پی.وی. سیندوه در بازگشت مسابقات جهانی به هند، ششمین مدال رکوردشکن خود را هدف گرفته است

استادیوم سرپوشیده ایندیرا گاندی در دهلی نو آخرین مراحل آماده‌سازی خود را برای میزبانی سی‌اُمین دوره مسابقات جهانی بدمینتون (BWF) از ۱۷ تا ۲۳ آگوست انجام می‌دهد. برای اولین بار پس از ۱۷ سال، معتبرترین تورنمنت جهانی بدمینتون خارج از بازی‌های المپیک، به خاک هند بازمی‌گردد. این رویداد بازگشتی تاریخی برای کشوری است که به طور پیوسته به یک قدرت جهانی در این ورزش تبدیل شده و انتظارات شدیدی را از سوی طرفداران و بازیکنان برانگیخته است.[4][5]

وزن تاریخی این تورنمنت کاملاً محسوس است. آخرین باری که هند میزبان مسابقات جهانی بود، در سال ۲۰۰۹ بود که این رویداد در حیدرآباد برگزار شد. در آن زمان، بدمینتون هند هنوز در حال پیدا کردن جایگاه خود در صحنه بین‌المللی بود. امروز، چشم‌انداز کاملاً متفاوت است، زیرا این کشور دارای یک رکورد قابل توجه ۱۵ ساله است که از سال ۲۰۱۱ به بعد، حداقل یک مدال در هر دوره از مسابقات جهانی کسب کرده است.[4][5]

پی.وی. سیندوه در مرکز مطلق این بازگشت به خانه قرار دارد. در حالی که جامعه جهانی بدمینتون روز جهانی بدمینتون را در ۵ جولای جشن می‌گیرد، تمرکز مستقیماً روی این ورزشکار ۳۱ ساله و دارنده دو مدال المپیک است. سیندوه فقط در یک تورنمنت خانگی شرکت نمی‌کند؛ او در آستانه ثبت یک تاریخ بی‌سابقه ایستاده و انتظارات بیش از یک میلیارد نفر را به میدان می‌آورد.[5]

سیندوه ششمین مدال رکوردشکن خود را در مسابقات جهانی هدف قرار داده است. در حال حاضر، او در یک باشگاه نخبه چهار نفره از بازیکنانی قرار دارد که پنج مدال در رده انفرادی زنان کسب کرده‌اند. این گواهی بر ثبات فوق‌العاده و روحیه او در مسابقات بزرگ است که این رکورد را با برخی از بزرگترین نام‌هایی که تا به حال راکت به دست گرفته‌اند، به اشتراک می‌گذارد.[5][6]

این باشگاه انحصاری پنج مداله شامل ژانگ نینگ (Zhang Ning) قهرمان دو دوره المپیک از چین، آکانه یاماگوچی (Akane Yamaguchi) قهرمان مدافع جهان از ژاپن، و چن یوفی (Chen Yufei) از چین است. اگر سیندوه بتواند در دهلی نو به سکو برسد، این تساوی چهارجانبه را خواهد شکست و به تنهایی رکورددار تاریخ انفرادی زنان در مسابقات جهانی خواهد شد.[5]

سوابق او در این تورنمنت، مسیر کل دوران حرفه‌ای او را ترسیم می‌کند. او در نوجوانی با کسب دو مدال برنز پیاپی در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴، ورود خود را به صحنه جهانی اعلام کرد. آن پیروزی‌های اولیه نشان‌دهنده ظهور یک استعداد نسلی بود که قادر به به چالش کشیدن سلطه تثبیت شده بازیکنان شرق آسیا بود.[1][5]

سپس او بازی خود را ارتقا داد تا در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ مدال‌های نقره را کسب کند و فینال‌های طاقت‌فرسا و ماراتونی را در برابر رقبایی مانند نوزومی اوکوهارا (Nozomi Okuhara) و کارولینا مارین (Carolina Marin) تحمل کرد. سرانجام، در سال ۲۰۱۹، او از سقف نقره عبور کرد و در بازل سوئیس مدال طلا را به دست آورد و اولین هندی در تاریخ شد که عنوان قهرمانی بدمینتون جهان را کسب می‌کند.[1][5]

برای درک کامل اهمیت یک ششمین مدال احتمالی، باید مکانیسم طاقت‌فرسای مسابقات جهانی BWF را درک کرد. این مسابقات که به عنوان یک رویداد بزرگ درجه ۱ طبقه‌بندی می‌شود، اوج مطلق این ورزش را نشان می‌دهد، حداکثر امتیاز رتبه‌بندی را ارائه می‌دهد و نخبه‌ترین رقبا را از سراسر جهان جذب می‌کند.[4]

این تورنمنت بر اساس یک فرمت حذفی تک‌حذفی بی‌رحمانه عمل می‌کند. جدول انفرادی زنان شامل ۶۴ نفر از بهترین بازیکنان جهان است که هیچ جایی برای خطا وجود ندارد. مسابقات در فرمت بهترین از سه گیم و تا ۲۱ امتیاز انجام می‌شود که نیازمند استقامت بدنی فوق‌العاده، سازگاری تاکتیکی و پایداری ذهنی در طول برنامه فشرده هفت روزه است.[2][4]

سیندوه جایگاه خود را در جدول ۲۰۲۶ به عنوان نماینده میزبان هند تحت قوانین صلاحیت فدراسیون جهانی بدمینتون تضمین کرد. فدراسیون جهانی لیست ورودی‌ها را بر اساس رتبه‌بندی جهانی بدمینتون از اواخر آوریل نهایی کرد و اطمینان حاصل کرد که تنها باثبات‌ترین عملکردها در طول سال گذشته، جایگاهی در زمین‌های دهلی نو کسب کرده‌اند.[1][2]

خوشبختانه برای تماشاگران خانگی، سیندوه به تنهایی بار امیدهای ملت را به دوش نخواهد کشید. انجمن بدمینتون هند یک تیم قوی ۱۰ نفره را در پنج رشته اعزام می‌کند. این فهرست عمیق نشان‌دهنده رشد سیستماتیک این ورزش در داخل کشور است که فراتر از اتکا به یک بازیکن ستاره واحد است.[1][3]

بالاترین رتبه در میان شرکت‌کنندگان هندی، زوج قدرتمند دونفره مردان، ساتویک‌سایراج رانکی‌ردی (Satwiksairaj Rankireddy) و چیراگ شتی (Chirag Shetty) هستند. این زوج پویا که در رده خود در رتبه چهارم کلی قرار دارند، انتظارات قابل توجهی برای کسب مدال طلا دارند، زیرا در طول چند فصل گذشته به طور مداوم بهترین زوج‌های جهان را به چالش کشیده‌اند.[1][2]

در بخش انفرادی مردان، لاکشیا سن (Lakshya Sen) چابک و استعداد در حال ظهور، آیوش شتی (Ayush Shetty)، رهبری حمله هند را بر عهده خواهند داشت. در همین حال، اوناتی هودا (Unnati Hooda)، نوجوان آینده‌دار، به سیندوه در جدول انفرادی زنان می‌پیوندد و نماینده نسل بعدی استعدادهای هندی است. تریسا جولی (Treesa Jolly) و گایاتری گوپیچاند (Gayatri Gopichand) نیز کمپین دونفره زنان را رهبری خواهند کرد و ترکیب بسیار رقابتی تیم را تکمیل می‌کنند.[1][3]

با وجود مزیت غیرقابل انکار بازی در خانه، مسیر سیندوه برای کسب ششمین مدال تاریخی با عدم قطعیت همراه است. او از زمان پیروزی تاریخی خود در سال ۲۰۱۹ روی سکوی قهرمانی جهان نایستاده است، و فشار فیزیکی رقابت در سطح نخبه BWF برای بیش از یک دهه، یک چالش واقعی در برابر حریفان جوان‌تر و سریع‌تر ایجاد می‌کند.[5]

میدان رقابتی که در دهلی نو در انتظار اوست، به طور استثنایی عمیق و بی‌رحمانه خواهد بود. آکانه یاماگوچی، قهرمان مدافع، حضور خود را تأیید کرده است، در کنار یک تیم قدرتمند چینی که به طور سنتی بر دورهای بعدی تورنمنت‌های بزرگ تسلط دارند. هر حریفی انگیزه بالایی خواهد داشت تا در مقابل تماشاگران هندی، نقش خرابکار را بازی کند.[2][3]

با این حال، سیندوه تمام میراث خود را بر اساس اوج گرفتن در زمانی که بیشترین اهمیت را دارد، بنا نهاده است. تحلیلگران بدمینتون خاطرنشان می‌کنند که بازی در مقابل تماشاگران پرشور و غران در آرنای ایندیرا گاندی می‌تواند همان سوخت عاطفی دقیقی را فراهم کند که او برای عبور از دورهای اولیه طاقت‌فرسا و غلبه بر لحظات خستگی فیزیکی نیاز دارد.[4][5]

فراتر از آمار و رکوردهای فردی، تلاش سیندوه برای کسب ششمین مدال، جشنی برای تکامل گسترده‌تر بدمینتون هند است. هنگامی که او اولین برنز خود را در سال ۲۰۱۳ کسب کرد، این ورزش هنوز برای جلب توجه عمومی در هند تلاش می‌کرد؛ امروز، بدمینتون بینندگان زیادی را در ساعات پربیننده به خود اختصاص می‌دهد و الهام‌بخش هزاران ورزشکار جوان در سراسر کشور است.[4][5]

با نزدیک شدن به روز افتتاحیه ۱۷ آگوست، روایت در دهلی نو فراتر از شکوه فردی است. قرار گرفتن سیندوه روی سکو نه تنها کتاب‌های تاریخ بدمینتون بین‌المللی را بازنویسی می‌کند؛ بلکه به عنوان اوج دستاورد برای پیشگامی عمل خواهد کرد که اساساً مسیر این ورزش را در کشور خود تغییر داد.[5]