یانیک سینر با غلبه بر الکساندر زورف، عنوان قهرمانی ویمبلدون را حفظ کرد

در حالی که آفتاب اواخر بعدازظهر سایه‌های بلندی بر زمین اصلی (سنتر کورت) می‌انداخت، یانیک سینر سلطه خود را بر فصل زمین‌های چمن تثبیت کرد. این تنیس‌باز ایتالیایی و نفر اول جهان، روز یکشنبه با موفقیت از عنوان قهرمانی انفرادی مردان ویمبلدون خود دفاع کرد و با غلبه بر الکساندر زورف، نفر دوم، با نتایج ۷-۶ (۹-۷)، ۶-۷ (۲-۷)، ۳-۶ و ۴-۶ به پیروزی رسید. این رویارویی طاقت‌فرسا سه ساعت و ۴۶ دقیقه به طول انجامید و محدودیت‌های جسمی و ذهنی دو بازیکن برتر این رشته ورزشی را به چالش کشید.[1][2]

اهمیت این فینال تاریخی بود. زورف با ۱۳ پیروزی متوالی در گرند اسلم‌ها وارد لندن شده بود، تازه از اولین قهرمانی خود در اوپن فرانسه بازگشته بود و در تلاش بود تا «چنل اسلم» کمیاب – یعنی قهرمانی متوالی در رولان گاروس و ویمبلدون – را تکمیل کند. در همین حال، سینر به دنبال جبران بود. او تنها چند هفته قبل در پاریس، با از دست دادن برتری دو سته مقابل خوان مانوئل سروندولو، دچار شکست ویرانگری در دور دوم شده بود.[1][2]

مراحل ابتدایی مسابقه با سرویس‌های نفوذناپذیر و حاشیه‌های بسیار کم تعریف شد. زورف، با استفاده از قد بلند خود، به طور مداوم سرویس‌های اول را با سرعت بیش از ۱۳۰ مایل در ساعت فرود می‌آورد و فشار زیادی بر بازی برگشت سینر وارد می‌کرد. رویکرد تهاجمی این بازیکن آلمانی در خط پایه، در تای‌بریک پرتنش ست اول نتیجه داد و او با نتیجه ۹-۷ آن را به دست آورد تا برتری اولیه را کسب کند.[2]

سینر به جای وحشت، تاکتیک‌های خود را با دقت تنظیم کرد. او شروع به تغییر موقعیت برگشت خود کرد، کمی عقب‌تر ایستاد تا سرعت ضربات زورف را خنثی کند و سپس برای دیکته کردن رالی‌ها جلو می‌آمد. این تغییر تاکتیکی در ست دوم نتیجه داد، که به تای‌بریک دیگری کشیده شد. این بار، سینر بی‌نقص بود و با نتیجه ۷-۲ در تای‌بریک برتری یافت تا بازی را مساوی کرده و کاملاً جریان مسابقه را تغییر دهد.

هنگامی که بازی مساوی شد، اجرای دقیق سینر کنترل اوضاع را در دست گرفت. او سرویس‌های درجه یک خود را با دفاع خارق‌العاده، دراپ‌شات‌های هوشمندانه و ضربات زمینی کوبنده ترکیب کرد. در پایان مسابقه، این بازیکن ایتالیایی ۵۸ ضربه برنده در مقابل تنها ۲۵ خطای غیر اجباری ثبت کرد؛ نسبتی خیره‌کننده برای مسابقه‌ای تقریباً چهار ساعته در زمینی که اغلب باعث اشتباه می‌شود.[2]

لحظه محوری بازی در اوایل ست چهارم فرا رسید. سینر در حالی که ۱-۲ عقب بود و در سرویس خود ۱۵-۳۰ بود، در میان بادهای شدید و متلاطم، با یک نقطه حساس روبرو شد. این بازیکن ۲۴ ساله بدون توجه به شرایط جوی یا فشار، به خط سرویس رفت و سه سرویس برنده متوالی زد تا گیم را حفظ کند. این نمایش ویرانگر از قدرت ذهنی، عملاً عزم زورف را در هم شکست.

با از دست رفتن کنترل مسابقه، خشم زورف فوران کرد. فورهند او، که مدت‌ها به عنوان آسیب‌پذیرترین ضربه‌اش تحت فشار شناخته می‌شد، شروع به خطا رفتن کرد. پس از آنکه یک فورهند را به بیرون زد و یک نقطه بریک حیاتی را واگذار کرد، این بازیکن آلمانی با عصبانیت راکت خود را به زمین کوبید. در مقابل، سینر تصویری از آرامش یخ‌زده باقی ماند و با دقت مسابقه را با سرویس‌های خود به پایان رساند.[2]

با این پیروزی، سینر نام خود را عمیق‌تر در کتاب‌های تاریخ تنیس حک کرد. او تنها دهمین مرد در عصر آزاد شد که موفق به دفاع از عنوان انفرادی ویمبلدون می‌شود و به جمع اسطوره‌هایی مانند راجر فدرر، پیت سمپراس و نواک جوکوویچ پیوست. این برد همچنین صدمین پیروزی او در مسابقات گرند اسلم دوران حرفه‌ای‌اش بود و پنجمین عنوان مهم او را به ارمغان آورد.[1][2]

این پیروزی، تسلط سینر بر رتبه اول جهان را بیشتر تثبیت می‌کند و اختلاف امتیاز او با زورف را به تقریباً ۵۰۰۰ امتیاز می‌رساند. کارلوس آلکاراز، فینالیست دوره قبل، به دلیل مصدومیت مچ دست در این تورنمنت غایب بود، اما عملکرد مسلط سینر – که در طول دو هفته تنها سه ست واگذار کرد – تردید کمی در مورد برتری فعلی او بر زمین چمن باقی گذاشت.[1][2]

شاید چشمگیرترین نکته، آماده‌سازی غیرمتعارف سینر بود. پس از حذف دلخراش او در پاریس، وی ۱۲ روز زودتر به باشگاه آل انگلند رسید و تصمیم گرفت در هیچ تورنمنت تدارکاتی زمین چمن شرکت نکند. توانایی او در رسیدن به اوج عملکرد دقیقاً در زمان لازم، کنار گذاشتن ناامیدی پاریس و فتح معتبرترین صحنه ورزشی، نشان‌دهنده بلوغی است که نویدبخش تعریف دوران او خواهد بود.[1]