تردد مردم در فضای شهری بود.[5][8]

قرار بود حمایت مالی این بار سنگین را کاهش دهد. وزارت حمل و نقل ایالات متحده ۱۰0.3 میلیون دلار از طریق اداره حمل و نقل فدرال برای کمک به شهرها جهت گسترش خدمات اختصاص داد، در حالی که آژانس مدیریت اضطراری فدرال (FEMA) ۸۴۶ میلیون دلار کمک مالی برای امنیت و واکنش اضطراری اعطا کرد.[2][3]

با این حال، اصطکاک بوروکراتیک در توزیع این بودجه‌های فدرال به این معنی بود که بسیاری از آژانس‌های محلی مجبور شدند سرمایه اولیه را خودشان تأمین کنند یا در آخرین لحظات برای نهایی کردن قراردادها دست و پا بزنند. این تأخیر در تأمین مالی، درست زمانی که هواداران بین‌المللی شروع به ورود به فرودگاه‌های اصلی کردند، تهدید می‌کرد که گسترش‌های حیاتی حمل و نقل را از مسیر خارج کند.[1][2]

شهرها در مواجهه با ضرب‌الاجل‌های سخت، به نبوغ محلی روی آوردند. در سیاتل، چشم‌انداز هجوم جمعیت جام جهانی به کاتالیزور نهایی برای تکمیل پروژه Crosslake Connection تبدیل شد؛ یک توسعه خط قطار سبک شهری که از دهه ۱۹۶۰ در نظر گرفته شده بود. این خط درست به موقع افتتاح شد تا هواداران را از دریاچه واشنگتن عبور دهد.[4]

به طور مشابه، بوستون از این تورنمنت استفاده کرد تا ارتقاء ۳۵ میلیون دلاری ایستگاه قطار حومه Foxborough در نزدیکی استادیوم Gillette را توجیه کند. اضافه شدن یک سکوی موقت و قطارهای اختصاصی روز مسابقه به شهر این امکان را داد که الزامات حمل و نقل فیفا را بدون اتکای صرف به دسترسی بزرگراهی برآورده سازد.[5]

در شهرهایی که امکان استفاده از خطوط ریلی دائمی وجود نداشت، مقامات شبکه‌های موقت را از ابتدا ایجاد کردند. کمیته سازماندهی محلی کانزاس سیتی دویست دستگاه اتوبوس اجاره کرد تا مسیرهای حمل و نقل موقتی را در سراسر منطقه ایجاد کند و ده‌ها هزار هوادار را جابجا نماید، در حالی که خطوط لوله تأمین مالی فدرال با تأخیر مواجه بودند.[4]

نتایج این تلاش‌ها حیرت‌انگیز بوده است. در آتلانتا، سازمان حمل و نقل سریع کلان‌شهر آتلانتا (MARTA) تنها در نیمه اول تورنمنت تقریباً ۱.۷ میلیون نفر را جابجا کرد. در شلوغ‌ترین روز خود، این سیستم پذیرای ۲۲۰,۰۰۰ مسافر ریلی بود که بیش از دو برابر حجم معمول آن در روزهای کاری هفته است.[6]

فراتر از حمل و نقل، خود استادیوم‌ها نیز نیازمند تغییرات زیرساختی عظیمی بودند. استادیوم MetLife، که میزبان فینال خواهد بود، مجبور شد چمن مصنوعی خود را به طور کامل برداشته و یک سیستم چمن طبیعی پیشرفته که بر روی یک لایه ریشه مصنوعی رشد کرده است، نصب کند تا استانداردهای سخت‌گیرانه فیفا را برآورده سازد.[7]

مهندسان همچنین مجبور شدند ۱,۷۴۰ صندلی را حذف کرده و گوشه‌های بتنی استادیوم MetLife را برش دهند تا زمین بازی به عرض مورد نیاز شصت و هشت متر برسد. این تغییرات ساختاری در حالی تکمیل شد که استادیوم همچنان میزبان رویدادهای دیگری در آستانه تورنمنت بود.[7]

با پایان یافتن جام جهانی، برنامه‌ریزان شهری در حال بررسی میراث این تورنمنت هستند. مسیرهای موقت اتوبوس، ایستگاه‌های ریلی ارتقاء یافته و پروتکل‌های اضطراری که تحت فشار آزمایش شدند، یک الگوی واقعی برای نحوه مدیریت رویدادهای بزرگ توسط شهرهای آمریکا، مانند المپیک ۲۰۲۸ لس آنجلس، ارائه کرده‌اند.[4][8]

در نهایت، تهدید تغییر محل برگزاری مسابقات هرگز عملی نشد. در عوض، جام جهانی ۲۰۲۶ ثابت کرد که مقامات حمل و نقل محلی، هنگامی که با ضرب‌الاجل‌های ثابت و موانع مالی مواجه می‌شوند، می‌توانند زیرساخت‌های عمومی قوی‌ای را ارائه دهند که مدت‌ها پس از سوت پایان نیز به نفع ساکنان شهرها خواهد بود.[1]