جی‌دی ونس درگیری نظامی آمریکا با ایران را عامل شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای دانست

سناتور جی‌دی ونس شکست‌های گسترده حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای را مستقیماً به حمایت این حزب از درگیری نظامی با ایران نسبت داد. این نماینده اوهایو روز چهارشنبه در جمع خبرنگاران در واشینگتن، با عبور علنی از بدنه سنتی حزب، این مداخله نظامی را محکوم کرد.[1][2]

این سخنان پس از سه‌شنبه‌ای تلخ برای جمهوری‌خواهان بیان شد؛ شبی که دموکرات‌ها پیروزی‌های قاطعی در هر دو مجلس کنگره به دست آوردند. ونس استدلال کرد که رأی‌دهندگان طبقه کارگر صراحتاً هزینه‌های مالی و جانی تشدید بحران در خاورمیانه را پس زده‌اند.[3][4]

ونس در کنفرانس مطبوعاتی صبحگاهی گفت: «علت باخت ما جنگ است و همه در رده‌های بالای رهبری حزب این را می‌دانند.» او این کارزار نظامی را یک انحراف فاجعه‌بار از اولویت‌های اقتصادی داخلی دانست که پایگاه رأی محافظه‌کاران را دلسرد کرده است.[3][4]

سخنان این سناتور شکاف عمیق‌تر ائتلاف جمهوری‌خواهان بر سر سیاست خارجی و مداخله نظامی را عیان می‌کند. در حالی که شاهین‌های سنتی امنیت ملی عملیات علیه ایران را برای امنیت آمریکا ضروری قلمداد می‌کنند، جناح پوپولیست روزبه‌روز با صدای بلندتری خواهان خروج نظامیان است.[1][6]

ونس با محور قرار دادن سیاست خارجی در کالبدشکافی شکست انتخاباتی، عملاً خود را پیش از رقابت‌های مقدماتی ۲۰۲۸ در رأس جناح انزواطلب حزب تثبیت می‌کند. موضع او مستقیماً اجماع راهبردی حاکم بر کارزار جمهوری‌خواهان در چرخه انتخاباتی ۲۰۲۶ را به چالش می‌کشد.[5]

هزینه‌های انتخاباتی مداخله نظامی

نظرسنجی‌های دوره‌ای نشان می‌دهد که سیاست خارجی نقشی کم‌سابقه در تصمیم رأی‌دهندگان ایفا کرده است. نظرسنجی‌های پس از رأی‌گیری نشان داد ۶۲ درصد از رأی‌دهندگان مستقل، تعهدات نظامی خارج از مرزها را عاملی منفی در ارزیابی نامزدهای جمهوری‌خواه ارزیابی کرده‌اند.[1][2]

ونس با استناد به این آمار گفت صبر جامعه آمریکا در قبال درگیری‌های فرسایشی فرامرزی تمام شده است. او خاطرنشان کرد مناطقی با بالاترین نرخ نام‌نویسی نیروهای مسلح، گردش آرای شدیدی به نفع دموکرات‌هایی داشته‌اند که وعده تنش‌زدایی در پرونده ایران را داده بودند.[2][4]

ونس به خبرنگاران گفت: «ما از خانواده‌هایی که با تورم ۱۵ درصدی مواد غذایی دست‌وپنجه نرم می‌کنند خواستیم هزینه یک جنگ بی‌پایان دیگر با مخارج تریلیون دلاری در صحراها را تأمین کنند.» او موضع‌گیری حزب درباره این جنگ را کاملاً بیگانه با واقعیات روزمره مردم مناطق صنعتی و غرب میانه توصیف کرد.[3][4]

فشار مالی سنگین جنگ ایران بودجه فدرال را در سرتاسر سال مالی ۲۰۲۶ زیر فشار مضاعف قرار داده است. کنگره ابتدا ۱۴۰ میلیارد دلار بودجه اضطراری در مارس تصویب کرد و سپس در سپتامبر ۸۵ میلیارد دلار دیگر به آن اختصاص داد.[1][3]

رقبای دموکرات در هفته‌های پایانی رقابت‌ها از این ارقام هنگفت بهره‌برداری انتخاباتی موثری کردند. آگهی‌های تلویزیونی در ایالت‌های کلیدی بارها هزینه‌های گزاف نظامی در خارج را در کنار کاستی‌های زیرساختی و درمانی داخلی به رخ مخاطبان کشیدند.[2][4]

تعمیق شکاف درونی حزب

واکنش فوری سران سنتی حزب نشان‌دهنده تلاطم درونی ناشی از شکست انتخاباتی بود. چند عضو ارشد کمیته‌های دفاعی تحلیل ونس را رد کرده و مدعی شدند شکست‌ها ناشی از ضعف در انتقال پیام بوده نه خود عملیات نظامی.[6][7]

با این حال، نگاه ونس به سرعت با اقبال تحلیل‌گران پوپولیست و قانون‌گذاران جوان‌تر محافظه‌کار همراه شد. این جریان نوظهور معتقد است جمهوری‌خواهان هم‌زمان با دنبال کردن اهداف سیاست خارجی نومحافظه‌کارانه نمی‌توانند اکثریت طبقه کارگر را با خود همراه کنند.[4][5]

این شکاف یادآور تنش‌های ایدئولوژیک پیش از ظهور دونالد ترامپ است، با این تفاوت که این‌بار یک جنگ واقعی هزینه‌ها را بالا برده است. اکنون بحث‌ها بر سر این متمرکز است که آیا مرام‌نامه رسمی حزب باید عملیات نظامی علیه ایران را به صراحت نفی کند یا خیر.[1][5]

یکی از استراتژیست‌های محافظه‌کار نزدیک به ونس گفت: «ما شاهد پایان قطعی اجماع سیاست خارجی دوران ریگان هستیم.» او افزود هر نامزد جمهوری‌خواهی که بخواهد در ۲۰۲۸ موفق شود ناچار است موضعی ضد مداخله در پیش بگیرد.[4][5]

جامعه یهودیان آمریکا و لابی‌های حامی اسرائیل با نگرانی روند تغییر ادبیات جمهوری‌خواهان را زیر نظر دارند. نشریه فوروارد گزارش داد ونس منازعه گسترده‌تر منطقه‌ای مرتبط با اسرائیل را مستقیماً به ناتوانی حزب در حفظ ائتلاف رأی‌دهندگانش پیوند زده است.[6][7]

مسیر تشدید درگیری

درگیری نظامی مستقیم واشینگتن با ایران در اوایل سال ۲۰۲۶ و در پی چند رویارویی دریایی در خلیج فارس به سرعت بالا گرفت. آنچه در آغاز صرفاً ضربات تلافی‌جویانه محدود بود، در اندک مدتی به یک کارزار هوایی و دریایی فرسایشی بدل شد.[1][2]

رهبری جمهوری‌خواهان در آغاز رویارویی نظامی را فرصتی برای نمایش اقتدار در آستانه انتخابات نوامبر تلقی می‌کرد. طراحان کارزار گمان می‌کردند گرد آمدن پشت پرچم نیروهای مسلح پایگاه محافظه‌کار را منسجم کرده و رأی‌دهندگان مستقل نگران امنیت ملی را جذب می‌کند.[3][6]

این محاسبه با طولانی شدن جنگ به ماه هشتم، افزایش تلفات و نبود چشم‌اندازی روشن برای پایان آن، کاملاً اشتباه از آب درآمد. شوک به بازارهای جهانی انرژی بهای بنزین را در اوج فصل سفرهای تابستانی به بالای ۵ دلار در هر گالن رساند.[1][4]

ونس از اواخر اکتبر و درست چند روز قبل از رأی‌گیری فاصله‌گذاری با این اقدام نظامی را کلید زد. تشکیک اولیه او که الجزیره آن را منعکس کرد، پس از مشخص شدن ابعاد شکست حزب به محکومیت صریح و علنی تبدیل شد.[5]

تغییر موضع سناتور اوهایو بازتاب بازتنظیم محاسبات چهره‌های جاه‌طلب حزبی است که از شکست سنگین میان‌دوره‌ای جان سالم به در برده‌اند. اکنون نمایندگان در تلاش‌اند تا خود را با فضای ضدجنگی که در رفتار روز سه‌شنبه رأی‌دهندگان حاکم بود همسو سازند.[2][5]

بازآرایی صحنه رقابت‌های ۲۰۲۸

پیامدهای این انتخابات تضمین می‌کند که سیاست خارجی محور اصلی مناظرات مقدماتی ریاست‌جمهوری جمهوری‌خواهان در سال‌های پیش رو خواهد بود. داوطلبان ناچارند سازوکار شفاف خود برای بیرون کشیدن آمریکا از پرونده نظامی ایران را ترسیم کنند.[1][4]

تحرکات تهاجمی زودهنگام ونس او را به رهبر دوفاکتوی جناح ضد مداخله تبدیل کرده است. او با مقصر خواندن مستقیم جنگ در این ناکامی، دامی کلامی برای رقبای احتمالی که حامی تشدید اولیه بحران بوده‌اند پهن کرده است.[3][5]

ونس تصریح کرد: «همه می‌دانند چرا شکست خوردیم، حتی اگر از فرط ترس لابی صنایع دفاعی جرئت نکنند آن را علنی به زبان بیاورند.» او همکارانش را به چالش کشید تا پیش از تدوین راهبردهای جدید، داده‌های آماری حوزه‌های رأی‌گیری در غرب میانه صنعتی را با دقت مطالعه کنند.[3][4]

AI

داده‌های آماری در ایالت‌های اوهایو، میشیگان و پنسیلوانیا فرضیه ونس مبنی بر رویگردانی طبقه کارگر را اثبات می‌کند. در مناطقی که میانگین درآمد خانوار زیر ۶۰ هزار دلار بود، مشارکت جمهوری‌خواهان نسبت به میان‌دوره‌ای قبلی ۱۴ درصد افت کرده است.[1][2]

در نقطه مقابل، نامزدهای دموکرات در همین حوزه‌ها شاهد جهش ۹ درصدی در جلب آرای پرشور بوده‌اند؛ امری که اساساً ناشی از تحرک رأی‌دهندگان جوان بر اثر گفتمان ضدجنگ بود. این دگرگونی جمعیتی شکست ده‌ها نماینده جمهوری‌خواه را در حوزه‌هایی که پیش‌تر امن تلقی می‌شد رقم زد.[2][4]

تبعات عملی در روند قانون‌گذاری

پیامد عملی و بلافصل این نتایج، قفل شدن برنامه‌های قانون‌گذاری درباره خاورمیانه خواهد بود. دموکرات‌هایی که اکثریت را در هر دو مجلس به دست آورده‌اند، اعلام کرده‌اند که قصد دارند قطعنامه‌های اختیارات جنگی را به رأی بگذارند.[1][3]

رهبران جمهوری‌خواه اکنون در دوره برزخی کنگره فعلی تا انتقال قدرت با انتخابی دشوار مواجه‌اند. آن‌ها باید تصمیم بگیرند که آیا پیش از تسلیم اکثریت، بسته بودجه نظامی دیگری تصویب کنند یا بگذارند اعتبارات در اوایل ۲۰۲۷ منقضی شود.[2][6]

ونس تعهد کرده است با هرگونه بودجه اضطراری مکمل برای کارزار نظامی ایران مخالفت ورزد و علیه آن رأی جمع کند. او استدلال کرد تصویب پول بیشتر پس از نتایج سه‌شنبه، خیانت کامل به خواسته شفاف و دموکراتیک مردم است.[3][4]

شورش این سناتور معادلات شرکت‌های تسلیحاتی و دولت‌های هم‌پیمان را که به حمایت یکپارچه جمهوری‌خواهان دل بسته بودند بر هم می‌زند. دیپلمات‌های اروپایی در واشینگتن از فروپاشی ناگهانی اجماع فراحزبی امنیت ملی در آمریکا ابراز نگرانی کرده‌اند.[1][5]

کنگره جدید کار خود را در ۳ ژانویه ۲۰۲۷ آغاز می‌کند، در حالی که ریاست تمام کمیته‌های مهم سیاست خارجی در اختیار دموکرات‌هاست. نخستین آزمون قانونی ائتلاف ضدجنگ ونس در فوریه، یعنی هم‌زمان با انقضای رسمی مجوز بودجه‌های اضطراری پنتاگون فرا خواهد رسید.[1][3]