بازگشت به دوران طلایی اینترنت؛ اپلیکیشن Posting2 با حذف الگوریتم‌ها محبوبیت یافت

نسل زد که از پیمایش بی‌پایان در میان محتوای تولیدشده توسط هوش مصنوعی و پست‌های حمایت‌شده خسته شده‌اند، در حال مهاجرت به یک پناهگاه دیجیتال جدید هستند. در هفته‌های اخیر، یک اپلیکیشن مستقل به نام Posting2 به پاتوق محبوب جوانانی تبدیل شده است که به دنبال فرار از هنجارهای شبکه‌های اجتماعی مدرن می‌گردند. این پلتفرم با حذف پیچیدگی‌های رایج، فضایی آرام برای ارتباط فراهم کرده است.[1]

این اپلیکیشن که توسط بردی شریدان، توسعه‌دهنده وب مستقر در شیکاگو ساخته شده، تمام ویژگی‌های کلیدی غول‌های فناوری امروزی را کنار گذاشته است. در این پلتفرم هیچ الگوریتمی برای پیشنهاد محتوا، هیچ تبلیغاتی برای کسب درآمد و هیچ معیار اعتیادآوری که بر اساس علوم اعصاب طراحی شده باشد، وجود ندارد. در عوض، کاربران تنها یک فید زمانی ساده را تجربه می‌کنند.[1][2]

در این فید کرونولوژیک، افراد فقط می‌توانند پست‌های دوستان مستقیم خود و دوستانِ دوستانشان را مشاهده کنند. اگر شبکه ارتباطی شما محتوای جدیدی منتشر نکرده باشد، صفحه شما خالی می‌ماند و هیچ محتوای پرکننده‌ای به شما تحمیل نمی‌شود. این رویکرد مینیمالیستی باعث شده تا کاربران احساس کنند کنترل کامل تجربه دیجیتال خود را دوباره به دست آورده‌اند.[1][2]

رشد این پلتفرم کاملاً ارگانیک و بر اساس توصیه‌های دهان‌به‌دهان بوده است. بر اساس داده‌های شرکت اطلاعات بازار سنسور تاور، اپلیکیشن Posting2 تنها در ماه سپتامبر ۲۰۲۶ با افزایش ۴۲ درصدی دانلودها نسبت به ماه قبل مواجه شد. این آمار نشان‌دهنده یک تغییر مسیر جدی در سلیقه مخاطبان جوان است که از پلتفرم‌های شلوغ فاصله می‌گیرند.[1]

بازگشت به روزهای ساده اینترنت

داده‌های داخلی نشان می‌دهد که این پلتفرم از تنها ۱۶۰۰ کاربر آزمایشی در ماه آوریل، به بیش از ۳۶ هزار و ۶۷۱ کاربر منحصربه‌فرد تا اواخر اکتبر ۲۰۲۶ رسیده است. برای بسیاری از این کاربران، جذابیت اصلی Posting2 در ماهیت خام و پرداخت‌نشده آن نهفته است. برخلاف زیبایی‌شناسی به‌دقت تنظیم‌شده در اینستاگرام امروزی، اینجا فضایی برای اشتراک‌گذاری بی‌تکلف است.[1]

کاربران در این فضا به راحتی عکس‌های تار، شوخی‌های درون‌گروهی و لحظات پیش‌پاافتاده روزمره خود را به اشتراک می‌گذارند. این تجربه، حسی شبیه به سفر در زمان و بازگشت به اوایل دهه ۲۰۱۰ را تداعی می‌کند؛ دورانی که اینترنت هنوز روح آنالوگ خود را حفظ کرده بود. در آن زمان، شبکه‌های اجتماعی بیشتر درباره ارتباطات واقعی بودند تا تجاری‌سازی.[1]

یکی از کاربران ۲۷ ساله به نام مالی واینستین در مصاحبه‌ای با فست کمپانی توضیح داد که چگونه ماهیت سبک این اپلیکیشن او را جذب کرده است. او می‌گوید: «این پلتفرم بسیار صادقانه و طراوت‌بخش است. باعث می‌شود احساس کنم می‌توانم بدون سروصدای اضافی و سرعت سرسام‌آور هنجارهای امروزی، محتوا را با دوستانم تجربه کنم.»[1]

آنچه Posting2 را از سایر رقبا متمایز می‌کند، رویکرد دموکراتیک آن در توسعه پلتفرم است. شریدان از یک سیستم نظرسنجی درون‌برنامه‌ای استفاده می‌کند تا از کاربران بپرسد چه ویژگی‌های جدیدی را می‌خواهند. این روش، کنترل نقشه راه محصول را مستقیماً به دست جامعه کاربری می‌سپارد و احساس تعلق خاطر را در میان آن‌ها تقویت می‌کند.[1][2]

چالش‌های پایداری بدون تبلیغات

تأمین مالی این پروژه کاملاً از طریق کمک‌های داوطلبانه کاربران و فروش کالاهای فیزیکی در فروشگاه اینترنتی آن انجام می‌شود. این مدل اقتصادی به توسعه‌دهنده اجازه می‌دهد تا پلتفرم را از نفوذ تبلیغ‌کنندگان و فشارهای تجاری دور نگه دارد. با این حال، کارشناسان فناوری درباره پایداری بلندمدت چنین مدلی در صورت افزایش میلیونی کاربران ابراز تردید کرده‌اند.[1][3]

حفظ سرورها و مدیریت ترافیک داده‌ها برای ده‌ها هزار کاربر نیازمند منابع مالی قابل‌توجهی است. در حالی که شبکه‌های اجتماعی سنتی این هزینه‌ها را با فروش داده‌های کاربران و نمایش تبلیغات هدفمند جبران می‌کنند، Posting2 مسیر دشوارتری را انتخاب کرده است. موفقیت این مدل می‌تواند استانداردهای جدیدی را برای استارتاپ‌های مستقل در حوزه فناوری تعریف کند.[1]

در حالی که پلتفرم‌های بزرگی مانند متا و ایکس همچنان بر کشف الگوریتمی محتوا و ویدیوهای کوتاه تأکید دارند، ظهور بی‌سروصدای Posting2 نشان‌دهنده یک پادفرهنگ در حال رشد است. این روند ثابت می‌کند که بخش قابل‌توجهی از کاربران اینترنت صرفاً به دنبال مکانی آرام برای ارتباط با دوستانشان هستند، نه یک صحنه نمایش جهانی.[1][4]

بررسی نظرات کاربران در فروشگاه‌های اپلیکیشن نشان می‌دهد که بسیاری از آن‌ها این پلتفرم را تحسین می‌کنند. یکی از کاربران در نقد خود نوشته است: «شما را به دورانی می‌برد که در آن خبری از حضور سلبریتی‌ها، تبلیغات و بهینه‌سازی الگوریتم نبود؛ فقط یک سرگرمی سالم و تمیز.» این فقدان فشارهای تجاری باعث شده تا فضای شبکه بسیار صمیمی‌تر باقی بماند.[1][3]

هنوز مشخص نیست که آیا یک مدل مبتنی بر کمک‌های مالی می‌تواند در مقیاس جهانی به حیات خود ادامه دهد یا خیر. اما تا همین‌جا نیز، Posting2 پیام روشنی را به صنعت فناوری ارسال کرده است. نسل جدید کاربران دیگر حاضر نیستند حریم خصوصی و آرامش روانی خود را فدای استفاده از پلتفرم‌های رایگان کنند.[1][4]