آزمایشی مهم: آزمایش خون چندسرطانی در مطالعه‌ای ۱۴۲ هزار نفری، تشخیص سرطان مرحله چهارم را به طور چشمگیری کاهش داد

برای دهه‌ها، آرمان اصلی انکولوژی (سرطان‌شناسی) یک آزمایش ساده و واحد بوده که بتواند هر نوع سرطانی را در بدن، پیش از ظهور علائم، تشخیص دهد. امروز، این چشم‌انداز از علم نظری به واقعیت بالینی در حال حرکت است. نتایج کارآزمایی مهم NHS-Galleri—بزرگترین کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده‌ای که تاکنون برای آزمایش خون تشخیص زودهنگام چندسرطانی (MCED) انجام شده است—نشان‌دهنده تغییری اساسی در نحوه شناسایی مرگبارترین بیماری‌های جهان است.[1][3]

این کارآزمایی که بیش از ۱۴۲,۰۰۰ فرد بزرگسال بدون علامت را در انگلستان ثبت‌نام کرد، نشان داد که افزودن یک آزمایش خون چندسرطانی به پروتکل‌های غربالگری استاندارد، منجر به کاهش بیش از ۲۰ درصدی تشخیص‌های مرحله چهارم در ۱۲ سرطان با نرخ مرگ و میر بالا شده است. با شناسایی تومورها پیش از متاستاز، این فناوری ابزاری عمیقاً جدید در زرادخانه پزشکی پیشگیرانه ارائه می‌دهد.[2][4]

در حالی که نقاط پایانی آماری دقیق این کارآزمایی بحث‌هایی را در میان روش‌شناسان برانگیخته است، پیامدهای بالینی آن غیرقابل انکار است. برای سرطان‌هایی که در حال حاضر فاقد هرگونه غربالگری روتین هستند—مانند سرطان پانکراس، تخمدان و کبد—توانایی تشخیص سیگنال از طریق یک نمونه خون روتین، نشان‌دهنده یک تغییر پارادایم در طول عمر و سلامت فعال است.[1][2]

برای درک این پیشرفت، باید به مکانیسم بیولوژیکی زیربنای این آزمایش نگاه کرد. هنگامی که سلول‌ها در بدن می‌میرند و جایگزین می‌شوند، قطعات کوچکی از مواد ژنتیکی خود را به جریان خون می‌ریزند. این ماده به عنوان DNA بدون سلول (cfDNA) شناخته می‌شود.

هنگامی که یک تومور شروع به رشد می‌کند، آن نیز cfDNA را به گردش خون می‌ریزد. با این حال، یافتن این قطعات توموری که مانند سوزن در انبار کاه هستند، در میان میلیاردها رشته DNA طبیعی، بسیار دشوار است. آزمایش گالری (Galleri)، که توسط شرکت مراقبت‌های بهداشتی GRAIL توسعه یافته است، این مشکل را با نگاه کردن نه تنها به توالی DNA، بلکه به تغییرات اپی‌ژنتیک آن حل می‌کند.[2][7]

به طور خاص، این آزمایش متیلاسیون DNA را تجزیه و تحلیل می‌کند—برچسب‌های شیمیایی که به مولکول DNA اضافه می‌شوند و تعیین می‌کنند کدام ژن‌ها فعال یا غیرفعال شوند. سلول‌های سرطانی الگوهای متیلاسیون بسیار غیرطبیعی از خود نشان می‌دهند. با به‌کارگیری الگوریتم‌های پیشرفته یادگیری ماشین برای اسکن بیش از یک میلیون محل متیلاسیون، این آزمایش می‌تواند امضای اپی‌ژنتیک منحصر به فرد سرطان را شناسایی کند.[6]

نکته حیاتی این است که چون بافت‌های مختلف بدن پروفایل‌های متیلاسیون متمایزی دارند، این آزمایش کاری بیش از صرفاً علامت‌گذاری وجود یک بدخیمی انجام می‌دهد. در اکثریت قریب به اتفاق موارد مثبت، می‌تواند «بافت مبدأ» را به طور دقیق پیش‌بینی کند و به انکولوژیست‌ها دقیقاً نشان دهد که کجا را جستجو کنند—خواه ریه‌ها، روده بزرگ یا پانکراس باشد.[6][7]

کارآزمایی NHS-Galleri برای قرار دادن این فناوری در معرض آزمون نهایی دنیای واقعی طراحی شد. این مطالعه با همکاری سرویس بهداشت ملی انگلستان (NHS) انجام شد و ۱۴۲,۰۰۰ شرکت‌کننده نماینده جمعیتی در سنین ۵۰ تا ۷۷ سال را به خدمت گرفت.[3][5]

شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه مداخله، آزمایش خون گالری را سالانه به مدت سه سال، در کنار مراقبت‌های استاندارد NHS خود دریافت کردند. گروه کنترل خون خود را گرفتند و ذخیره کردند، اما آزمایش نشد، که به محققان اجازه داد تا بروز تشخیص‌های سرطان در مراحل پیشرفته را بین دو جمعیت در طول زمان مقایسه کنند.[3][5]

داده‌های ارائه شده در نشست سالانه انجمن انکولوژی بالینی آمریکا (ASCO) موفقیت چشمگیری در شناسایی مرگبارترین سرطان‌ها را نشان داد. در دور دوم و سوم غربالگری، گروه مداخله به ترتیب شاهد کاهش ۲۲ درصدی و ۲۶ درصدی در تشخیص‌های مرحله چهارم برای گروه از پیش تعیین شده ۱۲ سرطان مرگبار بودند.[2][4]

علاوه بر این، افزودن آزمایش خون منجر به بهبود چهار برابری در نرخ کلی تشخیص سرطان در مقایسه با غربالگری مراقبت استاندارد به تنهایی شد. این کارآزمایی افزایش ۱۶ درصدی در تشخیص‌های مرحله یک و دو را ثبت کرد و عملاً زمان تشخیص را به پنجره‌ای منتقل کرد که در آن درمان‌های شفابخش اغلب هنوز امکان‌پذیر است.[2][4]

نمایندگان GRAIL خاطرنشان کردند: «هدف از تشخیص زودهنگام چندسرطانی، یافتن سرطان‌های بیشتر در مراحل اولیه است، زمانی که قابل درمان‌تر و به طور بالقوه قابل شفا هستند.» آنها تأکید کردند که این آزمایش سرطان‌های مراحل اولیه بیشتری را نسبت به تمام غربالگری‌های موجود تک‌سرطانی NHS در مجموع پیدا کرده است.[2]

با این حال، جامعه علمی نیز محدودیت‌های این کارآزمایی را با دقت بررسی می‌کند. از منظر روش‌شناختی دقیق، این مطالعه به نقطه پایانی اولیه خود نرسید، که کاهش آماری قابل توجه در سرطان‌های ترکیبی مرحله سه و چهار بود. در واقع، بروز تشخیص‌های مرحله سه کمی افزایش یافت، که نشان می‌دهد برخی سرطان‌ها زودتر از مرحله چهار شناسایی شدند، اما نه به اندازه کافی زود که در مرحله یک یا دو طبقه‌بندی شوند.[1][5]

علاوه بر این، کارشناسان هشدار می‌دهند که این آزمایش را به عنوان یک راه‌حل جامع (Panacea) در نظر نگیرند. در حالی که آزمایش گالری دارای ویژگی (Specificity) استثنایی ۹۹.۵ درصدی است—به این معنی که نتایج مثبت کاذب بسیار نادر هستند—حساسیت کلی آن حدود ۵۱.۵ درصد است.[1][6]

از نظر عملی، این بدان معناست که این آزمایش همچنان تقریباً نیمی از کل سرطان‌ها را از دست خواهد داد، به ویژه آنهایی که در مراحل اولیه و کوچک خود هستند و cfDNA بسیار کمی را به جریان خون می‌ریزند. به همین دلیل، مقامات بهداشت عمومی تأکید می‌کنند که آزمایش‌های MCED برای تکمیل روش‌های غربالگری اثبات شده مانند ماموگرافی، کولونوسکوپی و اسمیر دهانه رحم طراحی شده‌اند، نه جایگزینی برای آنها.[1]

با وجود این هشدارها، کاهش بیماری مرحله چهارم یک پیروزی تاریخی برای مراقبت‌های پیشگیرانه است. سرطان مرحله چهارم، که در آن بیماری به اندام‌های دوردست گسترش یافته است، مسئول اکثریت قریب به اتفاق مرگ و میرهای انکولوژی است. کاهش ۲۰ درصدی در این تشخیص‌های مراحل پیشرفته به معنای نجات هزاران زندگی و کاهش عظیم بار بر سیستم مراقبت‌های بهداشتی است.[1][4]

یافته‌های این کارآزمایی در حال حاضر روند نظارتی و تجاری برای غربالگری مبتنی بر خون را تسریع می‌کند. با پیشرفت مسیرهای پوشش مدیکر (Medicare) برای آزمایش‌های MCED در ایالات متحده و انتظار داده‌های پیگیری بیشتر از گروه NHS، ادغام بیوپسی‌های مایع در معاینات فیزیکی سالانه روتین به سرعت در حال نزدیک شدن است.[1][2]

در نهایت، کارآزمایی NHS-Galleri ثابت می‌کند که سیگنال‌های بیولوژیکی پنهان‌ترین بیماری‌های ما مدت‌ها قبل از ظهور علائم در رگ‌های ما در گردش هستند. با یادگیری خواندن این سیگنال‌ها، پزشکی مدرن گامی قاطع به سوی آینده‌ای برمی‌دارد که در آن سرطان به طور روتین رهگیری می‌شود، نه اینکه به صورت واکنشی با آن مبارزه شود.[1][7]