سرمایه‌گذاری ۱.۵ میلیون دلاری ICC در چین؛ خیز بلند برای جذب ۵۰۰ میلیون هوادار جدید

یک ورزشگاه جدید ۱۵۰۰ نفری در شهر تایکانگ، مجهز به ۹ زمین تمرینی و سیستم‌های نورپردازی پیشرفته، اکنون به عنوان نماد فیزیکی سرمایه‌گذاری ۱.۵ میلیون دلاری شورای بین‌المللی کریکت (ICC) در پنج سال گذشته قد علم کرده است. این اقدام تنها به معنای ساخت زیرساخت‌های ورزشی نیست؛ بلکه نخستین حرکت در یک تغییر استراتژیک عظیم برای خروج کریکت از قلعه‌های سنتی‌اش محسوب می‌شود.[1][2]

در حالی که کریکت بیش از یک میلیارد هوادار در سراسر جهان دارد، حدود ۹۰ درصد از این جمعیت تنها در جنوب آسیا متمرکز شده‌اند. سانجوگ گوپتا، مدیر اجرایی ICC، به صراحت اعلام کرده است که برای دستیابی به هدف جاه‌طلبانه این شورا مبنی بر جذب ۵۰۰ میلیون هوادار جدید، آن‌ها باید نگاه خود را به جمعیت ۱.۴ میلیارد نفری چین و اقتصاد ورزشی به سرعت در حال رشد آن معطوف کنند.[2][3]

برخلاف سایر بازارهای نوظهور کریکت که به شدت به جوامع مهاجر از هند، پاکستان یا استرالیا متکی هستند، رویکرد چین کاملاً بومی‌سازی شده است. تیم‌های ملی مردان و زنان این کشور تقریباً به طور کامل از بازیکنان بومی تشکیل شده‌اند. این بومی‌سازی به عنوان یک عامل حیاتی برای ایجاد تقاضای پایدار و ارگانیک، به جای یک پایگاه هواداری وارداتی، در نظر گرفته می‌شود.[1][4]

پیشرفت‌ها از هم‌اکنون قابل اندازه‌گیری است، به ویژه در بخش زنان. تیم ملی زنان چین در دو سال گذشته با صعودی ۱۰ پله‌ای در رده‌بندی جهانی T20I، اکنون در جایگاه سی‌وششم قرار دارد. سانجوگ گوپتا، مدیر اجرایی ICC، در این باره به خبرگزاری فرانسه (AFP) گفت: «موفقیت مستمر تیم زنان آن‌ها، رونق بزرگی به کریکت در این کشور بخشیده است.» او خاطرنشان کرد که این تیم پس از حضور در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۲ هانگژو، توجهات زیادی را به خود جلب کرده است.[2][4]

شورای بین‌المللی کریکت همچنین در حال آزمایش بازار دیجیتال چین است. در هفته پایانی جام جهانی T20 مردان در سال ۲۰۲۶، محتوای مرتبط با کریکت ۴.۴ میلیون بازدید ویدیویی در چین به ثبت رساند. علاوه بر این، پخش برخی از مسابقات جام جهانی T20 زنان با گزارش به زبان ماندارین، تلاشی مستقیم برای کاهش موانع ورود به یک بازار مصرف عظیم است که کریکت در آن از نظر تاریخی حاشیه‌ای بوده است.[1][3]

منطق مالی پشت این فشار غیرقابل انکار است. مدل درآمدی ICC در حال حاضر به شدت به قراردادهای حق پخش رسانه‌ای هند وابسته است. با ورود به صنعت ملی ورزش چین - که در سال ۲۰۲۴ خروجی معادل ۳.۸۴ تریلیون یوان داشته و هدف آن عبور از مرز هفت تریلیون یوان تا سال ۲۰۳۰ است - ICC به دنبال تنوع‌بخشی تجاری بلندمدت است.[3]

بازگشت کریکت به بازی‌های المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس نیز به عنوان یک کاتالیزور قدرتمند عمل می‌کند. حضور در المپیک به این ورزش در چین مشروعیت نهادی می‌بخشد؛ کشوری که فرهنگ ورزشی آن عمیقاً با موفقیت در المپیک گره خورده است. باشگاه کریکت ماریلبون (MCC) نیز از این حرکت حمایت کرده و در حال برنامه‌ریزی برای تور تیم زنان خود به چین در سال ۲۰۲۷ است تا علاقه به این رشته را بیشتر تحریک کند.[1][3]

استراتژی ICC در چین به جای یک انقلاب یک‌شبه، یک روند تدریجی و حساب‌شده است. این نهاد حاکم با ساخت مکان‌های سطح بالا، سرمایه‌گذاری روی استعدادهای محلی و بهره‌گیری از پخش دیجیتال، در حال پایه‌گذاری آینده‌ای است که در آن مرکز ثقل کریکت بسیار فراتر از شبه‌قاره هند گسترش می‌یابد و المپیک ۲۰۲۸ می‌تواند نقطه عطف این تحول باشد.[2][3]