گزارش جهانی مصدومیت‌های والیبال: بازگشت الهام‌بخش جانلوکا گالاسی به VNL و سارا هیوز به والیبال ساحلی

تقویم فشرده و بی‌امان والیبال جهانی ناگزیر با شکست‌های فیزیکی همراه است، اما تابستان ۲۰۲۶ به جای غیبت‌های غم‌انگیز، با بازگشت‌های پیروزمندانه تعریف می‌شود. در سراسر سالن‌های سرپوشیده و زمین‌های والیبال ساحلی بین‌المللی، ورزشکاران نخبه انعطاف‌پذیری چشمگیری از خود نشان می‌دهند و تشخیص‌های پزشکی جدی و مصدومیت‌های تهدیدکننده شغلی را به داستان‌هایی از پشتکار تبدیل کرده‌اند.[5]

هیچ بازگشتی الهام‌بخش‌تر از بازگشت جانلوکا گالاسی، مدافع میانی ایتالیایی، نبوده است. در ژانویه ۲۰۲۶، این ستاره تیم گاز سیلز بلوانرژی پیاچنزا (Gas Sales Bluenergy Piacenza) طی یک معاینه پزشکی روتین، با تشخیص تومور بیضه مواجه شد که به طور ناگهانی فصل داخلی او را متوقف کرد.[1][2]

او بلافاصله در انستیتوی اروپایی سرطان‌شناسی در میلان تحت عمل جراحی قرار گرفت؛ عملی که کادر پزشکی باشگاه آن را کاملاً موفقیت‌آمیز دانست. گالاسی به جای دوری از انظار عمومی در طول دوران نقاهت، یک پیام ویدیویی صمیمانه منتشر کرد و از مردان جوان خواست تا غربالگری‌های پیشگیرانه سلامتی را در اولویت قرار دهند.[1][3]

گالاسی به هواداران گفت: «اگر حتی فقط یک نفر پس از این پیام تصمیم بگیرد که یک معاینه اضافی انجام دهد، این برای من ارزشی بیشتر از یک پیروزی در زمین خواهد داشت.» او تأکید کرد که تشخیص زودهنگام جان او را نجات داده و دوران حرفه‌ای ورزشی‌اش را حفظ کرده است.[2][3]

به اواخر ژوئن ۲۰۲۶ می‌رسیم، جایی که گالاسی نه تنها بهبود یافته، بلکه دوباره در بالاترین سطح بین‌المللی رقابت می‌کند. او برای لیگ ملت‌های والیبال (VNL) در لیوبلیانا به تیم ملی ایتالیا پیوست و دفاع تیم را در برابر حریفان سطح بالایی مانند بلغارستان و برزیل تقویت کرد.[4]

گالاسی پس از بازگشت به فهرست VNL خاطرنشان کرد: «من یک گروه مشتاق، جوان و پرانرژی پیدا کردم.» او اشتیاق خود را برای کمک به ایتالیا جهت رسیدن به فینال مسابقات ابراز داشت. ادغام بی‌دردسر او گواهی بر آمادگی جسمانی و همچنین نظارت دقیق پس از عمل توسط تیم پزشکی‌اش است.[1][4]

در والیبال ساحلی، سارا هیوز، ستاره آمریکایی، داستان بازگشت خود را رقم زده است. پس از یک صعود سریع که شامل قهرمانی جهان بود، هیوز در اوایل سال ۲۰۲۵ دچار پارگی شدید تاندون آشیل شد که او را به مدت ۱۰ ماه طاقت‌فرسا از میادین دور نگه داشت.[5]

روند بهبودی مستلزم آن بود که او قدرت پایین‌تنه خود را به طور کامل بازسازی کند و دوباره به مکانیک فیزیکی بدن خود اعتماد کند. هیوز تأمل کرد: «صادقانه بگویم، هیچ شکی در ذهنم نداشتم که می‌توانم برگردم و دوباره در بالاترین سطح بازی کنم. می‌دانستم که آسان نخواهد بود... اما هرگز در مورد بازگشتم تردید نکردم.»[5]

هیوز که اکنون به طور کامل در تور حرفه‌ای ساحلی ۲۰۲۶ در کنار شریک جدیدش، الی باتنهورست (Ally Batenhorst)، ادغام شده است، ادعا می‌کند که دوری طولانی‌مدت به او اجازه داد تا مهارت‌های فنی خود، از جمله رویکرد جدیدی در پاس با دست و سرویس ارتقا یافته، را بهبود بخشد. او گفت: «از نظر فیزیکی، مجبور شدم پس از مصدومیت چیزهای زیادی را بازسازی کنم، اما صادقانه بگویم، هرگز احساس قوی‌تر بودن نکرده بودم.»[5]

در لهستان، یاکوب کوخانوفسکی (Jakub Kochanowski)، مدافع میانی تیم پروژکت ورشو (Projekt Warszawa) و تیم ملی، نیز با موفقیت روند توانبخشی را پشت سر گذاشته است. کوخانوفسکی که در میانه فصل پلاس‌لیگا (PlusLiga) به دلیل مصدومیت زانو خانه‌نشین شده بود، از نزدیک با کلینیک ریهااسپورت (Rehasport) همکاری کرد تا بهبودی سریع اما ایمن سه هفته‌ای را تضمین کند و به او اجازه دهد برای کمپین‌های حیاتی بهار و تابستان بازگردد.[6]

در حالی که برخی ورزشکاران بازگشت خود را جشن می‌گیرند، برخی دیگر در حال حاضر در حال زمینه‌سازی برای بازگشت خود هستند. در لیگ والیبال بزرگ ایالات متحده (MLV)، بلیک مولر (Blake Mohler)، ستاره تیم ایندی ایگنایت (Indy Ignite)، در ماه مارس دچار مصدومیت پا شد که به فصل او پایان داد.[7]

با وجود زمان‌بندی ویرانگر این اتفاق—مولر در درصد حمله موفق و کارایی در صدر لیگ قرار داشت—او بلافاصله از روی نیمکت به یک نقش رهبری کلامی تبدیل شد. لورن برتولاچی (Lauren Bertolacci)، سرمربی تیم، تأثیر مداوم مولر را ستود و خاطرنشان کرد که انرژی و تجربه او همچنان برای رکورد پیشتاز تیم در لیگ حیاتی است.[7]

به طور مشابه، در رده‌های NCAA، زینب پالابییک (Zeynep Palabiyik)، لیبروی دانشگاه مینه سوتا، پس از پارگی ACL، این فصل را به دلایل پزشکی از دست داده است. اگرچه او از میادین دور است، کادر مربیگری او حضور مشتاقانه وی را برجسته کرده و تضمین می‌کند که او همچنان لنگرگاه عاطفی تیم گفرز (Gophers) باقی بماند، در حالی که او فیزیوتراپی خود را دنبال می‌کند.[8]

از تشخیص زودهنگام نجات‌بخش گالاسی گرفته تا آشیل بازسازی‌شده هیوز، فصل ۲۰۲۶ ثابت می‌کند که پزشکی ورزشی مدرن—همراه با قدرت روانی عظیم—می‌تواند روایت تاریک‌ترین روزهای یک ورزشکار را بازنویسی کند. جامعه جهانی والیبال همچنان از این بازیکنان حمایت می‌کند و ثابت می‌کند که قدرت واقعی این ورزش در انعطاف‌پذیری آن نهفته است.[2][5]