آزمایش ژنومی جدید، دو سوم بیماران پرخطر سرطان سینه را با اطمینان از شیمی‌درمانی نجات می‌دهد

پشت هر تصمیم درمانی سرطان سینه، بیماری قرار دارد که یک سؤال وحشتناک می‌پرسد: «آیا واقعاً به شیمی‌درمانی نیاز دارم؟» برای دهه‌ها، پاسخ برای زنانی که به بیماری پرخطر و دارای درگیری غدد لنفاوی مبتلا بودند، تقریباً همیشه مثبت بود. اما اکنون یک کارآزمایی بالینی مهم، راه فرار قطعی و مبتنی بر علم را برای هزاران بیمار فراهم کرده است.

نتایج کارآزمایی فاز ۳ OPTIMA که در نشست سالانه ۲۰۲۶ انجمن انکولوژی بالینی آمریکا (ASCO) در شیکاگو ارائه شد، نشان‌دهنده یک تغییر پارادایم در انکولوژی است. این مطالعه نشان می‌دهد که یک آزمایش ژنومی خاص می‌تواند با دقت شناسایی کند که کدام بیماران واقعاً از شیمی‌درمانی سمی سود می‌برند و کدام یک می‌توانند با خیال راحت از آن صرف‌نظر کنند.[2][3]

این کارآزمایی بر بیمارانی متمرکز بود که به سرطان سینه در مراحل اولیه، گیرنده استروژن مثبت (ER-positive) و HER2 منفی مبتلا بودند. نکته مهم این است که این مطالعه جمعیت پرخطر بالینی را هدف قرار داد؛ یعنی کسانی که تومورهایشان قبلاً به غدد لنفاوی مجاور گسترش یافته بود.[2]

از لحاظ تاریخی، پزشکان برای تصمیم‌گیری در مورد درمان به عوامل بالینی ساده‌ای مانند سن بیمار، اندازه تومور و وضعیت غدد لنفاوی تکیه می‌کردند. از آنجایی که بیماری دارای درگیری غدد لنفاوی خطر بالاتری برای گسترش سیستمیک دارد، شیمی‌درمانی کمکی تهاجمی به عنوان استاندارد و پیش‌فرض محافظتی در نظر گرفته می‌شد.[3]

با این حال، این پیش‌فرض هزینه سنگینی دارد. عوارض جانبی سمی شیمی‌درمانی از نظر جسمی و عاطفی طاقت‌فرسا هستند، از تهوع شدید، ریزش مو و خستگی گرفته تا عوارض طولانی‌مدت. تا ۴۳ درصد از بازماندگان سرطان سینه سال‌ها پس از پایان درمان، آسیب عصبی پایدار و غیرقابل برگشت را تجربه می‌کنند.[1]

برای حل این معضل، کارآزمایی OPTIMA از آزمایش Prosigna استفاده کرد، که یک سنجش ژنومی توسعه یافته توسط شرکت Veracyte است. این آزمایش به جای صرفاً بررسی اندازه تومور، فعالیت ۵۰ ژن خاص در بافت سرطانی را تجزیه و تحلیل می‌کند تا نمره دقیق خطر عود (ROR) را محاسبه کند.[1]

این کارآزمایی که توسط محققان کالج دانشگاهی لندن (UCL) رهبری می‌شد، ۴۴۲۹ بیمار را در سراسر بریتانیا، نروژ، سوئد، استرالیا، نیوزلند و تایلند ثبت‌نام کرد. بیماران به صورت تصادفی برای دریافت شیمی‌درمانی استاندارد مراقبت یا درمانی که بر اساس نتایج آزمایش ژنومی آنها تعیین می‌شد، انتخاب شدند.[2][4]

یافته اصلی حیرت‌آور بود: ۶۸ درصد از این بیماران پرخطر، نمره Prosigna پایینی ثبت کردند. طبق پروتکل کارآزمایی، این زنان به طور کامل از شیمی‌درمانی معاف شدند و تنها درمان هورمونی استاندارد دریافت کردند.[3]

پنج سال پس از درمان، نتایج برای کسانی که شیمی‌درمانی را حذف کردند، تقریباً با کسانی که آن را تحمل کردند، یکسان بود. نرخ بقای بدون عود بیماری ۹۴.۸ درصد برای بیمارانی بود که شیمی‌درمانی را در کنار هورمون‌درمانی دریافت کردند، در مقایسه با ۹۳.۶ درصد برای کسانی که تنها با هورمون‌درمانی تحت درمان قرار گرفتند.

این تفاوت جزئی به خوبی در محدوده سخت‌گیرانه ۲ درصدی عدم برتری (non-inferiority) کارآزمایی باقی ماند. محققان با مشورت بیماران و پزشکان به این نتیجه رسیدند که جلوگیری از حداکثر دو عود در هر ۱۰۰ بیمار، قرار دادن کل گروه در معرض سمیت‌های شدید شیمی‌درمانی را توجیه نمی‌کند.[3]

کارآزمایی OPTIMA همچنین مرزهای آزمایش ژنومی را فراتر از همیشه برد. این مطالعه شامل بیمارانی با تومورهای مرحله 3A و تا ۹ غده لنفاوی درگیر بود؛ زیرگروهی که از لحاظ تاریخی صرف نظر از پروفایل‌های مولکولی، مستقیماً به سمت شیمی‌درمانی هدایت می‌شدند.[2][3]

علاوه بر این، این کارآزمایی یک پیشرفت بزرگ برای زنان پیش از یائسگی به ارمغان آورد. شواهد قبلی در حمایت از آزمایش‌های ژنومی در جمعیت‌های جوان‌تر متناقض بود، اما OPTIMA ثابت کرد که وقتی این آزمایش ۵۰ ژنی با سرکوب عملکرد تخمدان ترکیب شود، درمان زنان زیر ۵۰ سال را با اطمینان و دقت هدایت می‌کند.[2]

این آزمایش همچنین وضوح حیاتی را برای ۳۲ درصد باقی‌مانده از بیمارانی که نمره ROR بالایی ثبت کردند، فراهم می‌کند. برای این گروه، انکولوژیست‌ها اکنون اطمینان مطلق و آینده‌نگر دارند که شیمی‌درمانی نه تنها یک احتیاط، بلکه یک مداخله بسیار مؤثر و ضروری است که پیش‌آگهی آنها را به طور قابل توجهی تغییر می‌دهد.[2]

فراتر از بهبود عمیق کیفیت زندگی برای بیماران، تأثیر سیستمیک این یافته‌ها بسیار زیاد است. محققان UCL تخمین می‌زنند که تنها در سرویس سلامت ملی بریتانیا (NHS)، سالانه بیش از ۵۰۰۰ بیمار می‌توانند با اطمینان از شیمی‌درمانی اجتناب کنند، که منابع بالینی حیاتی را آزاد کرده و هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی را کاهش می‌دهد.[1]

در نهایت، کارآزمایی OPTIMA پایان رویکرد «یک اندازه برای همه» را در مورد سرطان سینه پرخطر رقم می‌زند. با اجازه دادن به زیست‌شناسی تومور به جای عوامل بالینی پایه برای دیکته کردن مراقبت، انکولوژی گام بزرگی به سوی پزشکی واقعاً شخصی‌سازی شده برمی‌دارد؛ یعنی درمان سرطان در عین حفظ بیمار.[2]