سازوکار بازنشستگی: چگونه «چالش حل‌نشده برداشت دارایی» درآمد مادام‌العمر پس‌اندازکنندگان طرح‌های مشارکت معین را تهدید می‌کند

آزمایش طرح‌های مشارکت معین (Defined Contribution) در هدف اصلی خود یعنی انباشت دارایی، بسیار موفقیت‌آمیز بوده است. در طول چهار دهه گذشته، تغییر از مستمری‌های سنتی به حساب‌های ۴۰۱(ک) و حساب‌های بازنشستگی فردی، بیش از ۲۳ تریلیون دلار ثروت برای کارگران آمریکایی جمع‌آوری کرده است. اما با عبور اوج نسل بیبی بومرها از آستانه بازنشستگی، صنعت خدمات مالی با نیمه دوم و حل‌نشده این معادله روبرو شده است. ویلیام اف. شارپ، اقتصاددان برنده جایزه نوبل، مرحله برداشت دارایی‌ها (Decumulation) — فرآیند برداشت از یک منبع محدود دارایی بدون تمام شدن پول پیش از مرگ — را «ناخوشایندترین و سخت‌ترین مسئله در امور مالی» نامید. برخلاف مرحله انباشت که از ریاضیات ساده بهره مرکب و کسر خودکار حقوق بهره می‌برد، مرحله برداشت از فرد می‌خواهد یک مسئله پیچیده چندمتغیره را حل کند که شامل طول عمر نامعلوم، بازده غیرقابل پیش‌بینی بازار و تعهدات مالیاتی متغیر است.[1][4]

در دوران مستمری‌های با مزایای معین (DB)، کارفرمایان و کارشناسان بیم‌سنجی سازمانی این ریسک‌ها را پشت صحنه مدیریت می‌کردند. کارگر بازنشسته می‌شد و یک چک ماهانه تضمین‌شده برای زندگی دریافت می‌کرد که توسط یک صندوق امانی شرکتی یا دولتی پشتیبانی می‌شد. اما سیستم مشارکت معین (DC) این ریسک‌ها را به طور کامل به فرد منتقل کرد. بازنشستگان اکنون با تهدید دوگانه روبرو هستند: ریسک طول عمر و ریسک توالی بازده. ریسک طول عمر، خطر ساده تمام شدن پس‌انداز پیش از مرگ است؛ داده‌های بیم‌سنجی نشان می‌دهد که یک زوج ۶۵ ساله ۵۰ درصد شانس دارند که یکی از آنها تا ۹۲ سالگی زندگی کند. ریسک توالی بازده موذیانه‌تر است. اگر یک بازنشسته در چند سال اول بازنشستگی خود با یک رکود شدید بازار روبرو شود و همزمان مجبور به برداشت وجه باشد، پایه سرمایه سبد دارایی او به طور دائمی آسیب می‌بیند و توانایی آن برای تولید درآمد آتی از بین می‌رود، حتی اگر بازار در نهایت بهبود یابد.[1][2]

بدون راهنمایی سازمانی، بازنشستگان معمولاً در دو تله رفتاری گرفتار می‌شوند. اولی «تله تخلیه» است، جایی که افراد بیش از حد تهاجمی برداشت می‌کنند — اغلب با تکیه بر بازده بالای سال‌های کاری خود — و وجوه خود را زودتر از موعد به پایان می‌رسانند. دومی، و احتمالاً رایج‌تر در میان پس‌اندازکنندگان کوشا، «تله احتکار» است. بازنشستگان که از فقر می‌ترسند و فاقد یک کف درآمد تضمین‌شده هستند، به طور مصنوعی سطح زندگی خود را پایین می‌آورند و بسیار کمتر از آنچه ثروتشان اجازه می‌دهد، خرج می‌کنند. آنها با حساب ۴۰۱(ک) خود مانند یک صندوق اضطراری رفتار می‌کنند تا یک موتور تولید درآمد، و در نهایت میراث‌های بزرگی را به جا می‌گذارند که به قیمت کاهش کیفیت زندگی خود در سال‌های طلایی تمام می‌شود.[1][5]

راه‌حل بهینه ریاضی برای ریسک طول عمر قرن‌هاست که وجود دارد: مستمری مادام‌العمر (lifetime annuity). با تجمیع سرمایه بسیاری از بازنشستگان، شرکت‌های بیمه می‌توانند جریان درآمدی ثابتی را برای زندگی تضمین کنند. این سازوکار بر «اعتبارات مرگ و میر» متکی است — کسانی که زودتر از حد انتظار فوت می‌کنند، به طور مؤثر پرداخت‌های کسانی را که تا ۱۰۰ سالگی زندگی می‌کنند، یارانه‌دهی می‌کنند. این امر به یک سبد مستمری‌شده اجازه می‌دهد تا با اطمینان بیشتری نسبت به یک سبد مدیریت‌شده توسط خود فرد که از «قانون ۴ درصد» سنتی پیروی می‌کند، بازده سالانه بالاتری داشته باشد.[4][5]

با این حال، با وجود مزایای اقتصادی آشکار، پذیرش داوطلبانه مستمری‌ها همچنان به طرز سرسختانه‌ای پایین است. اقتصاددانان رفتاری این را «معمای مستمری» می‌نامند. هنگام نظرسنجی، تقریباً همه بازنشستگان تمایل شدیدی به درآمد مادام‌العمر تضمین‌شده ابراز می‌کنند. اما وقتی با معامله واقعی روبرو می‌شوند — تحویل یک مبلغ یکجای ۳۰۰,۰۰۰ دلاری از ۴۰۱(ک) خود در ازای پرداخت ماهانه ۱,۵۰۰ دلار — عقب‌نشینی می‌کنند. درد روانی از دست دادن نقدینگی، همراه با ترس از مرگ زودهنگام و «از دست دادن» پول به شرکت بیمه، به طور مداوم بر تمایل منطقی به امنیت غلبه می‌کند. علاوه بر این، مستمری‌های خرد اغلب پیچیده، مملو از کارمزدهای مبهم و از طریق کانال‌های فروش با کمیسیون بالا و فشار زیاد فروخته می‌شوند که باعث بی‌اعتمادی عمیق مصرف‌کننده می‌شود.[4][8]

قانون‌گذاران با درک اینکه اصطکاک رفتاری امنیت بازنشستگی میلیون‌ها نفر را تهدید می‌کند، مداخله کردند. قانون SECURE 2.0 که در اواخر سال ۲۰۲۲ تصویب شد، زیرساخت‌های نظارتی حساب‌های بازنشستگی ایالات متحده را به طور اساسی بازنگری کرد تا درآمد تضمین‌شده را در دسترس‌تر و مطلوب‌تر سازد. یکی از ارکان اصلی این قانون، حذف موانع مستمری‌های درون‌برنامه‌ای بود. از لحاظ تاریخی، کارفرمایان به دلیل مسئولیت امانت‌داری (fiduciary liability) در ارائه مستمری‌ها در منوی ۴۰۱(ک) تردید داشتند — اگر ارائه‌دهنده بیمه انتخابی دهه‌ها بعد ورشکست می‌شد، کارفرما می‌توانست تحت پیگرد قانونی قرار گیرد. SECURE 2.0 یک پناهگاه امن امانت‌داری ایجاد کرد که از حامیان طرح که ارائه‌دهندگان مستمری مطابق با الزامات نظارتی دولتی خاص را انتخاب می‌کنند، محافظت می‌کند.[3][8]

نکته مهم این است که SECURE 2.0 این مستمری‌های درون‌برنامه‌ای را قابل انتقال (portable) نیز ساخت. در گذشته، اگر کارگری یک پوشش مستمری را در ۴۰۱(ک) خود خریداری می‌کرد و بعداً شغل خود را تغییر می‌داد، اغلب مجبور بود قرارداد را نقد کند، که باعث جریمه‌های انصراف و از دست دادن مزایای درآمد تضمین‌شده می‌شد. قوانین جدید به کارگران اجازه می‌دهد تا مستمری درون‌برنامه‌ای خود را بدون جریمه مستقیماً به طرح کارفرمای دیگر یا یک IRA منتقل کنند. قانون‌گذاران امیدوارند با آوردن مستمری‌ها به محیط قیمت‌گذاری سازمانی یک ۴۰۱(ک)، کمیسیون‌های بالای خرده‌فروشی را حذف کرده و فرآیند خرید را برای کارگران عادی ساده کنند.[3][8]

SECURE 2.0 همچنین مکانیسم‌های مالیاتی پیچیده‌ای را هدف قرار داد که قبلاً بازنشستگان را به دلیل خرید مستمری جریمه می‌کرد. قبل از این قانون، اگر یک بازنشسته از بخشی از IRA خود برای خرید مستمری استفاده می‌کرد، IRS بخش مستمری‌شده و بخش سرمایه‌گذاری‌شده باقی‌مانده را برای محاسبات حداقل برداشت اجباری (RMD) کاملاً جداگانه در نظر می‌گرفت. درآمد مستمری نمی‌توانست برای جبران RMDهای مورد نیاز از بقیه سبد دارایی استفاده شود. این امر اغلب بازنشستگان در دهه ۷۰ زندگی خود را با اجبار به برداشت‌های کلی بالا، به طبقات مالیاتی بالاتر سوق می‌داد و اساساً آنها را به دلیل تضمین درآمد جریمه می‌کرد.[3][8]

قانون جدید این مشکل را با هماهنگی RMD حل کرد. بازنشستگان اکنون می‌توانند ارزش حساب‌های مستمری‌شده و غیرمستمری‌شده خود را ترکیب کنند، یک RMD کل واحد بر اساس امید به زندگی خود محاسبه کنند و پرداخت‌های سالانه مستمری خود را از آن کل کسر کنند. به عنوان مثال، یک فرد ۷۳ ساله با یک مستمری ۲۵۰,۰۰۰ دلاری که سالانه ۱۵,۰۰۰ دلار پرداخت می‌کند، در کنار یک IRA سنتی ۲۰۰,۰۰۰ دلاری، قبلاً با بار مالیاتی مضاعف سنگینی روبرو بود. تحت قوانین جدید، پرداخت ۱۵,۰۰۰ دلاری مستمری، بخش عمده RMD ترکیبی را برآورده می‌کند، که برداشت مالیاتی اجباری از IRA سنتی را به شدت کاهش داده و سرمایه بیشتری را برای رشد سرمایه‌گذاری نگه می‌دارد.[3][8]

این قانون همچنین کاربرد قراردادهای مستمری طول عمر واجد شرایط (QLACs) را گسترش داد. QLAC یک مستمری تعویقی است که با وجوه بازنشستگی خریداری می‌شود و پرداخت آن تا اواخر زندگی — اغلب ۸۰ یا ۸۵ سالگی — شروع نمی‌شود. این قرارداد به عنوان بیمه طول عمر خالص عمل می‌کند و به بازنشسته اجازه می‌دهد با اطمینان خاطر بقیه سبد دارایی خود را مصرف کند، زیرا می‌داند که اگر تا سنین بالا زندگی کند، یک جریان درآمد تضمین‌شده فعال خواهد شد. SECURE 2.0 سقف‌های درصدی قبلی را حذف کرد و سقف مطلق خرید QLAC را به ۲۰۰,۰۰۰ دلار (که برای سال ۲۰۲۵ تا ۲۱۰,۰۰۰ دلار تعدیل شده است) افزایش داد. از آنجایی که سرمایه تخصیص‌یافته به QLAC از محاسبات RMD معاف است، یک مکانیسم قدرتمند به تعویق انداختن مالیات را فراهم می‌کند و در عین حال بازنشستگی در مراحل پایانی زندگی را تضمین می‌کند.[3][8]

با برطرف شدن موانع نظارتی، مدیران دارایی به سرعت در حال مهندسی محصولاتی هستند که به طور کامل معمای مستمری را دور می‌زنند. مهم‌ترین روند برای سال ۲۰۲۶، ظهور «راه‌حل‌های پیش‌فرض ترکیبی» است. در دو دهه گذشته، صندوق‌های با تاریخ هدف (TDFs) موتور پیش‌فرض انباشت برای ۴۰۱(ک) بوده‌اند که به طور خودکار با افزایش سن کارگر، از سهام به اوراق قرضه تغییر می‌کنند. اکنون، ثبت‌کنندگان سوابق اصلی، TDFهایی را معرفی می‌کنند که دارای پوشش‌های درآمد تضمین‌شده تعبیه‌شده هستند. با نزدیک شدن شرکت‌کننده به سن ۶۵ سالگی، صندوق فقط به اوراق قرضه تغییر نمی‌کند؛ بلکه به تدریج بخشی از تخصیص درآمد ثابت را به یک مستمری سازمانی منتقل می‌کند. از آنجایی که این انتقال خودکار است و به عنوان یک ویژگی استاندارد صندوق پیش‌فرض تعریف می‌شود، مانع روانی صدور یک چک بزرگ را دور می‌زند.[2][8]

برای بازنشستگانی که همچنان از مستمری شدن خودداری می‌کنند، بخش مدیریت ثروت در حال به‌کارگیری فناوری برای شبیه‌سازی تجربه مستمری است. «ربات‌های برداشت دارایی» (Decumulation robos) و حساب‌های مدیریت‌شده در حال ظهور هستند تا لجستیک پیچیده برداشت‌های هوشمند از نظر مالیاتی را مدیریت کنند. این پلتفرم‌های الگوریتمی به طور همزمان ۴۰۱(ک)، IRA سنتی، IRA روث و حساب‌های کارگزاری مشمول مالیات بازنشسته را نظارت می‌کنند. هر ماه، نرم‌افزار کارآمدترین توالی نقدینگی از نظر مالیاتی را محاسبه می‌کند — شاید ابتدا از حساب‌های مشمول مالیات برداشت کند تا دارایی‌های روث بتوانند بدون مالیات رشد کنند — و یک «حقوق» ثابت را به حساب بانکی بازنشسته واریز می‌کند. اگرچه این راه‌حل‌های مبتنی بر سرمایه‌گذاری، ریسک طول عمر را تجمیع نمی‌کنند، اما قابلیت پیش‌بینی عملیاتی را فراهم کرده و از خطاهای رفتاری جلوگیری می‌کنند.[1][5]

تغییر ساختاری به سمت برداشت دارایی سازمانی محدود به ایالات متحده نیست. در بریتانیا، لایحه طرح‌های بازنشستگی ۲۰۲۵، متولیان طرح‌های مشارکت معین را مجبور می‌کند تا یک راه‌حل پیش‌فرض «بازنشستگی هدایت‌شده» را تا سال ۲۰۲۷ ارائه دهند. علاوه بر این، دولت بریتانیا فعالانه در حال تدوین مقررات برای طرح‌های مشارکت معین جمعی (CDC) صرفاً برای مرحله برداشت است. برخلاف مستمری‌های فردی، مستمری‌های CDC دارایی‌های هزاران بازنشسته را تجمیع می‌کنند تا در دارایی‌های با بازده بالاتر و رشد بلندمدت سرمایه‌گذاری کنند. این طرح درآمد هدفی را پرداخت می‌کند که ممکن است بر اساس عملکرد بازار کمی نوسان داشته باشد، اما بار مدیریت سرمایه‌گذاری فردی و پیش‌بینی طول عمر را به طور کامل از دوش بازنشسته برمی‌دارد.[6][8]

کانادا با معرفی مستمری‌های مادام‌العمر با پرداخت متغیر (VPLAs)، که به عنوان صندوق‌های بازنشستگی پویا نیز شناخته می‌شوند، در حال پیشگامی یک راه میانه مشابه است. VPLAها که اخیراً در کبک راه‌اندازی شده و در حال گسترش در سراسر کشور هستند، به اعضای یک طرح مشارکت معین اجازه می‌دهند تا بخشی از پس‌انداز خود را در زمان بازنشستگی به یک صندوق تجمیع‌شده منتقل کنند. این صندوق یک درآمد مادام‌العمر پرداخت می‌کند که سالانه بر اساس عملکرد سرمایه‌گذاری اصلی نسبت به یک نرخ معیار تعدیل می‌شود. از آنجایی که سرمایه در بازار سرمایه‌گذاری باقی می‌ماند و در ذخایر بیمه فوق‌محافظه‌کار قفل نمی‌شود، VPLAها پتانسیل پرداخت‌های بالاتری نسبت به مستمری‌های ثابت سنتی ارائه می‌دهند، در حالی که همچنان تضمین می‌کنند که بازنشسته هرگز از درآمد خود بیشتر عمر نخواهد کرد.[7][8]

در نهایت، صنعت بازنشستگی جهانی در حال اذعان به این است که مدل خالص مشارکت معین — که در آن به کارگران در ۶۵ سالگی یک مبلغ یکجا داده می‌شود و برایشان آرزوی موفقیت می‌شود — اساساً ناقص است. دهه آینده امور مالی بازنشستگی با ادغام مجدد ویژگی‌های مزایای معین در شاسی مشارکت معین تعریف خواهد شد. چه از طریق مستمری‌های درون‌برنامه‌ای SECURE 2.0، پلتفرم‌های برداشت الگوریتمی، یا صندوق‌های طول عمر تجمیع‌شده مانند CDCها و VPLAها، بار مهندسی مالی به آرامی در حال بازگشت به نهادها است. با تبدیل طرح‌های DC از صرفاً حساب‌های پس‌انداز به توانمندسازهای واقعی درآمد مادام‌العمر، صنعت سرانجام در حال ساخت یک خروجی امن برای میلیون‌ها کارگری است که در حال پیمایش سخت‌ترین مشکل در امور مالی هستند.[1][2][8]