بازگشت پترا ولهووا، قهرمان المپیک، به تمرینات کامل اسکی روی برف پس از دو سال دوری به دلیل مصدومیت

برای اولین بار در بیش از دو سال گذشته، پترا ولهووا، قهرمان اسلالوم المپیک، تابستانی را تجربه می‌کند که در آن توانبخشی، تمام حرکات او را دیکته نمی‌کند. این ستاره ۳۱ ساله اسکی آلپاین اسلواکی رسماً به تمرینات با شدت کامل در یخچال طبیعی استلویو ایتالیا بازگشته است، که نشان‌دهنده فاز نهایی ریکاوری طاقت‌فرسای او از یک مصدومیت شدید زانو است.[1][2]

این نقطه عطف پس از آن حاصل شد که تیم پزشکی و فیزیوتراپ‌های ولهووا به او اجازه دادند تا اسکی بدون محدودیت را از سر بگیرد. برای ورزشکاری که بخش عمده‌ای از ۳۰ ماه گذشته را محدود به باشگاه‌ها، دوچرخه‌های ثابت و میزهای فیزیوتراپی گذرانده است، بازگشت به تمرین در ارتفاعات بالای یخچال طبیعی، یک پیروزی روانی و جسمی عظیم محسوب می‌شود.[3][4]

مصیبت ولهووا در ژانویه ۲۰۲۴ و در جریان مسابقه اسلالوم بزرگ جام جهانی در پیست خانگی‌اش در یاسنا، اسلواکی، آغاز شد. او در مقابل ۳۰ هزار تماشاگر مشتاق، در میانه پیچ تعادل خود را از دست داد و به شدت با تورهای ایمنی برخورد کرد. این ضربه باعث پارگی هر دو رباط صلیبی قدامی (ACL) و رباط جانبی داخلی (MCL) زانوی راست او شد و فصل ورزشی‌اش را ناگهان متوقف کرد.[2][5]

در زمان وقوع حادثه، ولهووا در اوج آمادگی قرار داشت. او در آن فصل سه پیروزی در جام جهانی کسب کرده بود و تنها ۲۵ امتیاز از رقیب تاریخی خود، میکائلا شیفرین، در جدول رده‌بندی اسلالوم عقب بود. این مصدومیت نه تنها کمپین او را در هم شکست، بلکه اساساً چشم‌انداز اسکی فنی زنان را تغییر داد.[2]

مسیر بازگشت بسیار پیچیده‌تر از یک بازسازی استاندارد ACL بود. پس از جراحی اولیه در سوئیس در فوریه ۲۰۲۴، ولهووا اواخر همان سال بازگشت‌های آزمایشی به برف داشت. با این حال، درد مداوم و آسیب غضروف باعث یک عقب‌نشینی جدی شد و نیاز به عمل جراحی دوم پیدا کرد که برنامه زمانی ریکاوری او را از یک فصل به دو فصل افزایش داد.[2][6]

با وجود این تأخیرها، اراده ولهووا در فوریه ۲۰۲۶ با یک حضور بسیار احساسی، هرچند کوتاه، در بازی‌های المپیک زمستانی میلان-کورتینا به اوج خود رسید. او در رویداد ترکیبی تیمی زنان شرکت کرد، اما تنها ۲۵ ثانیه پس از شروع مسیر اسلالوم، از دروازه خارج شد. با این حال، نتیجه در درجه دوم اهمیت قرار داشت؛ صرفاً خارج شدن از دروازه شروع المپیک، موفقیتی بود که او آن را یک نقطه عطف شخصی افتخارآمیز توصیف کرد.[2][3]

اکنون، تمرکز به طور کامل از توانبخشی به آماده‌سازی با عملکرد بالا برای فصل ۲۰۲۷-۲۰۲۶ جام جهانی فیز (FIS) تغییر یافته است. برای هدایت این تلاش، ولهووا در می ۲۰۲۶ کادر خود را بازسازی کرد و ماریو رافتسدر، مربی مشهور اتریشی، را استخدام نمود. رافتسدر متدولوژی تمرینی اصلاح‌شده‌ای را به ارمغان می‌آورد که برای بازگرداندن ایمن او به رقابت برای کسب سکو طراحی شده است.[1]

دنیای اسکی آلپاین به شدت غیبت ولهووا را احساس کرده است. بین سال‌های ۲۰۱۷ و تصادف او در ۲۰۲۴، ولهووا و شیفرین اکثریت قریب به اتفاق مسابقات اسلالوم جام جهانی را برنده شدند و یکدیگر را به اوج‌های بی‌سابقه‌ای سوق دادند. بدون فشار اسلواکیایی، شیفرین بر این مدار مسلط شد و در فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۵، ۹ مسابقه از ۱۰ اسلالوم را برد و از آستانه تاریخی ۱۰۰ پیروزی عبور کرد.[2][6]

در حالی که نسل جدیدی از اسکی‌بازان فنی ظهور کرده‌اند، تحلیلگران بی‌طرف معتقدند که هیچ رقیبی نتوانسته است چالش مداوم و پرفشاری را که ولهووا به طور تاریخی بر شیفرین وارد می‌کرد، تکرار کند. چشم‌انداز از سرگیری رقابت آن‌ها، انتظارات عظیمی را برای زمستان پیش رو ایجاد کرده است.[1][2]

تیم مدیریتی ولهووا با احتیاط خوش‌بین باقی مانده و تأکید می‌کند که آمادگی برای مسابقه نیازمند صبر است. ریچارد گالوویچ، مدیر تیم اسکی ولهووا، اشاره کرد که او حداقل به ۵۰ روز تمرین با کیفیت روی برف نیاز دارد تا تیم حتی شروع به ارزیابی سرعت او در برابر زمان یا متعهد شدن به لیست‌های شروع خاص کند.[1][2]

در حال حاضر، این نماد اسلواکیایی روز به روز در یخچال طبیعی استلویو پیش می‌رود، راحتی خود روی برف، ثبات تنه و حرکات سریع پا را که مشخصه مسیرهای قهرمانی او بود، بازسازی می‌کند. اگر زانوی او همچنان به خوبی به فشار تمرینات پاسخ دهد، فصل جام جهانی ۲۰۲۷-۲۰۲۶ می‌تواند شاهد یکی از چشمگیرترین بازگشت‌ها در تاریخ مدرن اسکی آلپاین باشد.[1][2][4]