تعهد ۸۸۰ میلیارد دلاری کره جنوبی برای زیرساخت‌های ملی هوش مصنوعی و تراشه در یک برنامه ده‌ساله

دولت کره جنوبی رسماً یک طرح جامع ده‌ساله به ارزش ۱۱۵۰ تریلیون وون (۸۸۰ میلیارد دلار) را برای ساخت بزرگترین مگاکلاستر هوش مصنوعی و نیمه‌رسانا در جهان آغاز کرده است. این ابتکار که به طور مشترک توسط وزارت تجارت، صنعت و انرژی (MOTIE) و دفتر ریاست جمهوری اعلام شد، نشان‌دهنده تهاجمی‌ترین سیاست صنعتی در تاریخ مدرن این کشور است. این طرح برای محافظت از بخش حیاتی فناوری کره جنوبی در برابر تنش‌های ژئوپلیتیکی فزاینده و تضمین انحصار آن بر تراشه‌های حافظه‌ای که رونق جهانی هوش مصنوعی را تامین می‌کنند، طراحی شده است.[1][3][8]

مقیاس عظیم این سرمایه‌گذاری، تلاش‌های بین‌المللی مشابه، از جمله قانون ۵۲ میلیارد دلاری «چیپس» ایالات متحده و صندوق زیرساخت ملی ۲۹۵ میلیارد دلاری که اخیراً چین اعلام کرده است، را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. هسته اصلی استراتژی کره جنوبی، تجمیع فیزیکی تحقیق، تولید و آموزش مدل‌های هوش مصنوعی در یک منطقه جغرافیایی پیوسته در استان گیونگ‌گی، درست در جنوب سئول است. هدف این مگاکلاستر، جای دادن بیش از ۲۰ کارخانه تولیدی جدید و ده‌ها مرکز داده فوق‌مقیاس تا سال ۲۰۳۶ است.[2][4]

بررسی دقیق اسناد و پرونده‌های مالی، واقعیت پیچیده ساختار تأمین مالی را آشکار می‌کند. در حالی که این طرح به عنوان یک ابتکار دولتی ۸۸۰ میلیارد دلاری معرفی شده است، دولت تنها حدود ۱۲۰ میلیارد دلار را از طریق ترکیبی از یارانه‌های مستقیم، کمک‌های زیرساختی و معافیت‌های مالیاتی تهاجمی شرکت‌ها تزریق می‌کند. ۷۶۰ میلیارد دلار باقیمانده متکی بر تعهدات سرمایه‌گذاری اجباری از سوی قهرمانان داخلی مانند سامسونگ الکترونیکس و اس‌کی هاینیکس است که برای ده سال آینده برنامه‌ریزی شده است.[4][5][8]

محرک اصلی این بسیج، تسلط مطلق کره جنوبی بر حافظه با پهنای باند بالا (HBM) است. در حال حاضر، شرکت‌های کره جنوبی حدود ۶۵ درصد از بازار جهانی HBM را کنترل می‌کنند؛ نوعی حافظه تخصصی که به عنوان جزء حیاتی و گلوگاهی برای شتاب‌دهنده‌های هوش مصنوعی مانند پردازنده‌های گرافیکی انویدیا عمل می‌کند. سئول با یارانه دادن به گسترش تولید HBM، قصد دارد صنعت جهانی هوش مصنوعی را به طور دائمی به تولید کره وابسته کند و یک سپر ژئوپلیتیکی ایجاد نماید.[5][6]

تحلیلگران ژئوپلیتیک خاطرنشان می‌کنند که سئول این موضوع را به عنوان یک ضرورت حیاتی امنیت ملی می‌بیند. با توجه به اینکه ایالات متحده به شدت در حال بومی‌سازی تولید تراشه‌های منطقی است و چین سرمایه بی‌سابقه‌ای را برای گره‌های قدیمی داخلی به منظور دور زدن کنترل‌های صادراتی تزریق می‌کند، اگر کره جنوبی فوراً قابلیت‌های بسته‌بندی پیشرفته و ریخته‌گری منطقی خود را افزایش ندهد، خطر کنار گذاشته شدن از بازار گسترده‌تر نیمه‌رساناها را دارد.[6]

با این حال، شواهد به یک تنگنای شدید زیرساختی اشاره دارند: تولید برق. مگاکلاستر پیشنهادی گیونگ‌گی تا سال ۲۰۳۶ به حدود ۱۶ گیگاوات برق جدید و مستمر نیاز خواهد داشت. برای درک بهتر، این میزان تقریباً معادل خروجی ۱۵ راکتور هسته‌ای استاندارد است که فشار عظیمی بر شبکه ملی وارد می‌کند؛ شبکه‌ای که در ماه‌های اوج تابستان تقریباً با حداکثر ظرفیت کار می‌کند.[3][8]

برای حل این کمبود انرژی، طرح جامع MOTIE به صراحت توسعه کلاستر هوش مصنوعی را به گسترش بحث‌برانگیز انرژی هسته‌ای گره می‌زند. دولت قصد دارد استقرار راکتورهای مدولار کوچک (SMRs) را مستقیماً در مجاورت مراکز داده تسریع کند و نیاز به خطوط انتقال از راه دور را دور بزند. با این حال، تحلیلگران شبکه هشدار می‌دهند که جدول‌های زمانی نظارتی و ساخت‌وساز SMRها باعث می‌شود که بعید است قبل از اوایل دهه ۲۰۳۰ به بهره‌برداری برسند و یک شکاف حیاتی در مراحل اولیه طرح باقی بماند.[7][8]

فراتر از زیرساخت فیزیکی، شواهد بر بحران قریب‌الوقوع سرمایه انسانی تأکید دارند. در حالی که ژاپن اخیراً طرحی را برای استقرار ۱۰ میلیون ربات مبتنی بر هوش مصنوعی برای حل کمبود کارگر خود رونمایی کرد، کره جنوبی با کمبود بسیار خاصی از استعدادهای مهندسی پیشرفته مواجه است. پیش‌بینی‌های صنعت نشان‌دهنده کمبود ۵۶,۰۰۰ مهندس نیمه‌رسانا تا سال ۲۰۳۱ است، شکافی که دانشگاه‌های داخلی در حال حاضر نمی‌توانند آن را پر کنند.[7]

برای مقابله با این چالش جمعیتی، بسته ۸۸۰ میلیارد دلاری شامل اصلاحات تهاجمی مهاجرتی است. دولت در حال معرفی «ویزاهای هوش مصنوعی» با مسیر سریع برای فارغ‌التحصیلان خارجی رشته‌های STEM و ارائه یارانه‌های سنگین دولتی برای گسترش دپارتمان‌های نیمه‌رسانا و هوش مصنوعی در دانشگاه‌های برتر داخلی است، که عملاً به دانشجویان برای ورود به این حوزه پول می‌دهد.[1][3]

واکنش بازار به طرح جامع، ترکیبی بوده و منعکس‌کننده تنش بین جاه‌طلبی و اجرا است. سهام اس‌کی هاینیکس و سامسونگ پس از اعلام گسترش اعتبارات مالیاتی افزایش متوسطی داشتند، اما بازارهای اوراق قرضه داخلی با احتیاط واکنش نشان دادند. حجم عظیم بدهی شرکتی مورد نیاز برای تأمین مالی بخش خصوصی تعهد ۸۸۰ میلیارد دلاری می‌تواند بازارهای اعتباری کره جنوبی را در طول دهه آینده تحت فشار قرار دهد.[2][5]

در صورت اجرای موفقیت‌آمیز، کلاستر گیونگ‌گی نه تنها تولید حافظه، بلکه آموزش و استنتاج واقعی مدل‌های پیشرو هوش مصنوعی را نیز متمرکز خواهد کرد. این طرح شامل مقرراتی برای مراکز داده حاکمیتی عظیم و تحت حمایت دولت است که برای حفظ داده‌های شرکتی و دولتی کره در داخل کشور طراحی شده‌اند و یک اکوسیستم داخلی برای توسعه هوش مصنوعی ایجاد می‌کنند که به ارائه‌دهندگان ابری آمریکایی مانند AWS یا Azure وابسته نیست.[4][6]

پیامدهای دیپلماتیک این طرح در حال حاضر در واشنگتن در حال گسترش است. دولت ایالات متحده به طور پنهانی سئول را تحت فشار قرار داده تا کنترل‌های صادراتی خود را با محدودیت‌های آمریکا علیه چین هماهنگ کند. طرح ۸۸۰ میلیارد دلاری اهرم قابل توجهی به کره جنوبی در این مذاکرات دوجانبه می‌دهد، زیرا صنعت هوش مصنوعی ایالات متحده برای عملکرد خود کاملاً به HBM کره‌ای وابسته است.[6]

گروه‌های محیط زیستی در مورد ردپای کربن موقت این مگاکلاستر هشدار داده‌اند. در حالی که دولت وعده SMRهای پاک در دهه ۲۰۳۰ را می‌دهد، شکاف برق فوری مورد نیاز برای راه‌اندازی اولین موج کارخانه‌ها تا سال ۲۰۲۸ احتمالاً با گاز طبیعی مایع (LNG) پر خواهد شد، که تعهدات بین‌المللی سئول در مورد آب و هوا تا سال ۲۰۳۰ را به خطر می‌اندازد.[7]

در نهایت، طرح جامع ۸۸۰ میلیارد دلاری کمتر یک لایحه زیرساختی سنتی و بیشتر یک بسیج صنعتی با هدایت دولت است. شواهد نشان می‌دهد که کره جنوبی از برتری تکنولوژیکی و قهرمانان شرکتی لازم برای اجرای این چشم‌انداز برخوردار است، مشروط بر اینکه دولت بتواند محدودیت‌های فیزیکی شدید تولید برق و سرمایه انسانی را در طول ده سال آینده با موفقیت مدیریت کند.[1][6][8]