تلاش مشترک FDA و USDA برای تعریف فدرال «غذاهای فوق فرآوری‌شده»

سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) و وزارت کشاورزی آمریکا (USDA) رسماً یک تلاش نظارتی مشترک را برای ایجاد اولین تعریف فدرال الزام‌آور قانونی برای «غذاهای فوق فرآوری‌شده» (UPFs) آغاز کرده‌اند.[1][4]

چارچوب پیشنهادی که روز دوشنبه رونمایی شد، نشان‌دهنده یک تغییر تاریخی در سیاست تغذیه آمریکا است. برای دهه‌ها، دستورالعمل‌های فدرال عمدتاً بر مواد مغذی منفرد تمرکز داشتند—به آمریکایی‌ها توصیه می‌شد که مصرف سدیم، شکر و چربی اشباع‌شده را محدود کنند. اکنون، تنظیم‌کنندگان فرآیندهای تولید صنعتی را هدف قرار داده‌اند.[2][8]

اهمیت این موضوع بسیار زیاد است. تخمین زده می‌شود که ۷۰ درصد از محصولات بسته‌بندی‌شده در عرضه غذایی ایالات متحده در حال حاضر تحت عنوان رایج غذاهای فوق فرآوری‌شده قرار می‌گیرند. علاوه بر این، این محصولات بسیار مهندسی‌شده بیش از ۶۰ درصد از کالری روزانه مصرفی کودکان آمریکایی را تشکیل می‌دهند.[1][4]

ایجاد یک تعریف واحد، اولین گام حیاتی در یک آبشار نظارتی گسترده‌تر است. پس از تدوین، این تعریف به عنوان مبنای قانونی برای برچسب‌های هشداردهنده اجباری روی بسته‌بندی عمل خواهد کرد و تعیین می‌کند که کدام محصولات واجد شرایط برنامه ۲۰ میلیارد دلاری ملی ناهار مدارس هستند.[3][7]

تلاش برای استاندارد فدرال پس از یک سال جمع‌آوری اطلاعات فشرده صورت می‌گیرد. در جولای ۲۰۲۵، این سازمان‌ها یک درخواست مشترک برای اطلاعات (RFI) صادر کردند تا نحوه طبقه‌بندی این غذاها را ارزیابی کنند. چارچوب حاصل، به شدت منعکس‌کننده دستور کار گسترده‌تر برای مبارزه با بیماری‌های مزمن مرتبط با رژیم غذایی است که توسط مقامات بهداشتی فدرال حمایت می‌شود.[1][4]

اما تعریف «فوق فرآوری‌شده» به روشی که از نظر قانونی قابل اجرا باشد، به طور مشهودی دشوار است. تا کنون، محققان جهانی عمدتاً به سیستم طبقه‌بندی «نوا» (NOVA) که توسط دانشمندان برزیلی در سال ۲۰۰۹ توسعه داده شد، تکیه کرده‌اند.[6][8]

نوا غذاها را بر اساس میزان تغییرات فیزیکی و شیمیایی آن‌ها به چهار گروه تقسیم می‌کند. گروه ۴، یعنی دسته فوق فرآوری‌شده، به طور گسترده به عنوان فرمولاسیون‌های صنعتی تعریف می‌شود که با مواد استخراج‌شده از غذاها و افزودنی‌های زیبایی‌دهنده (Cosmetic Additives) ساخته شده‌اند و برای افزایش خوش‌خوراکی طراحی شده‌اند.[6]

با این حال، تنظیم‌کنندگان آمریکایی به این نتیجه رسیدند که نوا برای قانون‌گذاری فدرال بیش از حد مبهم است. منتقدان استدلال می‌کنند که نوا اقلامی را که از نظر تغذیه‌ای متمایز هستند—مانند ماست بدون کالری شیرین‌شده مصنوعی و تنقلات پنیری سرخ‌شده—صرفاً به این دلیل که هر دو حاوی امولسیفایرهای صنعتی یا طعم‌دهنده‌ها هستند، در یک دسته پرخطر قرار می‌دهد.[2][6]

برای حل این مشکل، FDA و USDA یک ماتریس «دو شاخه‌ای» جدید را پیشنهاد کرده‌اند که به شدت از قانون مهم AB 1264 کالیفرنیا الهام گرفته شده است. این قانون در اواخر سال ۲۰۲۵ تصویب شد و برخی از غذاهای فوق فرآوری‌شده را از مدارس دولتی ایالت منع کرد.[5][7]

طبق مکانیسم فدرال پیشنهادی، یک محصول تنها در صورتی از نظر قانونی به عنوان UPF طبقه‌بندی می‌شود که دو شرط متمایز را برآورده کند. اول، باید حداقل حاوی یک افزودنی صنعتی با «اثر فنی» تعریف‌شده باشد—مانند رنگ‌های مصنوعی، شیرین‌کننده‌های غیرمغذی، امولسیفایرها یا نشاسته‌های اصلاح‌شده که به ندرت در آشپزخانه‌های خانگی استفاده می‌شوند.[4][5]

دوم، محصول باید از یک آستانه تغذیه‌ای خاص عبور کند. این شامل مواردی مانند تأمین بیش از ۱۰ درصد از کل کالری خود از چربی اشباع‌شده، داشتن نسبت ۱:۱ میلی‌گرم سدیم به کالری، یا فراتر رفتن از محدودیت‌های سختگیرانه شکر افزوده‌شده است.[4][5]

این رویکرد ترکیبی تلاش می‌کند تا شکاف موجود در یک بحث داغ در جامعه علمی در مورد خطر واقعی غذاهای فوق فرآوری‌شده را پر کند: آیا آن‌ها مضر هستند زیرا فرآوری فیزیکی «ماتریس غذایی» را از بین می‌برد، یا صرفاً به این دلیل که حامل‌های بسیار خوش‌خوراکی برای کالری‌های تهی هستند؟[2][6]

با الزامی کردن هم افزودنی صنعتی و هم مشخصات تغذیه‌ای ضعیف، این سازمان‌ها غذاهایی را هدف قرار می‌دهند که برای خوش‌خوراکی بیش از حد و مصرف آسان طراحی شده‌اند، در حالی که اقلام با حداقل فرآوری را که صرفاً از یک نگهدارنده برای ایمنی استفاده می‌کنند، مستثنی می‌سازند.[2][8]

صنعت غذا به سرعت در برابر این پیشنهاد موضع دفاعی گرفته است. گروه‌های تجاری نماینده تولیدکنندگان بزرگ استدلال می‌کنند که این تعریف، مواد افزودنی ایمن و مورد تأیید FDA را که برای ایمنی مواد غذایی، ماندگاری و مقرون به صرفه بودن ضروری هستند، بدنام می‌کند.[3][7]

لابی‌گران صنعتی هشدار می‌دهند که حذف امولسیفایرها و نگهدارنده‌ها از زنجیره تأمین می‌تواند به طور چشمگیری ضایعات مواد غذایی را افزایش داده و قیمت مواد غذایی را برای خانواده‌های کم‌درآمد که به محصولات با ماندگاری بالا متکی هستند، بالا ببرد. آن‌ها همچنین اشاره می‌کنند که بسیاری از غذاهای غنی‌شده، از جمله برخی شیرخشک‌های نوزاد و جایگزین‌های گوشت گیاهی، ممکن است ناخواسته در دام تعریف UPF بیفتند.[3][7]

در مقابل، حامیان سلامت عمومی استدلال می‌کنند که آزمون دو شاخه‌ای شامل حفره‌های قانونی زیادی است. برخی محققان هشدار می‌دهند که تولیدکنندگان به سادگی فرمولاسیون محصولات خود را تغییر خواهند داد تا درست زیر آستانه‌های سدیم یا شکر قرار گیرند و به این ترتیب می‌توانند همچنان از افزودنی‌های صنعتی ارزان استفاده کنند و در عین حال به طور کامل از برچسب UPF فرار کنند.[2][8]

عدم قطعیت پیرامون مکانیسم‌های دقیق سلامتی غذاهای فوق فرآوری‌شده همچنان یک نقطه اختلاف است. در حالی که مطالعات مشاهده‌ای به طور مداوم مصرف بالای UPF را با بیماری‌های قلبی عروقی، چاقی و دیابت نوع ۲ مرتبط می‌دانند، آزمایش‌های کنترل‌شده تصادفی که علت بیولوژیکی دقیق را جدا کنند، هنوز در حال انجام است.[2][6]

برای رفع این شکاف‌ها، FDA و مؤسسه ملی بهداشت (NIH) در حال حاضر یک برنامه مشترک علوم نظارتی تغذیه را تأمین مالی می‌کنند تا اثرات متابولیکی تکنیک‌های خاص فرآوری مواد غذایی و نحوه تغییر آن‌ها در هضم انسان را بررسی کنند.[4]

تعریف پیشنهادی اکنون وارد یک دوره اجباری ۹۰ روزه برای دریافت نظرات عمومی می‌شود. در صورت نهایی شدن، صنعت غذا با یک دوره انطباق چند ساله مواجه خواهد شد تا یا فرمولاسیون هزاران محصول را تغییر دهد یا واقعیت نظارتی جدید برچسب‌های هشداردهنده و دسترسی محدود به بازار را بپذیرد.[1][7]