استاندارد خانه هوشمند مَتِر ۱.۶: افزودن راه‌اندازی ان‌اف‌سی و اشتراک‌گذاری چند اکوسیستمی

اگر تا به حال یک بعدازظهر شنبه را روی نردبان گذرانده‌اید و تلاش کرده‌اید یک کد QR کوچک روی چراغ سقفی را قبل از اینکه زمان جفت‌سازی بلوتوث تمام شود اسکن کنید، باید بدانید که این آخرین به‌روزرسانی خانه هوشمند دقیقاً برای شما نوشته شده است. سال‌هاست که وعده یک خانه هوشمند یکپارچه، با واقعیت‌های فیزیکی نصب سخت‌افزار مختل شده است.[7]

ائتلاف استانداردهای اتصال‌پذیری (CSA) مشخصات مَتِر ۱.۶ را برای رفع دقیقاً همین نقاط اصطکاک منتشر کرد. مَتِر که توسط غول‌های صنعتی مانند اپل، گوگل، آمازون و سامسونگ حمایت می‌شود، به عنوان زبان جهانی برای دستگاه‌های خانه هوشمند عمل می‌کند.[1]

برخلاف به‌روزرسانی‌های قبلی که بر گسترش اکوسیستم برای شامل شدن دسته‌بندی‌های سخت‌افزاری جدید مانند جاروبرقی‌های رباتیک یا پنل‌های خورشیدی تمرکز داشتند، نسخه ۱.۶ کاملاً در مورد اصلاح و بهبود است. این نسخه زیرساخت‌های اساسی نحوه راه‌اندازی دستگاه‌ها، نحوه اشتراک‌گذاری آن‌ها در پلتفرم‌های مختلف و نحوه تفسیر دستورات را هدف قرار می‌دهد.[2][7]

فوری‌ترین تغییر برای مصرف‌کنندگان، معرفی عملیاتی‌سازی مبتنی بر ان‌اف‌سی است. عملیاتی‌سازی فرآیند افزودن ایمن یک دستگاه جدید به شبکه خانه هوشمند است. پیش از این، این کار نیاز به اسکن یک کد QR یا تایپ یک شماره جفت‌سازی دستی داشت.[1][3]

در حالی که کدهای QR برای یک دوشاخه هوشمند که روی میز قرار دارد خوب کار می‌کنند، اما برای تجهیزات سیم‌کشی شده به‌طور بدنامی آزاردهنده هستند. وسایل سقفی، کلیدهای چراغ داخل دیوار و حسگرهای امنیتی فضای باز اغلب باید قبل از نصب دائمی یا اتصال به برق اصلی پیکربندی شوند.[2][6]

مَتِر ۱.۶ این مشکل را با اجازه دادن به کل تبادل عملیاتی‌سازی از طریق ارتباطات میدان نزدیک (NFC) حل می‌کند. کاربر می‌تواند به سادگی تلفن هوشمند خود را به دستگاه بزند تا اعتبارنامه‌های شبکه را به‌طور ایمن منتقل کند، حتی اگر دستگاه در جعبه‌اش باشد و کاملاً بدون برق. این کار وابستگی قبلی به بلوتوث کم‌مصرف را که اغلب باعث اتمام زمان جفت‌سازی می‌شد، از بین می‌برد.[7]

فراتر از راه‌اندازی اولیه، این به‌روزرسانی به مشکل مداوم مدیریت خانه‌ای که از چندین پلتفرم هوشمند استفاده می‌کند، می‌پردازد. در بسیاری از خانوارها، ممکن است یک ساکن اپل هوم را روی آیفون خود ترجیح دهد، در حالی که دیگری از گوگل هوم روی دستگاه اندرویدی استفاده می‌کند.[4]

برای پر کردن این شکاف، مَتِر ۱.۶ ویژگی‌ای به نام «ساختار مشترک» (Joint Fabric) را معرفی می‌کند. در اکوسیستم مَتِر، «ساختار» یک شبکه امن و بسته از دستگاه‌های مورد اعتماد است. پیش از این، اشتراک‌گذاری یک دستگاه بین اپل و گوگل به معنای ایجاد ساختارهای موازی و جداگانه‌ای بود که دستگاه باید آن‌ها را به‌طور مستقل مدیریت می‌کرد.[1][3]

«ساختار مشترک» به چندین کنترل‌کننده مجاز کاربر اجازه می‌دهد تا یک شبکه مَتِر مشترک واحد را به‌طور همزمان مدیریت کنند. به جای تکرار اعتبارنامه‌های دسترسی در پشت صحنه، پلتفرم‌ها بر روی یک پایه امن مشترک همکاری می‌کنند.[6]

برای کاربر نهایی، این بدان معناست که دستگاهی که به «ساختار مشترک» اضافه می‌شود، فوراً برای همه کنترل‌کننده‌های شرکت‌کننده قابل دسترسی است. این کار تجربه را برای خانوارهای دارای دستگاه‌های ترکیبی ساده‌تر می‌کند و بار حافظه و پردازش را بر روی خود دستگاه‌های خانه هوشمند کاهش می‌دهد.[3]

این به‌روزرسانی همچنین نحوه تعامل ترموستات‌های هوشمند با بقیه خانه را به‌طور اساسی تغییر می‌دهد. از لحاظ تاریخی، پلتفرم‌های خانه هوشمند دستورات مستقیم و غالبی را به ترموستات‌ها ارسال می‌کردند که ترموستات‌ها بدون توجه به زمینه، کورکورانه دستور را اجرا می‌کردند.[5]

مَتِر ۱.۶ این دستورالعمل‌های صریح را با «پیشنهادات ترموستات» جایگزین می‌کند. به جای اینکه یک کنترل‌کننده خواستار تغییر فوری دما شود، یک توصیه محدود به زمان را که به یکی از تنظیمات از پیش تعیین شده پشتیبانی شده توسط ترموستات گره خورده است، ارائه می‌دهد.[1][5]

سپس ترموستات این پیشنهاد را در برابر ترجیحات تعیین شده کاربر و شرایط محیطی فعلی ارزیابی می‌کند. به عنوان مثال، اگر یک صاحب خانه در یک برنامه پاسخ به تقاضای شرکت برق برای صرفه‌جویی در هزینه در ساعات اوج مصرف ثبت‌نام کرده باشد، تنظیمات شرکت برق می‌تواند بر یک روال اتوماسیون خانگی عمومی که سعی در خنک کردن خانه دارد، اولویت پیدا کند.[3][5]

اگر کاربر اخیراً صفحه تنظیمات را به صورت دستی تنظیم کرده باشد، ترموستات آن ورودی فیزیکی را به عنوان بالاترین اولویت تشخیص می‌دهد. این تضمین می‌کند که اتوماسیون‌های پس‌زمینه دائماً با افرادی که واقعاً در خانه زندگی می‌کنند، درگیر نشوند.[5]

در پشت صحنه، مَتِر ۱.۶ همچنین نحوه اعلام قابلیت‌های خاص دستگاه‌ها را استاندارد می‌کند. به جای اینکه یک پلتفرم حدس بزند که یک «چراغ هوشمند» چه کاری می‌تواند انجام دهد، دستگاه به صراحت گزارش می‌دهد که آیا از تنظیم نور، تنظیم دمای رنگ یا نظارت بر مصرف برق پشتیبانی می‌کند، و این اطمینان را می‌دهد که برنامه کنترل، رابط کاربری صحیح را نمایش دهد.[6]

دستگاه‌های امنیتی و ایمنی نیز ارتقاهای قابل توجهی دریافت کردند. حسگرهای امنیتی اکنون می‌توانند تاریخچه رویدادهای خود را به‌طور قابل تعامل به اشتراک بگذارند، و به یک برنامه اکوسیستم اجازه می‌دهند نه تنها نشان دهد که یک در در حال حاضر بسته است، بلکه دقیقاً چه زمانی در طول ۲۴ ساعت گذشته باز شده است.[1][6]

به همین ترتیب، آلارم‌های دود و مونوکسید کربن اکنون می‌توانند وضعیت «برداشته شده از جای خود» را گزارش دهند. اگر یک آلارم برای تعویض باتری یا در طول بازسازی از سقف برداشته شود، سیستم خانه هوشمند تشخیص می‌دهد که به دلیل خاصی آفلاین است، نه اینکه فقط یک خطای اتصال عمومی نشان دهد.[1][5]

برای صنعت گسترده‌تر، این تغییرات نشان‌دهنده بلوغ استاندارد مَتِر است. تمرکز از صرفاً اتصال دستگاه‌ها، به مدیریت چرخه عمر، امنیت و قابلیت اطمینان روزانه آن‌ها در محیط‌های پیچیده و واقعی تغییر کرده است.[6]

برای صاحبان خانه‌ای که قصد خرید بعدی خود را دارند، خبر خوب این است که مَتِر ۱.۶ یک به‌روزرسانی در سطح نرم‌افزار است. دستگاه‌های دارای گواهی مَتِر موجود نیازی به تعویض نخواهند داشت؛ آن‌ها با ارائه به‌روزرسانی‌های فریم‌ور توسط تولیدکنندگان در ماه‌های آینده، این قابلیت‌های جدید را به دست خواهند آورد.[7]