سنای آمریکا لایحه تأمین مالی موقت و بسته کمک ۹۵ میلیارد دلاری برای جنگ ایران را برای جلوگیری از تعطیلی دولت تصویب کرد

سنای آمریکا به سرعت در حال حرکت برای تصویب یک لایحه تأمین مالی موقت است که دولت فدرال را باز نگه می‌دارد و همزمان ۹۵ میلیارد دلار کمک نظامی اضطراری برای درگیری جاری با ایران را تصویب می‌کند. با توجه به اینکه بودجه فدرال در پایان هفته به اتمام می‌رسد، قانونگذاران تلاش می‌کنند تا از تأخیرهای رویه‌ای معمول عبور کرده و از تعطیلی دولت جلوگیری کنند. این ابزار قانونی، که یک قطعنامه موقت است، هزینه‌های پایه فدرال را در سطوح فعلی حفظ می‌کند. با این حال، اضافه شدن این کمک دفاعی عظیم، یک مانور معمول بودجه‌ای را به یک رأی‌گیری پرمخاطره در مورد مسیر دخالت نظامی آمریکا در خاورمیانه تبدیل کرده است.[1]

ادعای اصلی که محرک این قانون است، این است که ۹۵ میلیارد دلار برای آمادگی فوری نظامی و حمایت از متحدان کاملاً ضروری است. بر اساس تفکیک اولیه ارائه شده توسط دفتر بودجه کنگره و کمیته نیروهای مسلح سنا، این بسته به شدت بر تأمین مهمات و عملیات دریایی متمرکز است. به طور خاص، ۴۲ میلیارد دلار برای پر کردن مجدد ذخایر آمریکا از مهمات هدایت‌شونده دقیق، موشک‌های رهگیر و موشک‌های کروز تاماهاک که در مراحل اولیه درگیری با ایران مصرف شده‌اند، اختصاص یافته است.[2][4]

۲۸ میلیارد دلار دیگر برای هزینه‌های عملیاتی مستقیم ناوگان پنجم و نیروهای فرماندهی مرکزی آمریکا مستقر در منطقه تخصیص داده شده است. مقامات دفاعی با ارزیابی شواهد مربوط به این نیاز مالی، استدلال می‌کنند که این وجوه برای حفظ سرعت عملیاتی فعلی حیاتی هستند. با این حال، ناظران مستقل بودجه خاطرنشان می‌کنند که کمک‌های اضطراری از سقف‌های استاندارد هزینه‌ای عبور می‌کنند و هشدار می‌دهند که اتکا به لوایح اضطراری تأمین مالی شده از طریق بدهی، هزینه واقعی بلندمدت درگیری را پنهان می‌کند.[4]

ادعای ثانویه ارائه شده توسط دولت این است که تعطیلی دولت در یک مقطع حساس، تدارکات نظامی را به شدت تضعیف خواهد کرد. وزیر دفاع و مقامات پنتاگون قویاً استدلال کرده‌اند که عدم تصویب قطعنامه موقت نه تنها پرداخت حقوق غیرنظامیان را متوقف می‌کند، بلکه زنجیره‌های تأمین پیچیده‌ای را که نیروهای مستقر در خاورمیانه را پشتیبانی می‌کنند، مختل خواهد کرد. در طول تعطیلی، پرسنل نظامی فعال در محل کار خود باقی می‌مانند اما تا زمانی که بودجه بازگردانده نشود، حقوق دریافت نمی‌کنند.

علاوه بر این، پیمانکاران دفاعی غیرنظامی و هماهنگ‌کنندگان تدارکات – که جریان همان مهماتی را که توسط بسته ۹۵ میلیارد دلاری تأمین مالی می‌شوند، مدیریت می‌کنند – ممکن است با مرخصی اجباری بدون حقوق (فارلو) مواجه شوند و یک گلوگاه در زنجیره تأمین ایجاد کنند. داده‌های تاریخی از تعطیلی‌های قبلی، نگرانی‌های پنتاگون در مورد مرخصی‌های اجباری غیرنظامیان را تأیید می‌کند، اگرچه عملیات‌های نظامی ضروری به طور قانونی از توقف فوری مصون هستند. حجم عظیم تلاش لجستیکی کنونی، این سیستم را نسبت به زمان صلح در برابر اختلالات اداری آسیب‌پذیرتر می‌کند.[4]

پویایی‌های سیاسی در سنا نشان‌دهنده اجماع شکننده‌ای در مورد نحوه مدیریت این بحران است. ائتلافی دوحزبی از حامیان سرسخت دفاعی (Defense Hawks) استدلال می‌کنند که ۹۵ میلیارد دلار یک نیاز غیرقابل مذاکره برای جلوگیری از تشدید بیشتر تنش توسط ایران و حفاظت از خطوط کشتیرانی جهانی است. آنها به تبادل موشکی اخیر به عنوان شواهد ملموس اشاره می‌کنند که نیروهای آمریکایی برای حفظ یک وضعیت بازدارندگی معتبر، نیاز به تأمین مجدد فوری دارند.[1][2]

در مقابل، گروهی از محافظه‌کاران مالی (Fiscal Conservatives) خواستار آن هستند که ۹۵ میلیارد دلار با کاهش بودجه برنامه‌های داخلی جبران شود. آنها استدلال می‌کنند که افزودن تقریباً صد میلیارد دلار به بدهی ملی بدون کاهش متناظر، حتی در زمان جنگ، از نظر مالی ناپایدار است. این گروه تهدید کرده است که از موانع رویه‌ای برای به تأخیر انداختن رأی‌گیری استفاده خواهد کرد، مگر اینکه رهبری اجازه دهد اصلاحاتی برای حذف بودجه از سایر آژانس‌های فدرال ارائه شود.

در همین حال، قانونگذاران مترقی (Progressive) نسبت به عدم وجود یک هدف نهایی مشخص برای این درگیری هشدار می‌دهند. چندین سناتور تهدید کرده‌اند که تصویب این لایحه را به تأخیر خواهند انداخت و خواستار آن هستند که دولت قبل از صدور آنچه که آنها آن را چک سفید برای یک جنگ منطقه‌ای طولانی‌مدت می‌نامند، یک راهکار دیپلماتیک روشن ارائه دهد. آنها استدلال می‌کنند که شواهد مربوط به اثربخشی یک استراتژی صرفاً نظامی بدون یک تلاش دیپلماتیک موازی، ضعیف باقی می‌ماند.[2][3]

حجم عظیم بسته کمکی واکنش فوری بین‌المللی را در پی داشته است. کشورهای متحد در اروپا و خلیج فارس بی‌سروصدا از واشنگتن خواسته‌اند که این بودجه را تسریع کند، زیرا آمادگی نظامی آمریکا را به عنوان سد اصلی در برابر بی‌ثباتی منطقه‌ای می‌بینند. تلگرام‌های دیپلماتیک نشان می‌دهد که پایتخت‌های متحد، رأی سنا را به عنوان معیاری برای سنجش عزم و ثبات سیاسی آمریکا از نزدیک زیر نظر دارند.

رسانه‌های دولتی ایران پیشاپیش از بحث‌های قانونگذاری استفاده کرده‌اند و بسته ۹۵ میلیارد دلاری را به عنوان شواهدی از تجاوز آمریکا قلمداد می‌کنند، در حالی که همزمان اختلافات سیاسی داخلی بر سر این بودجه را به عنوان نشانه‌ای از فرسودگی آمریکا برجسته می‌سازند. تحلیلگران خاطرنشان می‌کنند که تهران احتمالاً حرکات نظامی بعدی خود را بر اساس این موضوع محاسبه می‌کند که آیا کنگره آمریکا می‌تواند به طور قابل اعتماد بودجه یک درگیری پایدار را تأمین کند یا خیر.

اگر سنا با موفقیت آستانه ۶۰ رأی لازم برای شکستن فیلیباستر را کسب کند، این لایحه همچنان باید از سد مجلس نمایندگان عبور کند. در مجلس سفلی، اکثریت محدودتر و شکاف‌های ایدئولوژیک عمیق‌تر، تصویب نهایی آن را قبل از ضرب‌الاجل نیمه‌شب تهدید می‌کند. روزهای آینده مشخص خواهد کرد که آیا فوریت جلوگیری از تعطیلی می‌تواند بر اختلافات ریشه‌دار در مورد اختیارات جنگی و هزینه‌های فدرال غلبه کند یا خیر.[1]