ارنستو ریورا پس از بهبودی سخت از مصدومیت کمر، اولین پیروزی خود در فرمول ۳ اتریش را کسب کرد

ارنستو ریورا، پدیده ۱۷ ساله مسابقات اتومبیل‌رانی مکزیکی، اولین پیروزی خود در مسابقات فرمول ۳ فیا را در پیست ردبول رینگ در اسپیلبرگ اتریش به دست آورد. این عضو تیم جوانان ردبول که برای تیم کامپوس ریسینگ رانندگی می‌کرد، در مسابقه اسپرینت با گرید معکوس، عملکردی مقتدرانه در پیست خانگی حامی مالی خود ارائه داد. این پیروزی نقطه عطف بزرگی در اولین فصل حضور او در فرمول ۳ بود، اما اهمیت آن بسیار فراتر از یک جام ساده است.[1][3][4]

تنها ۱۴۷ روز پیش، کل فصل ریورا پس از یک تصادف شدید در نیوزیلند در معرض خطر قرار گرفته بود. پیروزی در اتریش نقطه اوج یک فرآیند توانبخشی جسمی و ذهنی طاقت‌فرسا است که او را مجبور کرد شروع فصل ۲۰۲۶ را از کنار پیست تماشا کند و صبر و اراده او را قبل از اینکه حتی بتواند یک دور رقابتی در اروپا بزند، به چالش کشید.[1]

این ماجرا در ۳۱ ژانویه، در دور نهایی مسابقات فرمول منطقه‌ای اقیانوسیه در پارک موتوراسپرت هایلندز آغاز شد. تنها دو دور مانده به پایان مسابقه، نقص در سیستم تعلیق باعث شد خودروی ریورا به شدت به مانع برخورد کند. این ضربه سنگین، آسیب جدی به کمر او وارد کرد و بلافاصله آماده‌سازی‌های زمستانی او را متوقف کرد و اولین حضور او در فرمول ۳ را زیر سوال برد.[1][5]

در ابتدا، ریورا امیدوار بود که درد به سرعت فروکش کند و قصد داشت تنها ده روز بعد برای تست‌های پیش‌فصل فرمول ۳ در بارسلونا آماده باشد. با این حال، ارزیابی‌های پزشکی میزان آسیب عضلانی را نشان داد. پزشکان به شدت هرگونه فعالیت در پیست را ممنوع کردند و تیم کامپوس ریسینگ مجبور شد پاتریک هوزنروئدر، راننده استرالیایی، را برای پر کردن صندلی در طول پنجره تست حیاتی فرا بخواند.[1][5]

سخت‌ترین تصمیم هفته‌ها بعد، پیش از افتتاحیه فصل فرمول ۳ در ملبورن گرفته شد. اگرچه ریورا به استرالیا سفر کرده بود تا در جلسات توجیهی تیم شرکت کند و مسیر خودرو را بیاموزد، اما عضلات کمرش به اندازه کافی پایدار نبودند که بتوانند نیروهای جی (G-forces) عظیم یک آخر هفته مسابقه را تحمل کنند. او با انتخاب سلامتی بلندمدت به جای جاه‌طلبی کوتاه‌مدت، از شرکت در دور افتتاحیه صرف نظر کرد تا از خطر آسیب دائمی عضلانی جلوگیری کند.[1][2]

ریورا پس از بازگشت به مکزیک، خود را متعهد به یک برنامه توانبخشی طاقت‌فرسا کرد. او هر روز سه ساعت فیزیوتراپی انجام می‌داد و به آرامی تست‌های انعطاف‌پذیری، شنا و کار با دوچرخه ثابت را از سر گرفت، قبل از اینکه حتی بتواند حرکات اولیه شنا سوئدی را امتحان کند. تیم جوانان ردبول در این مدت حمایت بی‌دریغی ارائه داد و به او اطمینان دادند که صندلی‌اش امن است و او را ترغیب کردند که در فرآیند بهبودی عجله نکند.[1][2]

پس از دریافت مجوز پزشکی، بازگشت ریورا به کابین رانندگی بی‌نقص بود. زمانی که پادوک برای دور چهارم به کوه‌های اشتایرمارک رسید، محدودیت‌های فیزیکی او به تاریخ پیوسته بودند. او که برای مسابقه اسپرینت روز شنبه از جایگاه دوم شروع می‌کرد، با خاموش شدن چراغ‌ها، خود را پشت سر جیمز وارتون از تیم پرما ریسینگ دید.[3][4][6]

این مسابقه یک شاهکار در صبر و دقت بود. ریورا در فاز ابتدایی، راننده پول‌پوزیشن گرید معکوس را تعقیب کرد و یک دوره ماشین ایمنی زودهنگام و یک دوره ماشین ایمنی مجازی را پشت سر گذاشت. این دو راننده درگیر نبردی شدید و چرخ به چرخ شدند و حتی در حدود دور ششم، زمانی که ریورا بدون ریسک غیرضروری به دنبال فرصتی برای سبقت بود، تماس جزئی با هم داشتند.[3][4]

لحظه سرنوشت‌ساز در دور ۱۴ فرا رسید. ریورا با خروجی عالی از پیچ سوم، سیستم کاهش درگ (DRS) خود را فعال کرد و در کنار وارتون شتاب گرفت. او خودروی کامپوس خود را به طور بی‌نقصی در مسیر پیچ چهارم قرار داد و تا حد امکان دیر ترمز کرد تا سبقت را از بیرون کامل کند و پیشتازی را که هرگز از دست نداد، به دست آورد.[1][3][4]

از آنجا، ریورا با خونسردی یک راننده باتجربه فاصله را مدیریت کرد و ۱.۷۸۷ ثانیه جلوتر از پدرو کلروت از تیم رودین موتوراسپرت، که در دور پایانی یک پیشروی درخشان انجام داد تا دوم شود، از خط پایان گذشت. این پیروزی سلطه کامپوس ریسینگ را تثبیت کرد و آنها را به تنها تیمی تبدیل کرد که هر سه راننده‌اش در فصل ۲۰۲۶ برنده یک مسابقه شده‌اند.[1][4][6]

ریورا در حالی که روی بالاترین سکوی قهرمانی ایستاده بود و توسط کارکنان شادمان ردبول در پیست خانگی‌شان احاطه شده بود، به این سفر فکر کرد. درد فیزیکی تصادف زمستانی و فشار روانی تماشای رقابت همتایانش در ملبورن، اکنون با تأیید نهایی انعطاف‌پذیری او جایگزین شده بود و ثابت کرد که صعود سریع او در دنیای موتوراسپرت دوباره در مسیر درست قرار گرفته است.[1][3]