داروهای شبیه اوزمپیک ممکن است پیوند میان تکانشگری و رفتار خشونت‌آمیز را تضعیف کنند

جامعه پزشکی سال‌های اخیر را صرف مستندسازی مزایای ثانویه غیرمنتظره آگونیست‌های گیرنده GLP-1 کرده است. این داروها که در اصل برای مدیریت قند خون و القای کاهش وزن طراحی شده بودند، اکنون داروهای پرفروشی مانند اوزمپیک و وگووی هستند که با کاهش بیماری‌های قلبی، آپنه خواب و کاهش میل به الکل مرتبط شده‌اند. اکنون، یک مطالعه پیشگامانه از دانشگاه راتگرز نشان می‌دهد که این داروها ممکن است بر چیزی بسیار پیچیده‌تر از سلامت متابولیک تأثیر بگذارند: وقفه روانی شکننده بین یک انگیزه ناگهانی و یک عمل خشونت‌آمیز.

این تحقیق که در مجله «جرم‌شناسی» (Criminology) منتشر شده است، اولین شواهد مشاهده‌ای در مقیاس بزرگ را ارائه می‌دهد که داروهای GLP-1 ممکن است مسیرهای رفتاری منجر به پرخاشگری فیزیکی را کُند کنند. یافته‌ها نشان نمی‌دهند که این داروها خشم را درمان می‌کنند یا عصبانیت شدید را از بین می‌برند. در عوض، آن‌ها نشان می‌دهند که این داروها ممکن است واکنش زنجیره‌ای را که یک لحظه تحریک را به یک درگیری فیزیکی تبدیل می‌کند، تضعیف کرده و اساساً نحوه پردازش و عمل افراد بر اساس انگیزه‌های خود را تغییر دهند.

برای درک این پویایی، محققان در مرکز تحقیقات خشونت با اسلحه نیوجرسی در دانشکده بهداشت عمومی راتگرز، داده‌های یک نظرسنجی ملی نماینده از ۷۵۲۱ بزرگسال آمریکایی در سال ۲۰۲۵ را تجزیه و تحلیل کردند.

آن‌ها تحلیل اصلی خود را بر روی گروهی متشکل از ۸۲۱ نفر متمرکز کردند که در مقطعی از زندگی خود از داروی GLP-1 استفاده کرده بودند. با مقایسه کاربران فعلی با کاربران سابق، تیم به دنبال این بود که چگونه استفاده فعال از دارو با دو عامل خطر تثبیت‌شده در جرم‌شناسی تعامل دارد: تکانشگری و نوشیدن زیاد الکل.[1]

نتایج خیره‌کننده بود. در میان کاربران سابق، یک شخصیت بسیار تکانشی ارتباط نزدیکی با اقدامات خشونت‌آمیز گزارش‌شده توسط خود فرد در طول سال گذشته داشت – الگویی که با دهه‌ها تحقیقات رفتاری سازگار است. با این حال، در میان بزرگسالانی که در حال حاضر از داروی GLP-1 استفاده می‌کنند، این ارتباط تقریباً از بین رفته بود. پیوند آماری بین تکانشگری و رفتار خشونت‌آمیز برای کاربران فعال تقریباً ۶۲ درصد ضعیف‌تر از کسانی بود که مصرف دارو را متوقف کرده بودند.[2]

الگوی مشابهی، هرچند کمی کمتر پایدار، در مورد مصرف الکل مشاهده شد. ارتباط بین نوشیدن زیاد الکل و رفتار خشونت‌آمیز در میان کاربران فعلی GLP-1 حدود ۵۲ درصد ضعیف‌تر بود. در حالی که الکل به دلیل کاهش محدودیت‌های رفتاری و تشدید درگیری‌ها بدنام است، به نظر می‌رسد وجود داروی GLP-1 به عنوان یک بافر عصبی عمل می‌کند و احتمال اینکه مسمومیت به یک حمله فیزیکی یا دعوا منجر شود را کاهش می‌دهد.

برای توضیح این تغییرات رفتاری، متخصصان علوم اعصاب به نحوه تعامل آگونیست‌های گیرنده GLP-1 با ساختار عمیق مغز اشاره می‌کنند. در حالی که این داروها از هورمونی تقلید می‌کنند که در روده تولید می‌شود تا سیگنال سیری را ارسال کند، آن‌ها همچنین از سد خونی مغزی عبور کرده و به گیرنده‌هایی در مناطقی که با پاداش، انگیزه و تنظیم استرس مرتبط هستند، متصل می‌شوند. به طور خاص، تصویربرداری عملکردی و مطالعات حیوانی نشان می‌دهند که سیگنال‌دهی GLP-1 مسیرهای دوپامین را در ناحیه تگمنتال شکمی و هسته اکومبنس تغییر می‌دهد.

این‌ها دقیقاً همان مدارهای عصبی هستند که رفتار اجباری و جستجوی پاداش را کنترل می‌کنند. سال‌هاست که بیمارانی که داروهای رژیمی مصرف می‌کنند، کاهش چشمگیری در «صدای غذا» – افکار مزاحم و مداوم در مورد خوردن – گزارش داده‌اند. محققان اکنون فرض می‌کنند که همین مکانیسم آرام‌کننده ممکن است برای سایر تمایلات شدید و اوج‌گیری‌های ناگهانی عاطفی نیز اعمال شود و امکان پاسخ سنجیده‌تر و آرام‌تری به محرک‌های محیطی را فراهم کند.[2]

کریستوفر توماس، استادیار عدالت کیفری در دانشگاه راتگرز-کمدن و یکی از نویسندگان این مطالعه، یک شباهت قانع‌کننده ارائه داد. او اشاره کرد که به نظر می‌رسد این داروها عملکردی مشابه درمان شناختی رفتاری (CBT) دارند. به جای از بین بردن تکانشگری یا خشم زمینه‌ای، به نظر می‌رسد داروها مسیر از انگیزه تا عمل را تضعیف می‌کنند. ممکن است انگیزه همچنان ایجاد شود، اما اجبار عصبی برای اقدام فوری بر اساس آن به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد.[1]

برای جرم‌شناسان، این تمایز حیاتی است. خشونت به ندرت نتیجه یک عامل واحد است؛ بلکه معمولاً محصول برخورد شخصیت، شرایط و محیط در لحظه‌ای از کنترل ضعیف تکانه است. اگر یک داروی در دسترس بتواند به طور مصنوعی یک «وقفه» در این معادله ایجاد کند، می‌تواند پیامدهای عمیقی برای ایمنی عمومی و مداخلات بهداشت رفتاری داشته باشد.

با وجود داده‌های امیدوارکننده، نویسندگان مطالعه خواستار احتیاط هستند. دانیل سمنزا، محقق اصلی، تأکید کرد که این مطالعه مشاهده‌ای و مقطعی است، به این معنی که یک عکس فوری در زمان را ثبت می‌کند نه اینکه افراد را در طول سال‌ها دنبال کند. از آنجا که این تحقیق متکی بر داده‌های خوداظهاری است و نمی‌تواند دلیل توقف مصرف دارو توسط کاربران سابق – مانند از دست دادن بیمه یا عوارض جانبی مخرب – را توضیح دهد، نمی‌تواند به طور قطعی ثابت کند که داروهای GLP-1 مستقیماً باعث کاهش خشونت می‌شوند.[2]

علاوه بر این، اقدامات خشونت‌آمیز در کل نمونه نظرسنجی نسبتاً نادر بود، به این معنی که یافته‌ها یک الگوی جمعیتی گسترده را توصیف می‌کنند نه یک اثر دقیق و هدفمند در میان افراد پرخطر. محققان پیشنهاد نمی‌کنند که اوزمپیک باید به عنوان یک اقدام ضدجرم یا درمانی برای مجرمان خشونت‌آمیز تجویز شود. مکانیسم‌های بیولوژیکی که این رابطه را هدایت می‌کنند، فرضیه‌ای باقی می‌مانند که نیاز به تأیید بالینی دقیق دارد.

گام حیاتی بعدی برای جامعه علمی، طراحی مطالعات طولی و کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده برای آزمایش مستقیم این اثرات رفتاری خواهد بود. محققان باید مشاهده کنند که آیا معرفی داروی GLP-1 به یک گروه کنترل‌شده، مدیریت تکانه آن‌ها را در طول زمان، در مقایسه با دارونما، به طور فعال تغییر می‌دهد یا خیر. تا آن زمان، مطالعه راتگرز به عنوان یک گام اولیه تحریک‌آمیز باقی می‌ماند و اشاره می‌کند که محبوب‌ترین داروهای کاهش وزن جهان ممکن است به آرامی در حال تغییر شکل رفتار انسان نیز باشند.